Sa mundo ng medisina, madalas ay tinitingnan ang isang manggagamot base sa kanyang lisensya, sa puting coat na kanyang suot, at sa mga titulong nakakabit sa kanyang pangalan. Ngunit paano kung ang taong magliligtas sa isang buhay ay hindi ang de-kalibreng siruhano, kundi ang isang lalaking pinagtatawanan at tinatawag na baliw sa lansangan? Ito ay isang kwento na susubok sa ating pananaw tungkol sa husay, sa pagpapakumbaba, at sa katotohanang ang karunungan ay hindi lamang matatagpuan sa loob ng apat na sulok ng unibersidad.

Nagsimula ang lahat sa isang abalang araw sa isang malaking ospital sa lungsod. Sa labas ng gate, may isang lalaking madalas makitang palaboy-laboy. Marungis ang kanyang kasuotan, mahaba ang buhok, at madalas ay kinakausap ang sarili. Para sa mga dumadaan, isa lamang siyang istorbo o isang taong nawala na sa katinuan. Ang mga doktor na labas-masok sa ospital ay hindi man lang siya sinusulyapan, o kung titingnan man ay puno ng pandidiri at panghahamak. Para sa kanila, siya ay isang basura sa lipunan na walang alam at walang silbi.

Isang hapon, isang emergency ang naganap sa mismong lobby ng ospital. Isang kilalang opisyal ang biglang bumagsak. Nagkagulo ang lahat. Mabilis na rumesponde ang mga resident doctors at maging ang mga head ng departamento. Sinubukan nila ang lahat ng nalalaman nilang paraan—CPR, defibrillator, at iba’t ibang gamot—ngunit tila walang gumagana. Ang pasyente ay mabilis na nanghihina, at ang mga monitor ay nagpapakita na ng kritikal na kondisyon. Sa kabila ng modernong kagamitan at mataas na pinag-aralan ng mga doktor, tila sumusuko na ang pagkakataon.

Habang ang lahat ay natataranta, pumasok ang “baliw” na lalaki mula sa labas. Pilit siyang pinipigilan ng mga security guard, ngunit sa hindi maipaliwanag na bilis at liksi, nakalusot siya hanggang sa makalapit sa pasyente. Sumigaw ang mga doktor, “Umalis ka riyan! Marumi ka! Wala kang alam!” Hinamak siya ng mga naroon, tinawag na baliw, at pilit na kinaladkad palayo. Ngunit bago pa man siya mailabas, may binanggit siyang isang obserbasyon na nagpatigil sa pinunong doktor. Isang detalye tungkol sa kondisyon ng pasyente na hindi nila napansin dahil masyado silang nakatutok sa mga mamahaling makina.

Sa gitna ng desperasyon, hinayaan ng isang matandang doktor na makalapit ang lalaki. Ang mga kamay na akala ng lahat ay marumi ay naging napaka-ingat at tumpak sa bawat galaw. Hindi siya gumamit ng scalpel o mamahaling aparato. Sa halip, gumamit siya ng isang simpleng teknik ng pressure points at isang sinaunang paraan ng pag-alis ng bara sa daluyan ng hangin na tila nakalimutan na ng modernong siyensya. Sa loob lamang ng ilang sandali, himalang nagkaroon ng kulay ang mukha ng pasyente. Ang tibok ng puso na kanina ay paputol-putol na ay naging normal. Ang taong akala ng lahat ay mamamatay na ay muling huminga nang malalim.

Nabalot ng katahimikan ang buong ospital. Ang mga doktor na kanina lang ay kung anu-ano ang sinasabing masama laban sa lalaki ay hindi makapaniwala. Ang kanilang mga teorya at pinag-aralan ay tila naging maliit kumpara sa ipinamalas ng taong tinawag nilang baliw. Sino ba talaga ang lalaking ito? Bakit ganito na lamang ang kanyang husay sa panggagamot sa kabila ng kanyang hitsura?

Kalaunan ay nabunyag ang katotohanan. Ang lalaking ito ay hindi pala tunay na baliw. Siya ay isang dating tanyag na manggagamot na piniling mamuhay nang simple at malayo sa ingay ng modernong mundo pagkatapos ng isang personal na trahedya sa kanyang pamilya. Pinili niyang maging “invisible” sa lipunan upang masaksihan ang tunay na ugali ng mga tao. Ang kanyang pagiging palaboy ay naging isang maskara para makita kung sino ang may pusong tumulong at sino ang nagmamarunong lamang.

Ang insidenteng iyon ay nag-iwan ng isang malaking aral sa lahat ng nakasaksi. Hindi dahil ang isang tao ay hindi nakasuot ng maayos o mukhang walang pinag-aralan ay wala na siyang alam. Ang tunay na karunungan ay hindi laging nakabalot sa magarang pakete. Minsan, ang mga taong hinahamak natin ay sila palang may hawak ng susi para tayo ay iligtas.

Simula noon, nagbago ang pakikitungo ng mga staff sa ospital sa mga taong nasa labas ng kanilang gate. Napagtanto nila na ang pagiging doktor ay hindi lamang tungkol sa katalinuhan, kundi tungkol din sa pagpapakumbaba at pagkilala na marami pa tayong hindi alam. Ang lalaking “baliw” ay naglahong muli sa dilim, bitbit ang selyo ng isang tunay na dalubhasa na hindi kailangan ng palakpak o parangal. Ang kanyang ginawa ay sapat na upang imulat ang mga mata ng mga taong nabulag ng sarili nilang kayabangan. Sa huli, napatunayan na ang pinakamagaling na manggagamot ay hindi yung may pinakamaraming diploma, kundi yung may pinakamalinaw na paningin sa pangangailangan ng kanyang kapwa, anuman ang anyo nito.