Kamakailan lamang ay uminit ang usapan sa social media matapos ilabas ang pinakabagong resulta ng survey mula sa Social Weather Stations o SWS. Sa gitna ng hirap ng buhay, taas ng bilihin, at mga isyung kinakaharap ng bansa, tila naging mitsa ng diskusyon ang naging grado ng mga opisyal ng pamahalaan. Marami sa ating mga kababayan ang napakamot-ulo at nagtanong: Paano nangyari na ang mga taong tila walang nararamdamang aksyon ay sila pa ang nakakuha ng mataas na rating? Ito ay isang malaking palaisipan na nagdulot ng halo-halong emosyon sa bawat Pilipino.

Hindi na bago ang survey sa ating bansa, pero ang huling resulta ay talagang naging maugong. Sa mata ng ordinaryong mamamayan na araw-araw pumipila sa transportasyon at nagtitiyaga sa kakarampot na kita, mahirap tanggapin ang mga numerong ipinapakita sa balita. May mga nagsasabi na tila hindi tugma ang realidad sa kalsada sa mga numerong lumabas sa papel. Ang tanong ng marami, saan ba galing ang mga datos na ito? Sino-sino ang tinanong? At bakit parang malayo ang nararamdaman ng publiko sa sinasabi ng resulta?

Kung iisipin natin, ang tiwala ay isang bagay na pinaghihirapan. Sa mundo ng politika, ang tiwala ay nakabase sa performance o sa gawa. Pero sa kasalukuyang sitwasyon, tila nagkaroon ng malaking gap o puwang sa pagitan ng mga ginagawa ng mga lider at sa persepsyon ng mga tao. May mga sektor na nagsasabing baka naman masyadong nadadala ang mga tao sa mababaw na pakitang-tao, habang ang mga totoong problema ay naiiwan at hindi natutugunan. Ang “tamad” o “walang ginagawa” na bansag ng ilan ay hindi lamang basta pambabatikos, kundi isang repleksyon ng frustration ng mga taong naghahanap ng konkretong solusyon.

Isa sa mga pinaka-kontrobersyal na bahagi ng isyung ito ay ang kredibilidad mismo ng mga survey firm. Maraming Pilipino ang nagdududa kung ang mga ganitong klaseng pag-aaral ay ginagamit lamang ba bilang tool para sa propaganda o para mapaniwala ang masa na maayos ang lahat kahit hindi naman. Kapag nakakakita tayo ng mataas na trust rating para sa isang opisyal na bihira nating makitang kumikilos sa gitna ng krisis, natural lamang na magkaroon ng pag-aalinlangan. Ang tiwala ay dapat na bunga ng sipag at malasakit, hindi ng kung anong milagro sa estadistika.

Sa kabilang banda, kailangan din nating tignan kung paano ba tayo mag-isip bilang isang bansa. Minsan ba ay masyado tayong madaling maniwala sa kung ano ang nakasulat? O sadyang iba-iba lang talaga ang pamantayan natin pagdating sa serbisyo publiko? Para sa isang ama na hindi sapat ang kinikita para sa pamilya, hindi mahalaga ang kahit anong survey. Ang mahalaga sa kanya ay ang presyo ng bigas at ang seguridad ng kanyang trabaho. Para sa isang estudyante na nangangarap ng magandang kinabukasan, ang hanap niya ay lider na may malinaw na direksyon, hindi yung puro salita lang.

Ang ingay sa social media ay patunay lamang na gising ang diwa ng mga Pilipino. Hindi na tayo basta-basta tumatanggap ng impormasyon nang hindi ito sinusuri. Ang bawat komento, share, at react ay simbolo ng ating pagnanais para sa mas tapat at mas epektibong pamumuno. Hindi sapat na sabihing “pinagkakatiwalaan” ang isang tao; dapat itong patunayan sa pamamagitan ng mga proyektong ramdam hanggang sa pinakamaliliit na komunidad. Ang tunay na survey ay wala sa papel, kundi nasa sikmura ng bawat mamamayan at sa katahimikan ng ating mga tahanan.

Sa huli, ang hamon ay hindi lamang para sa mga survey firm kundi lalo na sa mga opisyal na nakatanggap ng matataas na grado. Kung totoo mang mataas ang tiwala ng tao sa inyo, gamitin ninyo itong inspirasyon para lalong magtrabaho at hindi para maging kampante. Huwag hayaang ang bansag na “tamad” ay manatiling nakadikit sa inyong pangalan. Ang sambayanang Pilipino ay mapagpatawad pero hindi sila bulag. Darating ang panahon na ang mga numero ay mawawalan ng saysay kung ang katotohanan sa paligid ay kabaligtaran ng ipinagmamalaki ninyo. Patuloy tayong magbantay at magsalita, dahil sa huli, tayo ang tunay na boss at tayo ang dapat na masunod.