Sa buhay, ang mga sugat na idinudulot ng ating sariling kadugo ang pinakamahirap maghilom. Madalas nating naririnig ang kasabihang ang pamilya ang dapat na unang sandigan sa oras ng kagipitan, ngunit paano kung ang mismong mga taong dapat kumakalinga sa iyo ang siyang magtatapon sa iyo sa kalsada? Ito ang madamdaming kuwento ni Gabriel, isang batang ulila na itinaboy ng kanyang sariling mga kamag-anak sa gitna ng matinding hirap, ngunit muling nagbalik matapos ang maraming taon bilang isang makapangyarihang bilyonaryo upang ipatikim ang tamis ng tagumpay at ang pait ng paghihiganti sa mga taong umapi sa kanya.

Nagsimula ang trahedya sa buhay ni Gabriel nang pumanaw ang kanyang mga magulang sa isang aksidente. Sa murang edad na sampung taon, naiwan siyang nag-iisa sa mundo na walang ibang matatakbuhan kundi ang kanyang tito at tita. Inakala ng bata na sa piling ng kanyang mga kamag-anak ay mahahanap niya ang init ng isang tahanan. Subalit ang akalang kalinga ay nauwi sa kalupitan. Para sa kanyang mga kamag-anak, si Gabriel ay hindi isang pamilya kundi isang pabigat at dagdag na gastos sa kanilang pamumuhay. Ginawa siyang katulong sa sarili niyang pamamahay, pinakain ng mga tira-tira, at pinatulog sa madilim na sulok ng kusina.

Ang pinakamasakit na bahagi ng kanyang kabataan ay nang mapagdesisyunan ng kanyang mga kamag-anak na tuluyan na siyang itapon. Isang gabi, sa gitna ng malakas na ulan, iniwan siya sa isang malayong terminal ng bus na walang dalang anuman kundi ang damit na suot niya. Ang huling narinig niya mula sa kanyang tita ay ang mga salitang, “Huwag ka na babalik dito, wala kaming pakinabang sa iyo.” Ang batang Gabriel ay naiwan sa dilim, umiiyak at nagtatanong kung bakit ang sarili niyang dugo ay nagawang talikuran siya. Ngunit sa gabing iyon, sa gitna ng kawalan, isang pangako ang binuo niya sa kanyang sarili: balang araw, babalik siya at titingalain siya ng mga taong nagtapon sa kanya.

Ang mga sumunod na taon ay naging isang mahabang paglalakbay ng pagtitiis at pagsisikap. Si Gabriel ay nagtrabaho bilang kargador, tagalinis ng sapatos, at kahit anong marangal na trabahong pwedeng pagkakitaan. Sa kabutihang palad, nakatagpo siya ng isang matandang negosyante na nakakita ng kanyang potensyal at determinasyon. Inampon siya nito at pinag-aral hanggang sa maging bihasa siya sa mundo ng komersyo. Sa loob ng dalawang dekada, hindi kinalimutan ni Gabriel ang sakit ng nakaraan. Ginamit niya ang bawat hapdi bilang panggatong upang abutin ang rurok ng tagumpay. Nagtayo siya ng sariling imperyo, nagpalago ng mga kumpanya, at naging isa sa pinaka-maimpluwensyang tao sa bansa.

Habang umaangat si Gabriel, ang kanyang mga kamag-anak naman ay unti-unting nilamon ng kanilang sariling kasakiman at maling desisyon. Ang bahay na dati ay pag-aari ng mga magulang ni Gabriel ay naisangla at malapit nang maremata. Baon sila sa utang at wala nang matakbuhan. Doon pumasok ang plano ng pagbabalik. Isang araw, isang balita ang gumulantang sa pamilya: isang misteryosong investor ang bumili ng lahat ng kanilang utang at ngayon ay may-ari na ng kanilang tinitirhang lupa.

Dumating ang araw ng pagtutuos. Isang mamahaling sasakyan ang huminto sa harap ng luma at sira-sirang gate ng bahay. Lumabas ang isang lalaking matikas, balot ng awtoridad, at may mga matang tila nakakakita ng kaluluwa. Hindi agad nakilala ng kanyang tito at tita si Gabriel. Akala nila ay isang anghel ang dumating upang iligtas sila sa pagkakabaon sa utang. Lumuhod sila at nakiusap na huwag silang palayasin. Ngunit nang magsalita ang lalaki at binanggit ang mga salitang binitawan sa kanya dalawampung taon na ang nakakaraan, tila gumuho ang mundo ng mga mapang-api.

“Naalala niyo ba ang batang iniwan niyo sa ulan dahil sabi niyo ay wala siyang pakinabang?” tanong ni Gabriel sa isang malamig na tinig. Doon lamang nila napagtanto na ang bilyonaryong nasa harap nila ay ang batang itinaboy nila na parang basura. Ang takot sa kanilang mga mukha ay ang pinakamalaking gantimpala para kay Gabriel. Ngunit ang kanyang paghihiganti ay hindi madugo; ito ay isang pagpapakita ng katarungan. Pinatunayan niya na ang taong binalewala nila ay siya palang may hawak ng kanilang kapalaran.

Ipinaranas ni Gabriel sa kanila ang mawalan ng lahat, ngunit sa huli, nag-iwan siya ng isang pagkakataon—hindi dahil sa mahal niya sila, kundi dahil ayaw niyang maging katulad nila. Ang kuwentong ito ay isang babala sa lahat: huwag maliitin ang sinuman, lalo na ang mga taong nasa ibaba, dahil ang tadhana ay may kakaibang paraan ng pagpapaikot ng gulong. Ang batang itinapon ay nagbalik bilang hari, at ang mga naghari-harian noon ay naiwang nagmamakaawa sa anino ng kanyang tagumpay.