Sa loob ng isang silid-aralan, madalas nating ituring ang mga guro bilang pangalawang magulang. Sila ang dapat na gumagabay, nagbibigay-inspirasyon, at nagtatanggol sa mga bata. Ngunit paano kung ang mismong tao na dapat nagtitiwala sa iyo ang siyang unang dudurog sa iyong pagkatao sa harap ng marami? Ito ang masakit na karanasan ng isang batang mag-aaral na nagngangalang Leo. Sa isang simpleng activity sa paaralan tungkol sa pangarap at pamilya, isang malaking tensyon ang nabuo na nag-iwan ng aral hindi lang sa mga bata, kundi lalo na sa mga matatanda na mabilis humusga base sa panlabas na anyo.

Nagsimula ang lahat sa isang tipikal na araw sa klase ni Mrs. Thompson. Si Mrs. Thompson ay kilala bilang isang striktong guro, ngunit mayroon siyang ugali na medyo mapanghusga, lalo na sa mga batang sa tingin niya ay nanggaling sa simpleng pamilya. Noong araw na iyon, ang paksa nila ay “Career Day.” Pinatayo ang bawat bata para ipakilala kung ano ang trabaho ng kanilang mga magulang at kung ano ang gusto nilang maging paglaki. Masasaya ang mga bata, nagmamalaki sa kanilang mga tatay na doktor, abogado, o negosyante.

Nang dumating ang turn ni Leo, tumayo siya nang tuwid at may dangal. Si Leo ay isang tahimik na bata, laging malinis ang suot kahit medyo luma na ang sapatos. Sa malinaw na boses, sinabi niya, “Ang tatay ko po ay isang tagapagtanggol ng bansa. Isa po siyang heneral.” Biglang tumahimik ang paligid, at pagkatapos ay narinig ang isang mapang-uyam na tawa mula sa harap. Ito ay galing kay Mrs. Thompson.

Hindi naniwala ang guro. Sa isip ni Mrs. Thompson, imposibleng maging anak ng isang mataas na opisyal si Leo dahil madalas itong naglalakad lang pauwi at simple lang ang baon. Tinawag niya si Leo na sinungaling sa harap ng buong klase. Sinabi niya na mas mabuti pang magsabi ng totoo kaysa mag-imbento ng kwento para lang magpasikat. Pinahiya niya ang bata, sinabihang maupo, at huwag nang magsalita pa kung hindi rin lang katotohanan ang sasabihin. Umuwing luhaan si Leo nang araw na iyon, dala ang bigat ng pahiya at ang sakit na hindi pinaniwalaan ang kanyang katotohanan.

Kinabukasan, nagpatuloy ang klase na parang walang nangyari para kay Mrs. Thompson. Ngunit sa gitna ng kanyang lecture, biglang may kumatok sa pintuan. Ang katok ay hindi ordinaryo—ito ay malakas, pormal, at may awtoridad. Nang bumukas ang pinto, tila tumigil ang mundo ni Mrs. Thompson. Pumasok ang isang lalaki na naka-full military uniform. Ang mga bituin sa kanyang balikat ay kumikinang sa ilalim ng ilaw ng silid-aralan. Hindi lang ito basta sundalo—isa itong 4-Star General.

Kasama niya ang ilang escort na nasa labas ng pinto. Ang buong paaralan ay tila nabulabog sa presensya ng mataas na opisyal. Lumapit ang Heneral sa gitna ng silid at tumingin kay Mrs. Thompson. Ang guro, na dati ay napaka-tapang manermon, ay hindi makapagsalita. Nanginginig ang kanyang mga tuhod at hindi niya malaman kung saan titingin.

“Narinig ko na may isyu raw tungkol sa katotohanan sa loob ng silid na ito,” seryosong sabi ng Heneral. Tumingin siya kay Leo, na noo’y nakatayo na at sumasaludo nang may pagmamalaki. Lumapit ang Heneral sa kanyang anak, hinawakan ang balikat nito, at humarap muli sa guro. Ipinaliwanag niya na pinili nilang mamuhay nang simple at ituro sa kanilang anak ang halaga ng pagpapakumbaba sa kabila ng mataas na posisyon. Hindi raw porke’t hindi marangya ang nakikita ng mata ay may karapatan na ang sinuman na tawaging sinungaling ang isang bata.

Ang insidenteng ito ay naging mitsa ng malaking pagbabago sa paaralan. Napagtanto ng lahat na ang tunay na kapangyarihan at dangal ay hindi kailangang ipagsigawan o ipangalandakan. Si Mrs. Thompson ay napilitang humingi ng paumanhin nang husto, hindi lang dahil sa takot sa posisyon ng ama ni Leo, kundi dahil sa kahihiyang dulot ng sarili niyang maling paghuhusga.

Mula noon, naging simbolo si Leo ng katatagan. Natutunan ng kanyang mga kaklase na ang bawat tao ay may kwentong hindi natin alam, at ang pagrespeto ay dapat ibinibigay sa lahat, anuman ang antas ng kanilang pamumuhay. Ang kwentong ito ay isang paalala na huwag tayong tumingin sa panlabas na anyo. Ang mga pinaka-maimpluwensyang tao ay madalas na sila pa ang pinaka-tahimik at pinaka-simple. Sa huli, ang katotohanan ay laging lalabas, at ang mga mapanghusga ay laging matatagpuan ang kanilang sarili sa gitna ng kahihiyan kung hindi nila matututunang rumespeto sa kapwa.