Sa panahong mabilis ang takbo ng mundo at tila walang hanggan ang mga bagong tuklas ng agham, maraming tao ang napapaisip: hanggang dito na lang ba ang lahat? Habang abala ang sangkatauhan sa pag-abot ng mga bituin at paglalakbay sa kalawakan, may mas malalim na tanong na patuloy na bumabagabag sa puso ng tao—ano ang naghihintay sa atin sa dulo ng buhay? Ayon sa Biblia, may isang pangako na higit pa sa anumang kayang ialok ng teknolohiya: ang bagong langit at bagong lupa.

Sa mga pelikula at kwentong pantasya, madalas inilalarawan ang langit bilang ulap-ulap na lugar na tila malabo at malayo sa realidad. Ngunit kung babasahin ang banal na kasulatan, makikita ang isang mas malinaw, mas buhay, at mas makapangyarihang larawan. Hindi ito kathang-isip na mundo, kundi isang tahanang inihahanda ng Diyos para sa Kanyang mga anak.

Habang ang agham ay patuloy na sumusulong, nariyan ang mga proyekto tulad ng space tourism at mga paligsahan kung saan maaaring magpadala ng ordinaryong tao sa kalawakan kapalit ng milyon-milyong dolyar. Sa mata ng marami, ito ang rurok ng tagumpay ng sangkatauhan—ang makita ang mundo mula sa itaas, maranasan ang kawalan ng gravity, at masilip ang kalawakan na dati’y sa teleskopyo lamang nakikita. Ngunit sa kabila ng lahat ng ito, nananatiling limitado ang kayang ibigay ng mundo: sandaling karanasan, pansamantalang saya, at buhay na may hangganan.

Ipinapaalala ng Biblia na may isang lugar na hindi kayang pantayan ng anumang biyahe sa outer space. Isang lugar na hindi lamang pasyalan kundi tirahan—habang buhay. Sa Juan 14:1–3, sinabi ni Jesus na sa bahay ng Kanyang Ama ay maraming tahanan, at Siya mismo ang naghahanda ng lugar para sa Kanyang mga mananampalataya. Isang personal na pangako, hindi abstraktong ideya.

Ayon sa kasulatan, may iba’t ibang antas ang langit. Ang unang langit ay ang kalangitang nakikita natin—kung saan lumilipad ang mga ibon at eroplano. Ang ikalawa ay ang mas malawak na kalawakan, tahanan ng mga bituin at planeta. Ngunit ang ikatlong langit ang pinakatuktok: ang mismong kinaroroonan ng Diyos. Ito ang kahariang inihanda mula pa sa simula ng mundo para sa mga pinili.

Sa aklat ng Pahayag, inilarawan ang isang kahanga-hangang tanawin: ang Bagong Jerusalem na bumababa mula sa langit. Hindi ito karaniwang lungsod. Ito ay parisukat, pantay ang haba, lapad, at taas—napakalawak, sapat upang maging sentro ng buhay sa walang hanggan. Ang mga pader nito ay matataas at matitibay, may labindalawang pintuan na may mga pangalan ng labindalawang tribo ng Israel, at labindalawang pundasyon na may mga pangalan ng mga apostol. Isang makapangyarihang simbolo ng pagkakaugnay ng lumang at bagong tipan.

Ang materyales ng lungsod ay hindi karaniwang bato o semento. Ang mga pader ay tila haspe, ang buong bayan ay dalisay na ginto na parang malinaw na salamin. Ang mga pundasyon ay pinalamutian ng iba’t ibang mahalagang bato—jasper, esmeralda, safiro, topaz, at marami pang iba. Sa lupa, ang mga batong ito ay kayamanan na ipinaglalaban; sa langit, bahagi lamang sila ng pang-araw-araw na tanawin.

Ang mga pintuan ng lungsod ay gawa sa perlas—isang pirasong perlas bawat pintuan. Sa maraming pananampalataya, ang perlas ay sumasagisag sa pagdurusa na nauuwi sa kagandahan. Isang paalala na ang mga luha at paghihirap sa lupa ay hindi nasasayang; may kahulugan ang lahat ng ito sa harap ng Diyos. At sa pagpasok sa lungsod, hindi na luha ang sasalubong kundi ganap na kagalakan.

Sa loob ng lungsod, ang mga lansangan ay ginto na kasing linaw ng kristal. Wala nang pangangailangan sa araw o buwan sapagkat ang liwanag ng Diyos ang nagbibigay-liwanag sa lahat. Isang liwanag na hindi kailanman kukupas at hindi kailanman magdudulot ng dilim. Dito, wala nang takot, wala nang gabi, at walang anumang magtatago sa anino.

Sa gitna ng lungsod ay dumadaloy ang ilog ng buhay—malinaw na parang kristal—na nagmumula sa trono ng Diyos. Sa magkabilang panig nito ay naroon ang punongkahoy ng buhay, namumunga bawat buwan, at ang mga dahon nito ay para sa kagalingan ng mga bansa. Isang larawan ng buhay na ganap, malusog, at walang hanggan.

Ayon sa pangakong ito, wala nang kamatayan, wala nang sakit, at wala nang dalamhati. Papahirin ng Diyos ang bawat luha, at ang dating kaayusan ng mundo—puno ng takot, karahasan, at pagkawala—ay tuluyan nang lilipas. Maging ang kalikasan ay magbabago: ang mga hayop ay mamumuhay sa kapayapaan, at ang mga bata ay ligtas at malaya.

Sa kasaysayan, maraming tao ang naghanap ng paraan upang pahabain ang buhay—mula sa mga sinaunang emperador hanggang sa modernong agham na naghahanap ng sekreto ng kabataan. Ngunit ang ipinapangako ng Diyos ay hindi lamang mahabang buhay, kundi buhay na may kahulugan at walang katapusan. Isang buhay na hindi nasisira ng panahon.

Hindi lamang lungsod ang naghihintay sa mga mananampalataya. Ayon sa mga propeta, may pagkakataong magtayo ng sariling tahanan, magtanim, at mag-ani—isang buhay na puno ng layunin at kagalakan. Walang magnanakaw, walang takot, at walang kawalan. Ang bawat araw ay bagong sorpresa, bagong tuklas sa mga nilikha ng Diyos.

Ngunit may malinaw ding paalala ang kasulatan. Ang kahariang ito ay banal, at walang maruming makapapasok. Tanging ang mga nakasulat ang pangalan sa Aklat ng Buhay ang may bahagi sa pangakong ito. Isang paanyaya at babala: piliin ang buhay, piliin ang katotohanan, at piliin ang Diyos.

Sa huli, ang mensahe ng bagong langit at bagong lupa ay hindi lamang tungkol sa hinaharap. Ito ay paalala sa kasalukuyan—na sa gitna ng kaguluhan ng mundo, may pag-asang matibay, may pangakong hindi nabibigo, at may Diyos na naghihintay. Hindi Niya nais na may maiwan, kundi ang lahat ay makasama Niya sa tahanang inihanda mula pa sa simula.