Sa mundo ng mga makapangyarihan at mayayaman, madalas na ang katotohanan ay pilit itinatago sa ilalim ng mga magagarang kasuotan at malalaking mansyon. Ngunit paano kung ang isang lihim na pilit ibinaon sa limot ay muling mabuhay dahil sa mga salita ng isang batang wala namang kinalaman sa pamilya? Ito ang kuwento ni Don Armando, isang bilyonaryo na nabubuhay sa pighati matapos ang sinasabing pagkamatay ng kanyang asawa. Sa loob ng limang taon, tinanggap niya ang katotohanan na siya ay biyudo na, hanggang sa isang araw, isang batang babae ang humarap sa kanya at bumigkas ng mga salitang naging mitsa ng isang malalim na imbestigasyon: “Buhay pa ang asawa mo.”

Si Don Armando ay kilala sa mundo ng negosyo bilang isang matigas at walang takot na lider. Ngunit sa likod ng kanyang tagumpay, mayroong isang sugat na hindi naghihilom. Ang kanyang asawang si Clarissa ay nawala limang taon na ang nakararaan matapos ang isang trahedya sa dagat. Walang natagpuang katawan, ngunit dahil sa tagal ng panahon, idineklara na siyang patay ng mga awtoridad. Mula noon, naging malamig ang pakikitungo ni Armando sa mundo. Ang kanyang mansyon na dati ay puno ng tawanan ay naging tila isang malaking libingan ng mga alaala.

Isang hapon, habang si Don Armando ay bumibisita sa isang orphanage na kanyang tinutulungan, nakilala niya ang isang batang babae na nagngangalang Mia. Si Mia ay isang tahimik na bata, madalas na nakatingin sa malayo at tila may sariling mundo. Nang lumapit si Armando para magbigay ng mga donasyon, hinawakan ni Mia ang kanyang kamay. Sa harap ng maraming tao, sinabi ng bata nang buong katarungan, “Buhay pa ang asawa mo. Nakikita ko siya, ngunit siya ay nakakulong sa isang madilim na silid.”

Noong una, inisip ni Armando na baka dala lamang ito ng imahinasyon ng bata. Ngunit mayroong kakaiba sa mga mata ni Mia—isang uri ng katiyakan na hindi kayang pekein. Hindi nakatulog si Armando nang gabing iyon. Paulit-ulit na bumabalik sa kanyang isipan ang mga salita ng bata. Bakit sasabihin iyon ng isang batang hindi naman niya kakilala at walang alam sa kanyang nakaraan? Dito nagsimula ang isang lihim na imbestigasyon na hindi dumaan sa mga opisyal na channel ng pulisya.

Kumuha si Armando ng mga pinagkakatiwalaang private investigators. Inutusan niya silang balikan ang bawat detalye ng araw na nawala si Clarissa. Habang lumalalim ang paghahalughog sa mga lumang dokumento, may mga butas na nagsimulang lumitaw. Ang mga report na dati ay tila malinaw ay puno pala ng mga pekeng pirma at bayarang saksi. Ang mas masakit pa rito, ang mga ebidensya ay unt-unting nagtuturo sa mga taong pinakamalapit sa kanya—mga kamag-anak na naghangad sa kanyang yaman at naging hadlang sa kanilang masayang pagsasama ni Clarissa.

Natuklasan ng mga investigator na sa araw ng aksidente, hindi nalunod si Clarissa. Siya ay dinukot at dinala sa isang liblib na pasilidad sa isang malayong probinsya. Ang layunin? Upang mapanatili si Armando sa ilalim ng kontrol ng kanyang mga gahaman na kamag-anak sa pamamagitan ng pananatili sa kanya sa estado ng depresyon at kawalan ng kinalaman sa takbo ng kanyang mga ari-arian.

Sa tulong ng mga impormasyong nakalap, sinugod ni Armando ang lokasyong itinuro ng imbestigasyon. Doon, sa isang lumang bahay na napapaligiran ng mga guwardiya, natagpuan niya ang isang babaeng maputla at mahina, ngunit hindi nagbabago ang ganda sa kanyang mga mata. Si Clarissa. Buhay nga ang kanyang asawa. Ang muling pagkikita nila ay puno ng luha at galit sa mga taong gumawa sa kanila ng karumal-dumal na krimeng ito.

Dahil sa tapang ng isang bata at sa hindi pagsuko ni Armando sa katotohanan, nabuwag ang isang malaking sindikato sa loob mismo ng kanyang pamilya. Ang mga taong nagpanggap na nagdadalamhati kasama niya ay sila rin palang may gawa ng kanyang pagdurusa. Ngayon, si Don Armando at Clarissa ay muling magkasama, at si Mia, ang batang naging susi sa lahat, ay hindi na nanatili sa orphanage. Itinuring siya ng mag-asawa na parang sariling anak, isang anghel na ipinadala upang itama ang isang malaking pagkakamali.

Ang kuwentong ito ay isang paalala na ang katotohanan, gaano man ito kalalim ibaon, ay laging makakahanap ng paraan para lumabas. Minsan, ginagamit ng tadhana ang pinakamaliliit na boses upang gisingin ang mga natutulog nating puso at isipan. Huwag nating balewalain ang mga senyales sa paligid, dahil baka ang sagot sa ating mga panalangin ay nasa harap na natin, naghihintay lang na pakinggan.