Tanghaling tapat at siksikan ang mga tao sa loob ng isang branch ng McDonald’s sa gitna ng Maynila. Maingay, abala, at amoy na amoy ang pinaghalong amoy ng pritong manok at french fries. Sa isang sulok, nakapila si Clara, isang bente-anyos na working student. Pagod na pagod siya galing sa kanyang morning classes at didiretso pa siya sa kanyang part-time job bilang cashier sa isang bookstore pagkatapos kumain. Ang budget niya para sa tanghalian ay sapat lang para sa isang chicken fillet at kanin, pero tinitiis niya ang hirap para makapagtapos at maiahon ang kanyang pamilya sa kahirapan. Habang nakapila, napansin niya ang pag-iingay sa may pintuan.

Bumukas ang pinto at pumasok ang isang matandang lalaki. Ang suot nito ay isang kupas na polo na may mantsa ng grasa, punit na pantalon, at tsinelas na magkaiba ang kulay. Ang kanyang buhok ay mahaba at magulo, at may bitbit itong sako na puno ng mga plastik na bote. Halatang pagod na pagod ito at nanginginig ang mga kamay. Ang pangalan niya ay Tatay Berting. Lumapit siya sa counter, bitbit ang ilang barya na kinalkal niya mula sa kanyang bulsa. Ang mga tao sa pila ay nagsimulang magtakip ng ilong at umusog palayo. Ang iba ay bumubulong ng mga masasamang salita. “Yuck, ang baho naman niyan,” sabi ng isang estudyanteng naka-uniporme ng mamahaling unibersidad. “Guard, bakit niyo pinapasok ‘yan?” reklamo naman ng isang ginang.

Hindi pinansin ni Tatay Berting ang mga bulungan. Ang tanging nasa isip niya ay ang gutom na kumukalam sa kanyang sikmura. Dalawang araw na siyang hindi kumakain nang maayos. Nang makarating siya sa harap ng cashier, inilatag niya ang kanyang mga barya. “Miss… pabili naman ng isang burger… ‘yung pinakamura lang… gutom na gutom na ako…” garalgal na sabi ni Tatay Berting. Tiningnan siya ng cashier nang may halong pandidiri. “Manong, kulang ‘yang pera niyo. Thirty-nine pesos ang burger, eh bente lang ‘to. Umalis na nga kayo, nakakaabala kayo sa pila,” mataray na sagot ng cashier.

“Sige na, Ineng… kahit ‘yung tinapay na lang… babayaran ko ‘yung kulang bukas pagka-benta ko ng bote…” pakiusap ng matanda. Mangiyak-ngiyak na siya.

Sa puntong iyon, lumabas mula sa opisina ang Branch Manager na si Mr. Ricky Diaz. Si Mr. Diaz ay kilala sa pagiging strikto, arogante, at matapobre. Naka-polo shirt ito na may logo ng kumpanya, unat na unat, at makintab ang sapatos. Nang makita niya ang komosyon at ang matandang pulubi sa counter, agad na nagsalubong ang kanyang kilay. “Anong nangyayari dito?! Guard! Guard!” sigaw ni Mr. Diaz. “Bakit niyo pinayagang makapasok ang basurang ‘to sa store ko?! Look at him! He smells terrible! Sinisira niya ang appetite ng mga customers ko!”

Lumapit ang guard, nag-aalinlangan. “Sir, bibili lang daw po ng pagkain.”

“Bibili? Eh kulang nga ang pera!” bulyaw ni Mr. Diaz. Humarap siya kay Tatay Berting. “Hoy Tanda! Lumayas ka dito! Hindi ito DSWD! Kung wala kang pambayad, doon ka sa labas manlimos! Huwag mong dudumihan ang sahig ko!”

Nanginginig na pinulot ni Tatay Berting ang kanyang mga barya. Ang hiya na nararamdaman niya ay mas masakit pa sa gutom. Akmang aalis na siya nang biglang magsalita si Clara. Hindi niya kayang tiisin ang nakikita niya. Naaalala niya ang kanyang lolo na pumanaw na.

“Wait lang po!” sigaw ni Clara. Lumabas siya sa pila at lumapit sa counter. “Sir, ako na po ang magbabayad ng burger niya. Bigyan niyo rin po siya ng fries at drinks. Make it a large meal.”

Nagulat ang lahat. Tiningnan ni Mr. Diaz si Clara mula ulo hanggang paa. Nakita niya ang simpleng pananamit nito. “Ikaw? Sigurado ka ba, Miss? Baka mamaya ikaw naman ang mawalan ng pamasahe pauwi. Huwag ka nang magbida-bida.”

“May pera po ako, Sir. Customer siya, at customer ako. May karapatan kaming bumili,” matapang na sagot ni Clara kahit nanginginig ang tuhod niya sa kaba. Kinuha niya ang huling limang daan sa kanyang wallet—ang budget niya para sa buong linggo—at ibinigay sa cashier. “Keep the change. Ibigay niyo sa kanya ang pagkain.”

Dahil nagbayad na, walang nagawa ang cashier kundi ibigay ang order. Inabutan ni Clara si Tatay Berting ng tray na puno ng pagkain. “Tay, upo po kayo doon. Kain po kayo nang marami,” nakangiting sabi ni Clara.

“Salamat, anak. Hulog ka ng langit,” umiiyak na sabi ni Tatay Berting. Umupo siya sa isang mesa malapit sa pinto at akmang susubo na ng burger. Ang amoy ng mainit na tinapay at karne ay tila langit sa kanyang pang-amoy.

Pero hindi pa natatapos si Mr. Diaz. Ang kanyang pride ay nasugatan dahil sinagot siya ng isang estudyante. Hindi siya makakapayag na may kumakain na “dugyot” sa restaurant niya.

Mabilis na lumapit si Mr. Diaz sa mesa ni Tatay Berting. Bago pa man makagat ng matanda ang burger, hinablot ito ng Manager.

“Sabi ko, bawal ang pulubi dito!” sigaw ni Mr. Diaz.

“Sir! Binayaran ko ‘yan!” sigaw ni Clara, tumakbo palapit.

“Wala akong pakialam kung binayaran mo! My store, my rules! We reserve the right to refuse service to anyone, lalo na sa mga taong nagdadala ng germs at sakit!”

Sa harap ng maraming tao, kinuha ni Mr. Diaz ang tray ng pagkain at ibinuhos ang laman nito sa basurahan na nasa gilid. Ang burger, ang fries, ang inumin—lahat ay nasayang.

“NO!” sigaw ni Clara.

Hinawakan ni Mr. Diaz ang braso ni Tatay Berting at marahas itong itinayo. “Layas! Bago pa kita ipakaladkad sa pulis!” Tinulak niya ang matanda palabas ng pinto. Sakto namang bumuhos ang malakas na ulan. Bumagsak si Tatay Berting sa semento, sa gitna ng putik at ulan.

“At ikaw,” duro ni Mr. Diaz kay Clara, “Kung gusto mo siyang pakainin, doon kayo sa labas magsama! Huwag kang babalik dito!”

Umiiyak sa galit si Clara. Lumabas siya ng restaurant at dinaluhan ang matanda. Basang-basa na sila pareho. Ang mga tao sa loob ay nanonood lang, ang iba ay nagvivideo, pero walang tumulong.

“Tay, okay lang po kayo?” tanong ni Clara habang pinupunasan ang putik sa mukha ng matanda gamit ang panyo niya.

“Ayos lang ako, anak… sanay na ako…” mahinang sagot ni Tatay Berting. “Pasensya ka na, nasayang ang pera mo.”

“Huwag niyo pong intindihin ang pera. Ang importante, hindi kayo nasaktan nang malala.”

Dinala ni Clara si Tatay Berting sa isang waiting shed. Bumili siya ng tinapay sa katabing bakery gamit ang natitira niyang barya at ibinigay sa matanda. Nagkwentuhan sila sandali. Nalaman ni Clara na si Tatay Berting ay dating foreman sa isang construction site pero nawalan ng trabaho at pamilya noong nasunugan sila taon na ang nakararaan.

Bago sila maghiwalay, may iniabot na maliit at lumang calling card si Tatay Berting kay Clara. “Anak, kung sakaling mangailangan ka ng tulong, o kung gusto mong magtrabaho, pumunta ka sa address na ‘yan. Sabihin mo, pinapunta ka ni Berting.”

Tinanggap ni Clara ang card, kahit iniisip niya na baka card lang ito ng dati niyang pinapasukan. “Salamat po, Tay. Ingat po kayo.”

Umuwi si Clara na basang-basa, gutom, at walang pera, pero magaan ang loob niya dahil alam niyang ginawa niya ang tama.

Kinabukasan, pumasok si Clara sa kanyang klase. Gutom siya pero tiniis niya. Pagkatapos ng klase, nag-scroll siya sa Facebook. Laking gulat niya nang makita niya ang video ng nangyari sa McDonald’s. Nag-viral ito! Kitang-kita sa video ang pagtatapon ni Mr. Diaz ng pagkain at ang pagtulak nito sa matanda. Ang caption: “HEARTLESS MANAGER THROWS FOOD BOUGHT BY STUDENT FOR HOMELESS MAN.”

Libo-libo ang nag-comment ng galit. “Tanggalin ‘yan!” “Walang puso!” “Boycott that branch!”

Samantala, sa branch ng McDonald’s, taranta si Mr. Diaz. Walang pumapasok na customer. Puro hate calls ang natatanggap ng store. Takot na takot siya na baka makarating ito sa Head Office.

Bandang alas-tres ng hapon, biglang may dumating na convoy ng tatlong itim na luxury SUV sa tapat ng McDonald’s. Huminto ito at bumaba ang mga bodyguard na naka-barong.

Nanlaki ang mata ni Mr. Diaz. “Ang may-ari! Ang may-ari ng franchise!” bulong niya. Inayos niya ang sarili. “Kailangan kong magpaliwanag. Sasabihin kong nanggulo ang matanda.”

Pumasok ang isang matangkad at disenteng lalaki na naka-amerikana. Siya si Sir Eduardo, ang CEO ng kumpanya na may hawak ng prangkisa sa buong rehiyon. Kasama niya ang kanyang mga abogado at executive assistants.

“Sir Eduardo! Welcome po!” bati ni Mr. Diaz, nanginginig ang kamay. “Sir, about sa video… fake news po ‘yun! Edited! Ang totoo po niyan, nagnanakaw ‘yung matanda at ‘yung babae kasabwat niya!”

Hindi kumibo si Sir Eduardo. Seryoso ang mukha nito. “Nasaan ang CCTV footage?” tanong niya.

“Sira po ang CCTV kahapon, Sir,” pagsisinungaling ni Diaz.

“Ganoon ba?” sabi ni Sir Eduardo. “Well, hindi ko na kailangan ng CCTV. Dahil ang saksi ko ay nandito mismo.”

Bumukas ang pinto ng pangalawang SUV.

Laking gulat ni Mr. Diaz nang bumaba ang isang matandang lalaki. Naka-suot ito ng mamahaling barong, itim na slacks, at makintab na sapatos. Maayos ang buhok, ahit ang balbas, at mabango.

Pero ang mukha… ang mukha ay hindi niya pwedeng makalimutan.

Ito si Tatay Berting! Ang pulubing itinulak niya sa putikan!

Napaupo sa sahig si Mr. Diaz. “P-Paano…?”

Lumapit si Tatay Berting kay Sir Eduardo. “Anak, ito ang lalaking nagtapon ng pagkain ko.”

ANAK?!

Ang buong restaurant ay natahimik. Ang “pulubi” na inapi ni Mr. Diaz ay ang AMA ng bilyonaryong may-ari ng kumpanya!

“Dad,” sabi ni Sir Eduardo kay Tatay Berting, “I told you to stop wandering around like that. Nag-aalala kami sa inyo.”

Ngumiti si Tatay Berting. “Gusto ko lang subukan ang mga tao, anak. Gusto kong malaman kung sino ang totoo at kung sino ang peke. Gusto kong makita kung paano tratuhin ng mga empleyado mo ang mga pinakamahihirap na tao. At nakita ko na.”

Humarap si Sir Eduardo kay Mr. Diaz. “Mr. Diaz, kilala ang aming kumpanya sa pagbibigay ng saya at serbisyo sa LAHAT. Pero ang ginawa mo sa ama ko… at sa estudyanteng tumulong sa kanya… ay walang kapatawaran.”

“Sir! Sorry po! Hindi ko po alam! Akala ko po pulubi lang talaga!” iyak ni Mr. Diaz, lumuluhod at nagmamakaawa.

“Kailangan mo bang malaman na tatay ko siya para tratuhin mo siya nang may respeto?” galit na tanong ni Sir Eduardo. “Ang respeto ay ibinibigay sa tao dahil tao siya, hindi dahil sa yaman niya. You are FIRED. Effective immediately. At sisiguraduhin kong wala nang tatanggap sa’yo sa industriyang ito. Blacklisted ka na.”

Kinaladkad ng mga guard si Mr. Diaz palabas, pareho ng ginawa niya kay Tatay Berting.

“Teka,” sabi ni Tatay Berting. “Hanapin niyo ang babae. Si Clara.”

Ipinahanap nila si Clara. Dinala siya sa opisina ng CEO kinabukasan. Kinakabahan si Clara, akala niya ay may kaso siya.

Pagpasok niya, nakita niya si Tatay Berting na naka-ayos na. “Tay?!” gulat na gulat si Clara.

“Hello, Clara,” nakangiting bati ng matanda. “Sabi ko sa’yo, babayaran kita eh.”

Inabot ni Sir Eduardo ang isang tseke kay Clara. Nanlaki ang mata ng dalaga. Isang Milyong Piso.

“Sir… hindi ko po matatanggap ‘to… burger lang po ang binigay ko…”

“Hindi lang burger ang binigay mo,” sabi ni Tatay Berting. “Ibinigay mo ang dignidad ko noong tinanggalan ako ng iba. Ibinigay mo ang huli mong pera kahit alam kong kailangan mo ‘yun. Ipinakita mo na may pag-asa pa ang mundo.”

“Tanggapin mo ‘yan, Clara,” sabi ni Sir Eduardo. “At may isa pa. Nalaman namin na working student ka. Simula ngayon, scholar ka na ng foundation namin. Sagot na namin ang tuition mo hanggang makagraduate ka. At pagkatapos mo, may trabahong naghihintay sa’yo sa kumpanya ko—hindi bilang waitress, kundi bilang Manager.”

Napahagulgol si Clara sa tuwa. Niyakap siya ni Tatay Berting.

Mula noon, nagbago ang buhay ni Clara. Nakatapos siya ng pag-aaral at naging mahusay na lider. Hindi niya kailanman kinalimutan ang aral ng tadhana: na ang tunay na yaman ay wala sa bulsa, kundi nasa puso. At ang kabutihang ginawa mo sa kapwa, gaano man kaliit, ay babalik sa’yo ng libo-libong beses.

Kayo mga ka-Sawi, anong gagawin niyo kung may pulubing humingi sa inyo ng pagkain? Tutulungan niyo ba o pandidirihan? Naniniwala ba kayo na ang karma ay laging nariyan? Mag-comment sa ibaba at i-share ang kwentong ito para maging inspirasyon sa lahat! 👇👇👇