Sa mundo ng mga matatanda, madalas nating iniisip na ang lahat ng problema ay kayang resolbahin ng talino, karanasan, o lalo na ng pera. Pero kung minsan, ang pinakamalaking hamon sa buhay ay hindi nangangailangan ng PhD o malaking puhunan, kundi ang simpleng pananaw ng isang bata. Ito ang kuwento ng isang tanyag na milyonaryo na nagngangalang Don Ricardo, na sa gitna ng kanyang pagkabagot at labis na kayamanan, ay nag-isip ng isang hamon na yumanig sa kuryosidad ng marami. Isang misteryosong kahon, isang napakalaking premyo, at isang aral na hinding-hindi malilimutan ng sinumang nakasaksi.

Si Don Ricardo ay kilala sa kanyang pagiging mapagbiro ngunit seryoso pagdating sa mga pagsubok. Isang hapon, sa harap ng isang malaking pagtitipon ng mga negosyante, intelektwal, at matatalinong tao, inilapag niya ang isang maliit na kahon na yari sa kakaibang kahoy sa gitna ng mesa. Ang kahon ay mukhang luma, walang susian, walang puwang, at tila gawa sa isang buong tipak ng matibay na materyales. Ngumiti si Don Ricardo at nagbitiw ng isang pangakong nagpatahimik sa lahat: “Sino man ang makakapagbukas ng kahong ito sa loob ng limang minuto nang hindi gumagamit ng anumang gamit o dahas, bibigyan ko ng 100 milyon.”

Nagkagulo ang mga tao. Ang 100 milyon ay hindi biro—ito ay sapat na para baguhin ang buhay ng kahit sino. Isa-isang sumubok ang mga pinakamatalinong tao sa kwarto. May isang inhenyero na pilit sinusuri ang mga dugtungan ng kahoy, iniisip na baka may secret mechanism ito na kailangang pindutin nang tama. May isang propesor na sinubukang gamitan ng lohika at matematika ang bawat anggulo ng kahon. Pero lumipas ang oras at walang nakagawa. Nagsimulang magtawanan ang ilan, iniisip na baka niloloko lang sila ni Don Ricardo at ang kahon ay selyado talaga at sadyang hindi mabubuksan.

Habang nagkakagulo ang mga matatanda sa kanilang mga teorya, isang bata ang lumapit sa gitna. Siya ang anak ng isa sa mga tagapagsilbi sa mansyon, si Toby. Ang bata ay tahimik lang na nanonood mula sa malayo kanina pa. Nang makita siya ng mga negosyante, muli silang nagtawanan. Paano raw magagawa ng isang batang pitong taong gulang ang hindi nagawa ng mga eksperto? Pero si Don Ricardo, na may kakaibang kislap sa mga mata, ay hinayaan ang bata. “Sige, Toby, subukan mo,” wika ng matanda.

Dahan-dahang lumapit si Toby sa kahon. Hindi niya ito tiningnan na parang isang kumplikadong makina. Hindi niya ito sinuri gamit ang magnifying glass o sinubukang pilitin. Ang ginawa ng bata ay simple lang: hinawakan niya ang kahon nang buong ingat, ipinikit ang kanyang mga mata, at nagsimulang makinig. Inikot-ikot niya ang kahon sa kanyang mga kamay, hindi para humanap ng buton, kundi para maramdaman ang bigat nito. Maya-maya pa, may ibinulong ang bata sa kahon. Sa harap ng lahat, isang malambot na tunog ng pag-click ang narinig. Ang takip ng kahon ay dahan-dahang umangat nang kusa.

Napaatras ang lahat. Ang mga matatalinong tao ay napanganga. Paano ito nagawa ng isang bata? Nang tingnan nila ang loob ng kahon, wala itong ginto o alahas. Mayroon lamang itong isang maliit na salamin at isang papel na may nakasulat na: “Ang pinakamalaking hadlang sa pagbukas ng pinto ay ang iyong sariling pag-aakala na ito ay mahirap.”

Paliwanag ni Don Ricardo, ang kahon ay hindi naman talaga naka-lock sa paraang iniisip ng mga tao. Ang kailangan lang ay ang tamang paghawak at ang pag-alis ng pressure sa takip. Ang mga matatanda, sa kagustuhang mabuksan ito, ay masyadong mahigpit ang hawak kaya lalong sumisikip ang mekanismo. Samantalang si Toby, dahil wala siyang pressure at hindi siya nagmamadali para sa pera, ay nahawakan ito nang tama at magaan.

Tinupad ni Don Ricardo ang kanyang pangako. Binigyan niya ang pamilya ni Toby ng pagkakataong makapag-aral ang bata at magkaroon ng magandang kinabukasan. Pero higit sa pera, ang iniwang aral ng hapon na iyon ang tumatak sa lahat. Minsan, sa ating paghahanap ng solusyon sa mga problema, masyado nating ginagawang kumplikado ang mga bagay-bagay. Nakakalimutan natin na ang pinakasimpleng paraan at ang pinakamalinis na intensyon ang madalas na susi sa tagumpay.

Ang kwentong ito ay paalala sa atin na huwag maliitin ang kakayahan ng mga bata at ang halaga ng pagiging simple. Sa buhay, hindi laging ang pinaka-edukado o ang pinakamayaman ang nananalo. Minsan, ang kailangan mo lang ay ang pusong tapat at isipang bukas sa mga posibilidad na hindi nakikita ng mga mata na puno ng pagkaganid. Ang 100 milyon ay napunta sa isang batang hindi man lang alam ang halaga ng pera, dahil siya lang ang nakakita sa halaga ng katotohanan.