“Ang Pagkakaiba ng Araw at Gabi ay Hindi Laging Nasa Liwanag. Minsan, Ito ay Nasa Kapalaran ng Dalawang Taong Ipinagtagpo sa Gitna ng Asphalt at Lihim na Panganib.”

Isang nakakapaso at magaspang na umaga sa Pasig. Ang aming terminal ay laging puno ng ingay ng makina, sigawan ng dispatcher, at usok ng tambutso—isang simponya ng araw-araw na pakikibaka. Ako, si Rodelio del Sakdalan, o Dell sa terminal, ay pumasok lulan ng aking tapat na luma, berdeng tricycle. Gasgas na ang pintura nito, may itim na upuan, at may basag ang windshield. Pero araw-araw, ito ang kabuhayan ko, pinapagana ng dasal at kaunting pihit. Huminto ako sa paborito kong puwesto, sa ilalim ng puno ng akasya, katapat ng karinderya ni Aling Bebang. Huminga ako nang malalim, inihanda ang sarili para sa panibagong araw ng pagsubok at pag-asa.

“Uy, ayan na ang paborito kong suki!” sigaw ni Monching, kapwa driver, habang nag-iinat at may sigarilyo sa bibig. “Hero ng mga estudyanteng walang pamasahe.”

Umiling lang ako at napangiti. “Tigilan mo nga ako, Monch. Baka maniwala ‘yang mga ‘yan at mas dumami pa ang pautang,” biro ko, sabay tingin sa dalawang estudyanteng naghihintay. May mga bitbit silang lumang backpack.

Lumapit si Mang Berting, ang aming dispatcher, dala ang maliit na notebook ng pila. “Dell, ikaw na susunod, ha. May parating na tatlong pasahero papuntang Crossing. Ikaw na bahala. Alam ko namang hindi ka nambabarat ng presyo.”

“Salamat po, Mang Berting.” Magalang kong sagot. Kahit medyo mabagal ang kita, basta tuloy-tuloy lang, ayos na.

Habang naghihintay, tiningnan ko ang oras sa lumang cellphone ko. 6:15 pa lang ng umaga. Pero pakiramdam ko ay atrasado na ako sa lahat—sa bayad sa kuryente, sa tubig, sa gamot ni Nanay Erlinda. Naisip ko rin ang kapatid kong si Jona, na siguradong nagmamadali nang papasok sa pabrika, bitbit ang baon na kanin at tuyo.

Maya-maya, sumakay na ang dalawang estudyante at isang tinderang may bayong. “Boss, Crossing ho,” sabi ng tindera. “Huwag ka na masyado maningil, ha. Lugi na nga kami sa palengke.”

Tumango ako. “Huwag po kayong mag-alala, Nay. Kung ano lang po kaya ninyo. Basta huwag niyo pong kalimutan mag-ingat sa daan,” sagot ko sabay ngiti sa mga estudyante. “O, anong grade na kayo?” Basahin ang buong kuwento sa ibaba, sa comment section!⬇️

“Grade 8 na po, Kuya,” sagot nung isa. “Balang araw, gusto ko ring mag-drive ng tricycle parang ikaw.”

Natatawang umiling ako. “Mas maganda kung mag-engineer ka na lang o doctor. Huwag ka na sumunod sa akin. Masarap pangarapin na hindi ka nag-aalala sa panggabi ng kuryente.”

Umarurot kaming paakyat sa kalsada. Iniwasan ko ang mga lubak na halos kabisado ko na kahit nakapikit. Sa bawat liko, ramdam ko ang bigat ng responsibilidad hindi lang ng tatlong pasaherong nasa likod kundi ng pamilya kong umaasa sa bawat barya. Pagkababa ng mga pasahero, nagsukli ako ng sobra nang hindi namamalayan.

“Kuya, sobra ‘to!” sabi ng isa.

“Kunin mo na,” sagot ko. “Pambili niyo na lang ng papel, basta mag-aral kayong mabuti. ‘Yan lang ang puhunan niyo.”

Bandang alas-10, matapos ang ilang biyahe, umuwi muna ako sandali sa barong-barong naming bahay sa gilid ng ilog. Pagpasok ko, sumalubong ang mahinang ubo ni Nanay Erlinda. Nakatukod ito sa lumang unan, pawisan kahit may electric fan, at may mga gamot na nakahanay sa maliit na mesa.

“Ma, kumusta pakiramdam niyo?” tanong ko, sabay upo sa gilid ng kama. “Nainom niyo po ba ‘yung gamot sa umaga?”

“Oo, anak,” sagot ni Erlinda, pilit na nakangiti. “Huwag ka masyadong nag-aalala. Mas kailangan mong mag-ipon. Naririnig ko na naman ‘yang tricycle mo kanina pa. Ang ingay, pero nakaka-proud.”

Lumapit si Ara, ang maliit kong pamangkin, hawak ang isang lapis na halos ubos na. “Tito Dell, tingnan mo, o. Gumuhit ako ng tricycle. Ikaw ‘yan, o. Tapos ako ‘yung nakasakay sa likod.”

Tiningnan ko ang drawing at napangiti. Sa doodle ni Ara, ang tricycle ay mukhang bago, makintab, at may maliit na korona sa bubong. “Ang galing mo naman, Ara. Balang araw, bibigyan kita ng mas magandang tricycle, ‘yung may aircon,” biro ko.

Lumabas mula sa kusina si Jona, may dalang plastic na may lamang sardinas. Halata sa mukha nitong pagod, nangingitim ang ilalim ng mata. “Kuya, pasensya na, sardinas ulit, ha. Wala pang overtime ang sahod sa pabrika. Pero bibilis din ‘to. Sabi ni supervisor baka ma-regular na ako.”

“Wala ‘yun, Neng,” sagot ko. “Ang mahalaga, magkakasama tayo. Basta siguraduhin mong hindi mo pinapabayaan katawan mo. Ayokong sabay kayong magkasakit ni Nanay.”

Sandaling natahimik ang lahat. Tanging ingay ng ilog at malayong busina ng jeep ang maririnig. Sa loob-loob ko, paulit-ulit ang parehong tanong. Hanggang kailan ko kakayanin ang ganitong sistema? Hanggang kailan magtitiis sa bubong na tumutulo kapag umuulan? Sa dingding na manipis na parang karton? Sa takot na baka bukas, wala na akong pera pampalit ng piyesa sa tricycle?

Kinagabihan, matapos ang isa pang mahabang araw ng biyahe, nakaupo ako sa terminal kasama sina Monching at Jepoy. May hawak kaming tig-iisang plastic ng malamig na soft drinks.

“Alam mo, Del,” wika ni Jepoy. “Kung ako ikaw, mag-a-apply na lang ako sa mall. Aircon pa. Mas maayos pa suweldo kaysa sa biyahe-biyahe tayo dito.”

Umiling ako. “Hindi ako sanay na nakakulong sa apat na pader. Dito sa kalsada, kahit papaano, hawak ko oras ko. Tsaka, hindi ko kayang hindi makita ‘yung mga taong araw-araw kong nasasakyan. Parang pamilya na rin sila.”

Napailing si Monching. “Pamilya? Naku, ‘pag ‘yang pamilya nagreklamo ng pamasahe, tignan ko lang kung hindi ka rin magalit.” Sabay tawa, pero may halong paghanga sa tono.

Napatingin ako sa highway. Dumadaan ang mga kotse, malalaki, bago, makikinis. May mga SUV na tinted, may mga sedan na kintab na kintab. Sa bawat dumaraan, tahimik akong nangangarap. “Alam mo ‘yung pakiramdam na gusto mong abutin ‘yang mga sasakyang ‘yan, pero parang hindi mo alam kung saan ka magsisimula?” bulong ko. “Gusto ko lang naman ng buhay na hindi ako natatakot sa billing statement. ‘Yung hindi ako nagbibilang ng barya bago bumili ng bigas.”

Pag-uwi ko ng gabing iyon, nadatnan kong tulog na si Ara sa sahig, yakap ang maliit na notebook na may mga drawing ng tricycle at bahay na may hardin. Si Nanay Erlinda ay nakatingin sa akin, nakaupo sa gilid ng kama, tila may gustong sabihin.

“Anak,” mahina nitong sambit. “Hindi man natin maabot lahat ng pangarap mo, hindi ibig sabihin na wala nang paraan. Minsan, may dadaan sa buhay mo na magbabago ng takbo ng lahat. Hindi mo alam kung kailan, hindi mo alam kung paano, pero darating ‘yun.”

Tumabi ako sa kanya at hinawakan ang kamay niya. “Basta, Ma, habang hindi pa dumarating ‘yun, magtatrabaho ako. Kahit anong hirap, kakayanin natin.”

At sa gabing iyon, bago ako pumikit, naisip ko ang kalsada, ang terminal, ang mga taong araw-araw kong nasasalubong. Hindi ko alam na sa isang hindi malayong araw, sa gitna ng parehong kalsadang iyon, may isang sitwasyon na magtutulak sa akin na lampasan ang takot, lamunin ang peligro, at kakabigin ang tadhana—isang senyas mula sa loob ng isang van at isang desisyong babago sa buhay kong simple ngunit puno ng malasakit.

Sa Kabilang Dulo ng Lungsod: Ang Takot ng Mayaman

Sa kabilang dulo ng lungsod, sa isang subdibisyong may malalapad na kalsada at punong bougainvillea, maagang nagising si Serafina Madrigal. Hindi dahil sa dami ng trabaho kundi dahil hindi na niya maayos na nakukuha ang tulog sa mga nagdaang taon. Dumungaw siya sa bintana ng master’s bedroom na tanaw sa malinis na hardin kung saan madalas tumakbo ang kanyang anak na si Saya. Sa mismong spot na iyon, ilang beses na siyang naluha nang palihim. Wala ang namayapa niyang asawa at tila lahat ng tao sa paligid niya ay puro trabaho at pormalidad. Kahit napapaligiran ng yaman, madalas pa rin siyang makaramdam ng malalim na pag-iisa.

Kumatok ang yaya na si Lilet. “Ma’am Pina, gising na rin po si Saya. Gusto raw po kayong sabay mag-breakfast.”

“Sabihin mo, susunod ako,” sagot ko. Ayaw kong marinig ni Saya ang pagod at lungkot sa aking boses.

Pagbaba ko sa dining area, bumungad sa akin ang munting batang babae na nakapambahay na bestida, may hawak na stuffed toy na aso. “Mommy, look! Na-drawing ako ng truck!” Masiglang sabi ni Saya, ipinapakita ang papel na may makulay na truck na may logo ng Madrigal Logistics.

Napangiti ako at umupo sa tabi niya. “Ang ganda naman ng truck ni Saya. Balang araw, ikaw na ang magiging boss ng lahat ng truck na ‘yan.”

“Gusto ko po, Mommy,” sagot ni Saya, seryosong-seryoso. “Pero gusto ko rin po maging doctor para ‘pag may nasasaktan, magagamot ko sila. Katulad niyo po, ‘pag nasasaktan ako, gumagaan pakiramdam ko ‘pag niyayakap niyo ako.”

Saglit akong napalunok, pilit na hindi pinapakitang tinamaan ako sa sinabi niya. “Basta kahit ano pang piliin mo, susuportahan kita,” sabi ko, at nagkunwaring abala sa paglagay ng itlog sa plato niya.

Habang kumakain, tahimik lang na nakatayo sa di-kalayuan si Hugo, ang matangkad at tahimik na bodyguard. Sa kabilang gilid naman si Ma’am Osias, ang butler na nag-aayos ng juice at kape. Laging may taong nakapaligid sa amin. Pero para sa akin, iilan lang talaga ang mapagkakatiwalaan kong totoo.

Matapos ang agahan, pumasok sa bahay ang driver na si Arman, may hawak na maliit na brown envelope. “Ma’am, dumating na naman po ‘yung sulat.” Maingat nitong sabi, halatang may kaba sa tono.

Napakunot ang noo ko. “Ilagay mo sa study. Susunod ako.”

Pagkapasok ko sa study, mabilis kong kinuha ang envelope at binuksan. Wala na namang sender. Plain lang. Pero kilala ko na ang pattern ng mga ganitong mensahe. Ilang linggo na itong dumarating sa iba’t ibang paraan—minsan text, minsan email, at madalas, tulad niyon, sa pamamagitan ng sulat na misteryosong dumarating sa gate. Nakasaad sa malinis na papel: “Kung ayaw mong mawala ang anak mo, makinig ka. Hindi mo kami kayang itago sa mga gwardya mo. Huwag kang magtangkang lumapit sa pulis.”

Pinisil ko ang papel hanggang halos madurog ito sa kamao ko. Ramdam ko ang panginginig ng tuhod, pero pinilit kong manatiling matatag. Hindi pwedeng magpakita ng kahinaan, hindi ngayong ako na lang at si Saya ang magkasama.

Pinihit ko ang isang button sa mesa, tanda para tawagin si Hugo. Pumasok ito agad, kasunod si Arman na naghintay lang sa labas. “Sarhan niyo ang pinto,” malamig kong utos.

Inabot ko ang sulat. “Isa na naman. Hindi na ‘to biro. Hindi ako papayag na takutin lang nila ako ng ganito.”

Tiningnan ni Hugo ang sulat. “Ma’am, dapat na siguro nating kausapin nang mas detalyado si Colonel Renato. Hindi na ito simpleng pagbabanta.”

Tumango si Arman. “Kilala ko po ang mga dumaang kotse sa gate nitong mga araw na ‘to. May ilang bagong mukha. Baka may nagmamanman na sa atin.”

Huminga ako nang malalim at umupo. “Sige, i-set niyo ang meeting kay Colonel mamayang hapon. At mula ngayon, walang alis si Saya nang walang kayo at si Lilet. Walang shortcut, walang tigil sa kung saan-saan. Diretso school, diretso uwi.”

Ang Pagkakatagpo sa Gitna ng Trapiko

Makalipas ang ilang araw, sa kabila ng pagiging abala sa banta at sa negosyo, may kakaibang kaba sa aking dibdib. Pero hindi ko inaasahan na sa kalagitnaan ng isang ordinaryong araw mag-uumpisa ang pagbabago.

Bandang 8:00 AM, lulan si Saya ng aming itim na SUV papuntang school, kasama sina Arman at Hugo. Ako naman ay papunta na sa office nang biglang tumawag si Arman.

“Ma’am, na-flat po kami! Sa palengke! Hindi ko po mapalitan. Hindi ko po mahanap ‘yung jack! Natataranta ito.

Nataranta ako, pero pinilit kong manatiling kalmado. “Huwag kang aalis diyan. Hintayin mo ako. Walang bababa si Saya!”

Nagmadali akong sumunod. Pagdating ko, nakita ko ang aming SUV na nakaharang sa gilid ng kalsada. May nakabukas na hood at nakatambak sa tabi ang gulong. Lalo akong nakaramdam ng tensiyon dahil target kami. Hindi ito aksidente.

Pero ang mas nagpatigil sa akin ay ang lalaking nakaluhod sa tabi ng gulong, pawisan, marumi ang kamay, at nakikipagpalitan ng salita kay Arman. Ang lalaki ay nakasuot ng simpleng damit at tsinelas. Sa tabi niya, ang luma, berdeng tricycle!

“Boss, tulungan na kita. Sanay ako sa ganito. Mas bibilis kung dalawa tayo,” sabi ng driver ng tricycle na si Dell.

Kitang-kita ko sa bintana si Saya, nakayakap kay Lilet, nakatingin sa akin nang may pag-aalala.

Lumapit ako kay Dell nang matapos niyang palitan ang gulong. “Ikaw ba ang tumulong?” Malumanay pero may awtoridad kong tanong.

“Opo, Ma’am,” sagot ni Dell. “Nakita ko lang pong hirap ‘yung driver niyo. Sayang oras kung maghihintay pa kayo ng mekaniko. Nandito na rin naman po ako.”

Inilabas ko ang aking pitaka at inabot sa kanya ang malinis at tiklop na tiklop na ilang libong piso. “Please, tanggapin mo ito. Hindi ko pwedeng palampasin na hindi ka man lang mabigyan ng konting token of appreciation. Mahalaga ang oras namin, at ginaan mo ‘to.”

Nagkibit-balikat si Dell. Agad siyang umatras. “Ma’am, hindi na po kailangan. Mas kailangan niyo po ‘yung pera para sa gasolina at sa anak niyo. Ako, sanay na sa ganitong trabaho. ‘Pag tumulong ka, hindi palaging may presyo ‘yun.”

Sandaling natahimik ako. Hindi ako sanay na tinatanggihan, lalo na kung pera ang usapan. Sa mundo ko, lahat ng bagay may katumbas na bayad. Pero iba ang tiningnan kong lalaki—may pawis, may grasa sa kamay, pero may matatag na tingin.

“Sigurado ka?” tanong ko, halos nahihiya.

“Opo, Ma’am,” sagot ni Dell sabay turo sa tricycle. “Babalik pa po ako sa pasahero. Baka pagalitan na ako ni Mang Berting. Tsaka, sapat na po sa akin na umusad uli ‘yung sasakyan niyo. Baka ma-late pa sa school si… si Saya, sabi ni Lilet.

“Thank you po, Kuya,” mahina pero malinaw na sabi ni Saya, na lumabas sa kotse hawak ni Hugo.

Napangiti si Dell. “Walang anuman, Saya. Ingat kayo, ha.”

Pag-alis ng aming SUV, tahimik akong nakatingin sa side mirror. Tumatak sa isip ko ang mukha ni Dell—ang paraan ng pagtanggi niya sa pera, ang respeto sa sarili kahit nasa ilalim ng araw at alikabok ng kalsada. Hindi ko alam kung bakit, pero ramdam ko, ang lalaking iyon ay hindi lang nagpalit ng gulong; nagpasok siya ng isang kakaibang liwanag sa madilim kong mundo.

Ang Lihim na Mungkahi at ang Desisyon ni Dell

Makalipas ang dalawang araw, habang nasa security office ako kasama si Colonel Renato, pinapanood namin ang replay ng CCTV ng insidente.

“Ma’am, pamilyar sa akin ang mukha ng driver ng tricycle na ‘yan,” sabi ni Colonel, tinitigan ang monitor. “Sa tingin ko, siya ang taong kailangan natin.”

“Ano ang ibig mong sabihin, Colonel?” tanong ko.

“Simple lang po. Ang threat ay malinaw. Alam natin na may nagmamanman. Ang threat ay nasa kalsada. Kaya ang pangunahing depensa ay dapat nasa kalsada rin. Hindi na sapat ang isang driver at isang bodyguard. Kailangan natin ng mata na hindi halata, taong kabisado ang bawat eskinita, taong hindi nila aakalain na kasabwat natin,” paliwanag ni Colonel.

Naintindihan ko ang ibig niyang sabihin. Ang tricycle ni Dell ay ang perpektong camouflage. Walang sinuman ang maghihinala sa isang tricycle driver sa isang mayaman at tinted na SUV.

Nagpatawag ako ng meeting. Kinagabihan, nagkita kami ni Colonel Renato sa isang pribadong silid.

“Gusto kong personal na hanapin mo ang driver ng tricycle na ‘yon. Rodelio del Sakdalan. Alamin mo ang lahat ng tungkol sa kanya. Kung karapat-dapat siya sa trabahong ito,” utos ko kay Colonel. “Kailangan ko siya. Desperate ako.”

Makalipas ang dalawang gabi, bandang hatinggabi, nakita ni Dell na huminto ang isang sedan sa labas ng barong-barong namin. Lumabas si Colonel Renato. May dalang briefcase.

“Rodelio del Sakdalan?” tanong ni Colonel.

“Opo. Kayo po ba ‘yung kasama nung may-ari ng SUV na tinulungan ko?”

“Oo. Ako si Colonel Renato, security consultant ni Ma’am Serafina Madrigal. Diretsahin na kita. Nandito ako para mag-alok sa iyo ng trabaho,” sabi ni Colonel.

Ikinuwento niya sa akin ang lahat—ang banta, ang sindikato, ang pag-aalala ni Ma’am Serafina.

“Ang trabaho mo ay maging alternative driver at escort ni Saya. Magmamaneho ka ng isang normal na sasakyan, pero sa loob ay state-of-the-art na mga kagamitan sa komunikasyon. Ang tricycle mo, gagamitin mo lang ‘yan bilang decoy at lookout sa terminal. Pero ang primary job mo, alagaan si Saya. Gagawin mo ang lahat para protektahan siya, kahit buhay mo ang kapalit,” paliwanag ni Colonel.

“Buhay ko ang kapalit?” tanong ko, lumingon ako kay Nanay Erlinda na mahimbing na natutulog.

“Ang sahod mo, limang beses ng kinikita mo sa isang buwan. Medical allowance para sa nanay mo. At scholarship para kay Ara. Full package.”

Nagdilim ang paningin ko. Hindi ako sanay sa ganito kalaking pera. Ito ang pangarap ko. Ang lunas kay Nanay. Ang kinabukasan ni Ara. Pero ang kapalit? Ang buhay ng isang inosenteng bata. At ang akin.

“Bigyan mo ako ng 24 oras, Colonel. Hindi ako madaling magdesisyon sa bagay na may buhay ang kapalit.”

Ang Pag-alam sa Halaga ng Sarili

Kinabukasan, kinausap ko si Jona at Nanay Erlinda. Hindi ko sinabi ang buong detalye, pero sinabi kong may isang malaking oportunidad na dumating. Isang bagay na makapagbabago sa aming buhay.

“Anak, alam kong matigas ang ulo mo,” sabi ni Nanay, hawak ang kamay ko. “Pero pakinggan mo ako. Ang tunay na sukatan ng tao ay hindi kung gaano kalaki ang kinikita niya. Kung sa tingin mo, ang pagtulong sa batang ‘yan ang tama, gawin mo. Basta, huwag mong kakalimutan ang Diyos. At tandaan mo, may pamilya kang nagmamahal sa iyo.”

Kahit si Monching at Jepoy, naasar man sa akin, ay nagbigay ng suporta. “Alam namin, Del, na hindi ka aalis sa kalsada na hindi mo tinutulungan ang iba,” sabi ni Monching.

Bumalik ako kay Colonel Renato sa loob ng 24 oras. “Colonel, tanggap ko ang trabaho. Pero may kondisyon ako,” sabi ko, tumingin ako nang direkta sa kanyang mga mata. “Hindi ako tatanggap ng pera na galing kay Ma’am Serafina para sa service na gagawin ko. Lahat ng kailangan kong gamitin, tanggap ko, pero ang suweldo ko, gusto ko, ibigay niyo sa foundation na tumutulong sa mga tricycle driver na may sakit. Ang kailangan ko lang, ang medical allowance para sa nanay ko, at ang scholarship ni Ara. Walang bayad ang pagtulong sa mga walang kalaban-laban, lalo na sa bata.”

Napangiti si Colonel Renato. “Alam kong kakaiba ka, Rodelio. Sige, pumapayag ako sa kondisyon mo. Ngayon, sisimulan na natin ang training mo.”

Ang Simula ng isang Bagong Ruta

Simula noon, nagbago ang ikot ng buhay ko. Gabi-gabi, nag-aaral ako ng mga route, nagte-training sa paggamit ng high-tech na mga kagamitan, at nakikipag-ugnayan kay Hugo at Arman. Ang luma kong tricycle ay nananatili sa terminal, pero ang aking bagong sasakyan ay isang normal na kotse, punong-puno ng lihim na kagamitan.

Ang aking unang mission ay ihatid si Saya. Paglapit ko sa mansion ni Serafina, sinalubong ako ni Saya nang may ngiti.

“Kuya! Ikaw pala ang bago kong driver!” sigaw niya, masigla.

“Opo, Saya. Simula ngayon, ako ang maghahatid sa iyo, ha. Basta, sundin mo lahat ng sinasabi ko, ha,” sabi ko, nakangiti.

“Opo, Kuya!”

Pag-alis namin, nakatingin si Serafina sa amin mula sa bintana. Ang kanyang mukha ay may bakas ng pangamba at pag-asa. Alam niyang isinugal ko ang buhay ko para sa anak niya, nang walang kapalit na personal na yaman. Sa wakas, pakiramdam niya, may taong hindi niya kailangang bayaran para maging tapat at handang magbigay ng serbisyo.

At habang nagmamaneho ako palabas ng subdibisyon, kasama ko ang inosenteng batang nagpapakita ng kanyang drawing ng isang tricycle na may korona, naramdaman ko ang kakaibang adrenalin. Ang kalsada, na dati ay ruta lang ng aking paghahanapbuhay, ay naging battleground ng aking paninindigan. Hindi ko alam kung ano ang darating, o kung kailan, pero alam kong hindi na lang ako si Dell, ang tricycle driver. Ako na si Dell, ang guardian na handang suungin ang peligro sa gitna ng trapiko, alang-alang sa isang batang hindi ko kilala at sa pamilya kong umaasa sa pag-asa at hindi sa pera. Nagsimula na ang tunay na laro. Ang simple kong buhay ay biglang napuno ng tension at suspense, at ang bawat liko ay may dalang hindi lang pasahero, kundi isang bagong tadhana.