Mabigat ang bawat patak ng ulan sa bubong ng lumang terminal ng bus sa probinsya ng Quezon. Ang kalangitan ay tila nakikiayon sa nararamdaman ni Marco—madilim, malungkot, at punong-puno ng pighati. Si Marco, bente-singko anyos, ay nakaupo sa pinakadulong bahagi ng waiting area, yakap-yakap ang isang lumang backpack na naglalaman ng lahat ng kanyang ari-arian. Ang kanyang mga mata ay mugto, ang kanyang mga balikat ay nakabagsak. Ngayong araw kasi, sa ganap na alas-tres ng hapon, ikakasal ang babaeng minahal niya ng higit sa kanyang buhay, si Sarah. Ngunit hindi siya ang lalaking maghihintay sa altar. Ang lalaking iyon ay si Don Enrico, isang limampung taong gulang na haciendero na nagmamay-ari ng halos kalahati ng lupain sa kanilang bayan.

Ang kwento nina Marco at Sarah ay nagsimula sa pagiging magkababata. Sabay silang lumaki sa hirap, sabay nangarap. Si Marco ay anak ng isang magsasaka, at si Sarah naman ay anak ng labandera. Ang pangako nila sa isa’t isa, magtatapos sila ng pag-aaral, magtatrabaho sa Maynila, at aahon sa hirap nang magkasama. “Ikaw lang, Marco. Wala nang iba,” bulong ni Sarah noon sa ilalim ng puno ng mangga habang pinapanood nila ang paglubog ng araw. Ang pag-ibig nila ay simple pero totoo, dalisay at walang bahid ng pag-iimbot. Ngunit sadyang mapaglaro ang tadhana at malupit ang realidad ng kahirapan. Nagkasakit nang malubha ang tatay ni Sarah. Kinailangan ng malaking halaga para sa operasyon sa puso. Walang malapitan ang pamilya ni Sarah kundi si Don Enrico.

Si Don Enrico, na matagal nang may gusto kay Sarah, ay nagbigay ng isang kondisyon. Sasagutin niya ang lahat ng gastos sa ospital, babayaran ang utang ng pamilya, at bibigyan sila ng magandang buhay—kapalit ang kamay ni Sarah sa kasal. Walang nagawa si Sarah. Mahal niya ang kanyang ama. Mahal niya ang kanyang pamilya. Sa isang masakit na gabi, nakipagkita siya kay Marco. Umiiyak siya habang sinasabi ang desisyon. “Marco, patawarin mo ako. Kailangan kong gawin ito. Ayokong mamatay si Tatay. Kalimutan mo na ako.”

Nagmakaawa si Marco. Lumuhod siya. “Sarah, kaya natingawan ng paraan! Magtatrabaho ako ng triple! Huwag kang magpakasal sa hindi mo mahal!” Pero buo na ang loob ni Sarah para sa kanyang pamilya. “Huli na, Marco. Nakapangako na ako. At… ayoko ring maghirap ka habambuhay kakabuno sa utang namin. Mas mabuti pang ako na lang ang magsakripisyo.” Iyon ang huling beses na nagkita sila. Mula noon, hindi na lumabas ng bahay si Marco. Nagkulong siya sa sakit. Hanggang sa dumating ang araw na ito—ang araw ng kasal. Hindi niya kayang makita si Sarah na naglalakad sa altar papunta sa iba. Hindi niya kayang marinig ang “I do” na hindi para sa kanya. Kaya nagdesisyon siyang umalis. Pupunta siya ng Maynila. Lalayo. Mag-uumpisa muli, kahit na alam niyang kalahati ng puso niya ay maiiwan sa probinsya.

Sumakay si Marco sa bus. Pinili niya ang upuan sa may bintana para maitago ang kanyang pag-iyak. Habang umaandar ang bus, nakikita niya ang mga banderitas sa daan. Piyesta ang bayan dahil sa kasal ng Don. Ang bawat dekorasyon ay parang tinik na tumutusok sa kanya. “Paalam, Sarah. Sana maging masaya ka,” bulong niya habang tumutulo ang luha. Ang bus ay dumaan sa tapat ng lumang simbahan. Nakita ni Marco ang dami ng sasakyan. Nakita niya ang mga bisita na naka-barong at gown. Puno ng bulaklak ang paligid. Napapikit siya. Ang sakit ay pisikal. Parang pinipiga ang dibdib niya. Gusto niyang sumigaw, “Itigil ang kasal!” pero alam niyang wala siyang karapatan. Wala siyang pera. Wala siyang kapangyarihan laban kay Don Enrico.

Ang biyahe papuntang Maynila ay mahaba. Ang ulan ay lumakas, na para bang nakikiramay sa kanya. Sa loob ng bus, tahimik ang mga pasahero. May mga natutulog, may mga nagce-cellphone. Si Marco ay nakatulala lang sa kawalan, inaalala ang mga ngiti ni Sarah, ang tawa nito, ang mga pangarap nilang dalawa na ngayon ay abo na lang. Lumipas ang dalawang oras. Nasa kalagitnaan na sila ng highway, malayo na sa bayan. Biglang huminto ang bus sa isang stop-over sa gilid ng kalsada para mag-break ang driver at umihi ang mga pasahero.

Bumaba si Marco para magpahangin. Nagsindi siya ng sigarilyo, kahit hindi naman siya naninigarilyo, pampakalma lang ng nanginginig niyang kalamnan. Ang ulan ay naging ambon na lang. Madilim na ang paligid. Habang nakatayo siya at nakatingin sa kawalan, may napansin siyang isang puting van na humarurot at huminto sa likod ng bus. Bumukas ang pinto nito at may bumabang isang babae.

Ang babae ay nakasuot ng mahabang puting gown. Puno ng putik ang laylayan. Ang kanyang buhok ay magulo, at wala siyang suot na sapatos. Tumatakbo siya papunta sa bus, umiiyak, hinihingal, at tila may tinatakasan.

Nanlaki ang mga mata ni Marco. Nalaglag ang sigarilyo sa kanyang bibig. Ang babaeng iyon… ang babaeng naka-wedding gown…

“Sarah?!” sigaw ni Marco.

Napalingon ang babae. Nang makita niya si Marco, napatigil siya. Ang takot sa kanyang mukha ay napalitan ng gulat, at pagkatapos ay matinding ginhawa.

“Marco!” sigaw ni Sarah.

Tumakbo si Sarah palapit kay Marco at niyakap ito nang napakahigpit. Halos matumba sila pareho. Ang puting gown ni Sarah ay nadikit sa basang damit ni Marco, pero wala silang pakialam. Umiiyak si Sarah sa balikat ni Marco, humahagulgol na parang batang nawawala.

“Akala ko nakaalis ka na! Akala ko hindi na kita aabutan!” iyak ni Sarah.

“Sarah… anong ginagawa mo dito? Ang kasal… si Don Enrico…” naguguluhang tanong ni Marco, hawak ang mukha ng nobya.

“Tumakas ako, Marco! Hindi ko kaya! Nasa altar na ako… nakita ko siya… nakita ko ang pari… pero ang nakikita ko ay ikaw! Hindi ko kayang ibigay ang sarili ko sa taong hindi ko mahal! Mas gugustuhin ko pang mamatay sa hirap kasama ka kaysa mabuhay sa yaman na wala ka!”

Ikinuwento ni Sarah ang nangyari habang nakasakay sila pabalik sa bus (dahil kailangan na nilang umalis agad bago sila abutan).

Noong nasa simbahan na, habang naglalakad sa aisle, narealize ni Sarah na hindi niya kayang panindigan ang sakripisyo. Nang tanungin siya ng pari, imbes na sumagot ng “I do,” tumingin siya sa kanyang tatay. Ang tatay niya, na may sakit sa puso, ay umiiyak din. Binulungan siya nito bago ang seremonya: “Anak, kung hindi ka masaya, tumakbo ka. Mas gugustuhin kong mamatay na may sakit kaysa makita kang miserable habambuhay.” Iyon ang nagbigay ng lakas ng loob kay Sarah. Sa gitna ng seremonya, tumalikod siya, hinubad ang kanyang belo, at tumakbo palabas ng simbahan. Sumakay siya sa van ng kanyang pinsan na kasabwat niya at nagpahatid sa terminal, pero nalaman nilang nakaalis na ang bus ni Marco. Hinabol nila ang bus hanggang sa maabutan sa stop-over.

“Wala na akong pakialam sa utang, Marco. Wala na akong pakialam kay Don Enrico. Magtatrabaho ako. Pagtutulungan natin ‘to. Huwag mo lang akong iiwan,” pagmamakaawa ni Sarah.

Napaluha si Marco. Niyakap niya si Sarah nang mahigpit sa loob ng bus habang nakatingin ang mga pasahero. Ang mga pasahero na kanina ay tahimik, ngayon ay pumapalakpak at naghihiyawan. Parang eksena sa pelikula.

“Hinding-hindi kita iiwan, Sarah. Pangako. Maguumpisa tayo sa Maynila. Kahit anong hirap, basta magkasama tayo,” sagot ni Marco.

Umandar ang bus patungong Maynila. Iniwan nila ang probinsya, ang utang, ang takot, at ang nakaraan.

Pagdating sa Maynila, naging mahirap ang buhay sa simula. Namasukan si Marco bilang construction worker sa umaga at waiter sa gabi. Si Sarah naman ay nagtinda ng kakanin at nag-online selling. Nakatira sila sa isang maliit na kwarto sa Tondo. Pero masaya sila. Malaya sila.

Ang balita sa probinsya ay nagalit si Don Enrico, pero dahil sa kahihiyan na tinakbuhan siya sa altar, hindi na niya hinabol ang dalawa. Ang tatay naman ni Sarah ay himalang gumaling nang kaunti dahil sa tulong ng isang foundation na nahanap nina Marco sa Maynila. Napatunayan nila na kapag nagtutulungan, may paraan.

Lumipas ang limang taon. Dahil sa sipag at tiyaga, at sa tulong ng mga taong na-inspire sa kanilang kwento, nakaipon sina Marco at Sarah. Nakapagpatayo sila ng sariling negosyo—isang maliit na restaurant na tinawag nilang “Bus Stop,” bilang pag-alala sa lugar kung saan sila muling pinagtagpo ng tadhana. Naging successful ito. Nakabayad sila sa utang sa pamilya ni Don Enrico (kahit hindi na ito naniningil) para sa kanilang dignidad.

Bumalik sila sa probinsya, hindi bilang mga takas, kundi bilang matagumpay na mag-asawa. Ikinasal sila sa parehong simbahan kung saan tumakas si Sarah, pero sa pagkakataong ito, ang groom ay ang lalaking tunay niyang mahal. At ang mga luha sa kanilang mata ay hindi na luha ng pighati, kundi luha ng wagas na kaligayahan.

Napatunayan nina Marco at Sarah na ang tunay na pag-ibig ay hindi sumusuko. Ito ay matapang. Ito ay marunong lumaban. At kahit sa huling sandali, kahit sa gitna ng highway, hahanap at hahanap ito ng paraan para magtagpo.

Ang bus na sinakyan ni Marco para tumakas sa sakit, ay siya ring naging sasakyan ng kanilang “happy ever after.”

Kayo mga ka-Sawi, anong gagawin niyo kung kayo si Sarah? Tatakbo din ba kayo sa altar para sa tunay niyong mahal? O pipiliin niyo ang yaman at seguridad? Mag-comment sa ibaba at i-share ang kwentong ito para sa mga naniniwala sa FOREVER! 👇👇👇