KABANATA 1: ANG MALING AKALA

Malamig at tahimik ang opisina ng CEO ng Montemayor Holdings sa Bonifacio Global City. Nakaupo sa kanyang swivel chair si Rico Montemayor, 35-anyos, isa sa mga pinakabatang bilyonaryo sa bansa. Nasa kanya na ang lahat—kapangyarihan, yaman, respeto. Ngunit sa likod ng kanyang mamahaling suit at seryosong mukha ay isang pusong sugatan at punong-puno ng galit.

Limang taon na ang nakalilipas, ang kanyang asawang si Sarah ay bigla na lamang nawala. Isang simpleng babae si Sarah, anak ng magsasaka, na minahal ni Rico nang lubos sa kabila ng pagtutol ng kanyang matapobreng ina na si Doña Elvira. Isang araw, pag-uwi ni Rico galing sa business trip sa Europe, wala na si Sarah sa mansyon.

Ang sabi ni Doña Elvira, “Umalis na siya, anak. Sumama sa lalaki niya. Ninakaw pa ang mga alahas ko at ang pera sa vault. Sabi ko na sa’yo, pera lang ang habol ng babaeng ‘yan.” Ipinakita ng Doña ang mga (pekeng) litrato ni Sarah na may kasamang ibang lalaki. Dahil sa sakit at “ebidensya,” naniwala si Rico. Mula noon, isinara niya ang kanyang puso at ibinuhos ang oras sa pagpapayaman, bitbit ang galit sa babaeng minahal niya.

Ngunit nitong nakaraang buwan, may naramdaman siyang kakaiba. Napanaginipan niya si Sarah, umiiyak, humihingi ng tulong. Dahil dito, lihim siyang kumuha ng Private Investigator. “Gusto ko lang malaman kung nasaan siya. Gusto kong makita kung masaya siya sa lalaki niya habang ako ay miserable,” sabi ni Rico sa sarili.

Ngayon, nasa harap niya ang Investigator na si Mr. Cruz. May inabot itong brown envelope.

“Sir Rico,” seryosong sabi ni Mr. Cruz. “Mali po ang impormasyon niyo. Walang ibang lalaki.”

Kumunot ang noo ni Rico. “Anong ibig mong sabihin?”

“Natagpuan namin siya sa isang liblib na baryo sa Pangasinan. Sir… nagtitinda siya ng tinapa. Nakatira sa barong-barong. At hindi lang ‘yun…”

Inilabas ni Mr. Cruz ang isang litrato.

“May kasama siyang kambal. Isang lalaki at isang babae. Nasa apat o limang taong gulang. Sir, tignan niyo po ang mga mata ng mga bata.”

Kinuha ni Rico ang litrato. Nanlaki ang kanyang mga mata. Ang mga bata… kamukhang-kamukha niya noong bata pa siya. Singkit ang mga mata, matangos ang ilong.

“Sir, ayon sa mga kapitbahay, dumating daw si Ma’am Sarah doon na buntis at walang kasama. Mag-isa niyang itinaguyod ang mga bata sa pamamagitan ng paglalako.”

Bumagsak ang mundo ni Rico. Ang galit na inalagaan niya ng limang taon ay biglang napalitan ng pagkalito at takot. “Buntis? Pinalayas siya ni Mama na buntis?”

KABANATA 2: ANG PAGHAHARAP SA PALENGKE

Agad na nagpadala ng helicopter si Rico papuntang Pangasinan. Hindi siya makapaghintay. Kailangan niyang malaman ang totoo. Kasama niya ang kanyang mga bodyguard at si Mr. Cruz.

Paglapag nila sa bayan, sumakay sila ng van papunta sa palengke kung saan daw naglalako si Sarah tuwing hapon.

Maputik ang palengke. Maingay. Amoy isda at pawis. Naka-shades si Rico, suot ang kanyang mamahaling damit na halatang hindi bagay sa lugar. Pinagtitinginan siya ng mga tao.

“Sir, ayun po,” turo ni Mr. Cruz.

Sa isang sulok, nakaupo sa isang maliit na bangkito si Sarah. Ibang-iba na ang itsura niya. Ang dating makinis at maputi niyang balat ay nangingitim na sa araw. Ang kanyang mga kamay ay magaspang. May sunong siyang bilao na may lamang tinapa. Ang suot niya ay kupas na t-shirt at palda.

Pero ang dumurog sa puso ni Rico ay ang dalawang batang nasa tabi niya. Nakaupo sa karton, naglalaro ng tansan. Ang mga damit nila ay luma at medyo maluwag, pero malinis. Kumakain sila ng tinapay na pinaghahatian nila.

“Tinapa kayo diyan! Mainit-init pa!” sigaw ni Sarah, paos na ang boses.

Dahan-dahang lumapit si Rico. Tinanggal niya ang kanyang shades.

“Pabili…” sabi ni Rico.

Nag-angat ng tingin si Sarah. “Ilan po ang—”

Natigilan si Sarah. Nabitawan niya ang plastik na hawak niya. Nanlaki ang kanyang mga mata. Namutla siya na parang nakakita ng multo.

“R-Rico?” bulong niya.

Nanginig ang mga tuhod ni Sarah. Gusto niyang tumakbo, pero nandoon ang mga anak niya.

Tinitigan ni Rico ang asawa. Tinitigan niya ang mga bata. Ang batang lalaki ay tumingala sa kanya.

“Mama, sino po siya?” tanong ng bata. “Siya po ba yung nasa picture na tinatago niyo sa ilalim ng unan?”

Parang sinaksak ng punyal ang dibdib ni Rico. Tinatago? Ibig sabihin, mahal pa rin siya nito?

“Sarah,” garalgal na tawag ni Rico. “Anong ibig sabihin nito? Bakit… bakit ka nandito? Nasaan ang lalaki mo? Nasaan ang alahas?”

Biglang tumayo si Sarah. Hinarangan niya ang mga anak niya. “Wala akong lalaki, Rico! At wala akong ninakaw! Umalis ka na! Huwag mo kaming guluhin!”

“Hindi ako aalis hangga’t hindi ko nalalaman ang totoo! Anak ko ba sila?!” sigaw ni Rico, hindi na napigilan ang emosyon.

Nagtinginan ang mga tao sa palengke.

“Oo! Anak mo sila!” sigaw pabalik ni Sarah, habang tumutulo ang luha. “Sila ang mga anak na pinalayas ng nanay mo! Sila ang mga apo na tinawag niyang ‘bastardo’ at ‘anak sa labas’ bago niya ako kaladkarin palabas ng mansyon niyo!”

“Ano?”

“Rico, noong umalis ka papuntang Europe, nalaman kong buntis ako. Tuwang-tuwa ako. Ibabalita ko sana sa’yo pagbalik mo. Pero nalaman ng Nanay mo. Sinabi niya sa akin na hindi ako nababagay sa’yo. Nag-imbento siya ng kwento na may lalaki ako. Kinuha niya ang cellphone ko para hindi kita matawagan. Pinalayas niya ako sa gitna ng gabi habang umuulan! Sabi niya, papatayin niya ang mga bata kapag nagsumbong ako sa’yo!”

Napaluhod si Rico sa putikan. Ang kanyang ina… ang babaeng iginagalang niya… ay isang demonyo.

“Bakit hindi ka gumawa ng paraan para kausapin ako?” iyak ni Rico.

“Sinubukan ko, Rico! Pumunta ako sa opisina mo noong nakauwi ka na. Pero hinarang ako ng mga guard! Sabi nila, utos daw ni Doña Elvira na huwag akong papasukin. Nakita kita noon sa malayo, Rico. Naka-kotse ka. Sumigaw ako, pero hindi mo ako narinig. Akala ko… akala ko naniwala ka sa Nanay mo. Akala ko, itinakwil mo na rin ako. Kaya lumayo na lang ako. Binuhay ko sila nang marangal. Kahit tinapa lang ang ulam namin, pinalaki ko silang may respeto at pagmamahal sa’yo. Sabi ko sa kanila, ‘Busy lang si Papa. Darating din siya.’”

Lumapit si Rico sa mga bata. Lumuhod siya para pantayan ang mga ito.

“Hello,” sabi ni Rico, tumutulo ang luha. “Ako si Papa.”

Tumingin ang batang babae kay Sarah. “Ma? Siya na po ba?”

Tumango si Sarah habang umiiyak.

Niyakap ng mga bata si Rico. “Papa! Papa!”

Sa gitna ng mabaho at maingay na palengke, naramdaman ni Rico ang pinakamahigpit na yakap na naranasan niya sa buong buhay niya. Naramdaman niya ang init ng dugo niya.

“Sorry… sorry mga anak… sorry Sarah…” hagulgol ni Rico. “Patawarin niyo ako sa pagiging bulag ko.”

Bumaling si Rico kay Sarah. “Umuwi na tayo. Hinding-hindi na kayo maghihirap.”

“Ayoko, Rico. Nandoon ang Nanay mo,” tanggi ni Sarah.

Tumayo si Rico. Nagbago ang ekspresyon ng mukha niya. Mula sa lungkot, naging matalim at puno ng galit.

“Huwag kang mag-alala. Ako ang bahala kay Mama.”

KABANATA 3: ANG PAGBABALIK AT ANG PAGHUHUKOM

Bumalik si Rico sa Maynila kasama si Sarah at ang kambal na sina Josh at Janna. Dinala niya sila sa isang pribadong mansyon na hindi alam ng kanyang ina. Sinigurado niyang may mga bodyguard at yaya para sa kanila. Ipinamili niya ng bagong damit ang mag-iina at pinakain ng masasarap na pagkain na limang taon nilang hindi natikman.

Pagkatapos masigurong maayos ang kanyang pamilya, dumiretso si Rico sa mansyon ng mga Montemayor kung saan nakatira si Doña Elvira.

Naabutan niya ang kanyang ina na nagkakape sa garden, kasama ang mga “amiga” nito.

“Oh, Rico! You’re back early,” bati ni Doña Elvira. “Come, join us.”

Hindi sumagot si Rico. Senenyasan niya ang mga bisita na umalis. “Leave us. Now.”

Nagulat ang mga donya sa tono ni Rico. Agad silang nag-alisan.

“Anong problema mo, Rico? Bakit ka nambabastos ng bisita?” galit na tanong ni Elvira.

“Ma, nahanap ko na si Sarah,” deretsong sabi ni Rico.

Namutla si Doña Elvira. Nabitawan niya ang tasa ng kape. “A-Ano? Ang babaeng ‘yun? Bakit mo hinanap ang malanding ‘yun?”

“Huwag mong tawaging malandi ang asawa ko!” sigaw ni Rico na yumanig sa buong bahay. “Alam ko na ang totoo, Ma! Alam ko na ang ginawa mo! Pinalayas mo siya habang buntis siya sa mga apo mo!”

“Wala kang apo sa kanya! Baka sa ibang lalaki ‘yun!” tanggi pa rin ni Elvira.

Inilabas ni Rico ang DNA Test result na ipinagawa niya agad pagdating nila sa Maynila (para lang ipamukha sa ina niya). “99.9% Positive. Anak ko sila. At pinalaki sila ni Sarah sa hirap dahil sa kasamaan mo.”

“Ginawa ko lang ‘yun para sa’yo, Rico! Hindi siya bagay sa’yo! Hampaslupa siya!”

“Dahil sa ‘tulong’ mo, limang taon akong naging miserable! Limang taon na nagdusa ang mga anak ko! Ma, nanay kita. Rerespetuhin kita. Pero hindi ko hahayaang sirain mo ulit ang pamilya ko.”

“Anong gagawin mo?” kabadong tanong ni Elvira.

“Aalis ako sa kumpanya. Ibebenta ko ang shares ko. At aalis kami ng bansa. Hindi mo na makikita ang mga apo mo hangga’t hindi ka natututong humingi ng tawad at magbago.”

“Hindi mo magagawa ‘yan! Ako ang nagpalaki sa’yo!”

“Kaya nga masakit, Ma. Kasi ikaw ang nagpalaki sa akin, pero ikaw din ang sumira sa kaligayahan ko.”

Tumalikod si Rico. Iniwan niya ang kanyang ina na umiiyak at nagsisisi sa malawak ngunit walang laman na mansyon.

KABANATA 4: ANG BAGONG SIMULA

Hindi tinuloy ni Rico ang pag-alis ng bansa, pero tinupad niya ang paglayo sa ina. Bumili siya ng farm sa Tagaytay at doon sila tumira nina Sarah.

Naging mahirap ang adjustment. Si Sarah, sanay sa hirap, ay hindi makapaniwala na mayaman na ulit sila. Si Josh at Janna naman ay namamangha sa bawat laruan at pagkain.

“Rico,” sabi ni Sarah isang gabi habang nakatanaw sila sa Taal Volcano. “Sigurado ka ba dito? Iniwan mo ang yaman ng nanay mo.”

Hinawakan ni Rico ang kamay ni Sarah. “Ang yaman, kikitain ko ulit ‘yan. Pero ikaw at ang mga bata? Kapag nawala kayo, hindi ko na kayo mapapalitan. Kayo ang tunay na yaman ko.”

Nagsimula ulit si Rico ng sariling negosyo. Dahil magaling siya, mabilis itong lumago. Si Sarah naman ay nagtayo ng negosyo ng Gourmet Tinapa at Smoked Fish export. Ginamit niya ang karanasan niya sa palengke para gumawa ng world-class na produkto. Naging successful businesswoman siya.

Isang araw, limang taon matapos ang reunion, may dumating na bisita sa farm nila. Isang matandang babae na naka-wheelchair. Si Doña Elvira. Stroke patient na ito at hirap magsalita.

Lumabas si Sarah.

“S-Sarah…” utal na sabi ni Elvira. “So-Sorry…”

Tumingin si Sarah kay Rico. Tumango si Rico.

Lumapit si Sarah sa biyenan. Sa kabila ng lahat ng sakit, nanaig ang puso ng isang ina.

“Pinatawad na po kita, Mama,” sabi ni Sarah. “Para sa ikatatahimik ng kalooban natin. At para makilala kayo ng mga apo niyo.”

Tinawag ni Sarah ang kambal. “Josh, Janna, ito si Lola Elvira.”

Niyakap ng mga bata ang lola nila. Umiyak si Doña Elvira. Naramdaman niya ang pagmamahal na hindi niya deserve, pero ibinigay pa rin sa kanya.

Napatunayan sa kwentong ito na ang kasinungalingan ay may hangganan. Ang katotohanan ay laging lulutang, parang langis sa tubig. At ang pag-ibig na wagas ay kayang hamakin ang lahat—kahit ang distansya, panahon, at malulupit na biyenan.

Si Sarah, ang tinapa vendor, ay naging Donya hindi dahil sa pera ni Rico, kundi dahil sa kanyang katatagan at busilak na puso.

Kayo mga ka-Sawi, kung kayo si Sarah, mapapatawad niyo pa ba ang biyenan na nagpalayas sa inyo? At sa mga tatay diyan, handa ba kayong iwan ang yaman para sa pamilya? Mag-comment sa ibaba at i-share ang kwentong ito para magsilbing inspirasyon sa lahat ng pamilyang sinusubok ng tadhana! 👇👇👇