Nangingibabaw na naman ang ingay sa mundo ng politika matapos kumalat online ang alegasyon tungkol sa umano’y “leaked video” na ikinabit sa pangalan nina Cong. Rodante Marcoleta at Sarah Discaya. Hindi pa man nakukumpirma ang anomang detalye, isang bagay ang malinaw: ang kontrobersiya ay nagsimula mula sa social media, kumalat nang mabilis, at nauwi sa mainit na diskusyon maging sa loob ng Senado.

Ayon sa mga unang ulat at obserbasyon ng publiko, lumitaw ang kuwento matapos mag-viral ang isang post na nag-aangking nailabas na raw ang naturang video sa isang Senate hearing. Ngunit nang busisiin ang mga pangyayari, wala ni isang opisyal na dokumento o pahayag mula sa Senado na nagkukumpirma sa sinasabing materyal. Sa katunayan, ayon sa ilang staff ng komite, walang ganitong ebidensiyang iniharap, tinalakay, o binanggit man lamang sa alinmang bahagi ng pagdinig.

Dahil dito, maraming netizens ang nagtaka: paano umabot sa ganitong laki ang isang hindi pa napapatunayang impormasyon? Ang sagot: ang mabilis na daloy ng social media, kung saan ang emosyon at intriga ay madalas na nauuna bago ang beripikasyon. Sa kasagsagan ng kontrobersiya, lumutang ang iba’t ibang haka-haka—mula sa posibleng political sabotage hanggang sa teoryang may gustong sumira sa reputasyon ng mga taong sangkot.

Sa panig ng Malacañang, mabilis ding umalingawngaw ang balitang nagulat umano si Pangulong Bongbong Marcos sa kumalat na tsismis. Ngunit maging dito, walang opisyal na kumpirmasyon na naglabas ng reaksiyon ang pangulo tungkol sa naturang isyu. Katulad ng iba pang elemento ng kuwento, ito’y lumitaw at kumalat nang walang matibay na batayan.

Sa kabila ng lahat, nananatiling tanong ng marami kung bakit ganoon kabilis tumalbog ang usaping walang opisyal na patunay. Isa itong paalala kung gaano kahalaga ang responsableng pag-uulat at pag-share ng impormasyon, lalo na kung maaaring makasira ng reputasyon ng sinuman. Maraming eksperto sa media ethics ang nagpahayag na dapat maging maingat ang publiko sa pagtanggap at pagpapakalat ng mga sensitibong alegasyon, lalo na kung ito ay may kinalaman sa personal na buhay ng mga indibidwal.

Sa Senado naman, patuloy ang mga opisyal na pagdinig na nakatuon sa mga totoong isyung dapat talakayin: badyet, batas, at mga programang pangbayan. Wala sa anomang agenda ang pagkakaroon ng ganitong uri ng ebidensya, at anumang maling impormasyon ay nagpapabagal lamang sa mas mahahalagang proseso.

Kung may natutunan ang publiko sa pangyayaring ito, iyon ay ang kahalagahan ng pag-iingat sa pag-click, pag-comment, at pag-share. Minsan, isang maling post lang ang kailangan para magkaroon ng malaking kontrobersiyang walang pundasyon. Habang hindi pa rin malinaw kung saan nagsimula ang chismis, malinaw na dapat maging mas mapanuri ang lahat sa panahon ng digital na impormasyon.

Sa huli, nananatili ang isang realidad: ang mga alegasyon ay hindi katumbas ng katotohanan. Hangga’t walang opisyal na ebidensya, dapat manatili ang pagdududa at ang paggalang sa prosesong nagtitiyak ng katotohanan sa gitna ng maingay at mabilis na mundo ng social media.