Sa likod ng bakanteng lote sa dulo ng barangay, may isang bahagi ng lupa na bihirang puntahan ng tao. Tinubuan ito ng damo, tinambakan ng lupa, at tila nakalimutan na ng panahon. Doon, sa pagitan ng mga punong akasya, natagpuan ng isang batang ulila ang pansamantalang silungan—isang lumang kotse na kalahati nang nakalibing sa lupa. At sa sandaling pumasok siya sa loob, hindi niya napigilan ang pag-iyak.

Si Noel ay labindalawang taong gulang. Wala na siyang magulang. Ang ama niya’y namatay sa aksidente sa konstruksyon; ang ina nama’y pumanaw sa sakit makalipas ang ilang taon. Simula noon, palipat-lipat siya ng tinutuluyan—minsang sa bahay ng tiyahin, minsang sa kapitbahay, at kung minsan, sa wala. Ayaw niyang maging pabigat. Kaya kapag gabi na at wala na siyang matakbuhan, naghahanap na lang siya ng lugar na hindi mapapansin.

Isang gabi ng malakas na ulan, napadpad si Noel sa bakanteng lote. Basang-basa ang damit niya, at nanginginig sa lamig ang mga kamay. Doon niya napansin ang kakaibang umbok ng lupa—parang may hugis na hindi natural. Nilapitan niya ito at nakita ang piraso ng bintana at kalawangin na pinto ng kotse na nakausli sa lupa. Matagal na sigurong inilibing o tinabunan ng mga nagdaang bagyo.

Sa unang tingin, natakot siya. Pero nanaig ang lamig at gutom. Maingat niyang binuksan ang pinto—kumalansing ang bisagra na parang nagrereklamo sa mahabang panahon ng katahimikan. Sa loob, madilim at mabaho, pero tuyo. May upuan pa. May bubong. Isang maliit na espasyo na kayang sumilong sa kanya mula sa ulan.

Pumasok siya at isinara ang pinto. Doon, sa katahimikan ng loob ng kotse, saka siya napaiyak.

Hindi dahil sa takot. Kundi dahil sa mga bagay na nakita niya.

May nakasabit na maliit na rosaryo sa salamin—kupas na ang kuwintas, pero buo pa ang krus. Sa upuan sa likod, may kumot na manipis at luma, tiklop na parang may nag-ingat. Sa dashboard, may laruan—isang maliit na kotse na may gasgas, kapareho ng laruan na minsang ibinigay ng ama niya noong bata pa siya.

Parang may humawak sa dibdib niya. Ang mga bagay na iyon ay hindi basta iniwan. Parang may pamilyang minsang nanirahan dito—o nagtagong parang siya.

Umupo si Noel at niyakap ang sarili. Sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon, naramdaman niyang hindi siya nag-iisa. Parang may presensyang tahimik na nagsasabing, “Ligtas ka rito.”

Kinabukasan, bumalik siya sa lote. Hindi niya alam kung bakit, pero may hatak ang lugar. Dinala niya ang tinapay na nakuha niya sa palengke kapalit ng pagtulong sa pagbubuhat. Nilinis niya ang loob ng kotse, tinanggal ang putik sa sahig, inayos ang kumot. Para sa kanya, hindi ito junk. Ito ang kanyang kanlungan.

Ilang araw ang lumipas, napansin siya ng isang guro sa malapit na paaralan—si Ma’am Lorna—na madalas dumaan sa bakanteng lote tuwing hapon. Isang araw, tinanong niya si Noel kung saan ito umuuwi. Tahimik lang ang bata. Hanggang sa umamin din siya.

Dinala ni Ma’am Lorna ang barangay. Sinuri ang lugar at ang kotse. Doon lumabas ang kuwento.

Ang kotse pala ay pagmamay-ari ng isang pamilyang naaksidente mahigit sampung taon na ang nakalipas. Nawala ang sasakyan matapos tangayin ng baha at inanod papunta sa bakanteng lote. Hindi na ito narekober nang maayos, at sa paglipas ng panahon, natabunan ng lupa at damo. Ang rosaryo at kumot ay pag-aari ng ina; ang laruan ay sa anak na lalaki—halos kaedad ni Noel noon.

Nang marinig ni Noel ang kuwento, muli siyang napaiyak. Hindi dahil sa lungkot lang—kundi dahil sa kakaibang ugnayan. Parang nagtagpo ang dalawang kwento ng pagkawala sa iisang lugar.

Hindi pinayagan ng barangay na manatili si Noel sa loob ng inilibing na kotse. Delikado raw. Ngunit hindi rin nila siya iniwan. Inayos ang papeles, kinausap ang DSWD, at pansamantalang tinuluyan siya ni Ma’am Lorna habang inaayos ang mas mahabang solusyon.

Bago tuluyang alisin ang kotse sa lote, may munting seremonya. Nagdasal ang mga tao. Inalis ang rosaryo at laruan, inilagay sa isang kahon bilang alaala. Pinayagan si Noel na magpaalam.

“Salamat,” bulong niya sa loob ng kotse. “Dito ako unang nakatulog nang hindi natatakot.”

Ngayon, si Noel ay nasa isang shelter para sa mga batang ulila. Hindi perpekto ang buhay. May lungkot pa rin. Pero may kama na siya, may pagkain, at may mga taong tumatawag sa kanya sa pangalan. Minsan, tinatanong siya kung saan siya pinakamatagal na nakaramdam ng ligtas.

Ngumingiti siya at sumasagot, “Sa isang lumang kotse.”

Ang kuwento ni Noel ay paalala na ang kanlungan ay hindi laging bahay na may pader at bubong. Minsan, ito’y isang espasyong iniwan ng iba—na handang magligtas sa susunod na nangangailangan. At sa mga bagay na tila wala nang silbi, may mga buhay na muling binubuo, tahimik at totoo.