Sa isang liblib na baryo kung saan lupa ang pangunahing yaman at pawis ang puhunan, nakatira si Lando, isang magsasakang halos buong buhay ay ginugol sa pagtatanim at pakikipaglaban sa kahirapan. Tahimik ang kanyang araw-araw: gising bago pa sumikat ang araw, asikaso sa kalabaw, at saka maghapong nakayuko sa bukid. Walang sinuman ang mag-aakalang isang ordinaryong magsasaka na tulad niya ang magiging sentro ng isang malaking pangyayari na mag-uugnay sa kanya sa dalawang tauhang hindi niya man lang inakalang makikilala—ang dalawang piloto ng higanteng Apache helicopter.

Araw iyon ng malakas na hangin. Sa kabila ng pagod, nagpasya si Lando na magtungo sa taniman para tingnan ang mais na matagal na niyang inaalagaang parang anak. Habang naglalakad, napansin niyang may kakaibang ugong na pumupunit sa katahimikan. Sanay siya sa ingay ng mga traktora at kuliglig, pero iba ang tunog na iyon—malakas, mabilis, at tila mabigat. Pag-angat niya ng kanyang ulo, nakita niya ang dalawang Apache helicopter na hirap na hirap sa paglipad, tila kumakabig at umiikot sa ere na parang sinasayaw ng hangin.

Ilang saglit pa, isang malakas na pagsabog ang narinig. Bumagsak ang isang helicopter sa malayong bahagi ng gubat, habang ang isa naman ay pilit pang lumalaban sa hangin. Alam ni Lando na delikado, pero ang unang tumakbo sa isip niya ay ang ideya na may taong nangangailangan ng tulong. Hindi na siya nagdalawang-isip. Kinuha niya ang kanyang lumang kariton na gamit niya sa pag-ani at tumakbo papunta sa direksiyon ng bumagsak na eroplano.

Pagdating niya sa lugar, halos hindi makilala ang mga bahagi ng helicopter—nagkalat ang metal, usok, at apoy na unti-unting lumalakas. Doon niya nakita ang dalawang piloto, parehong sugatan, parehong hirap huminga, at parehong desperadong humihingi ng tulong. Ang isa ay may bali sa binti, ang isa naman ay duguan ang ulo. Hindi sila makagalaw. Walang ibang tao sa paligid—si Lando lang, isang payak na magsasaka na walang kagamitan, walang kaalaman sa pagresponde, at walang proteksiyon laban sa apoy.

Pero sa halip na umatras, lumapit siya. Gumamit siya ng putik at dahon para pansamantalang mabawasan ang apoy at maiwasan ang pagkalat. Kinuha niya ang isa sa mga piloto, binuhat kahit halos mabali ang kanyang likod, at inilagay sa kanyang kariton. Pagkatapos ay bumalik siya para kunin pa ang isa. Hindi niya inalintana ang pagsabog ng ilang bahagi ng helicopter at ang usok na halos sumakal sa kanya. Para sa kanya, tao ang nasa harap niya—at kailangang mailigtas.

Mahigit isang oras niyang hinila ang kariton paakyat at pababa sa matatarik na bahagi ng bukirin. Pawis, dugo, at putik ang bumalot sa kanya. Ngunit hindi niya tinigilan hanggang hindi niya nadadala ang dalawa sa kubo niyang walang kuryente, walang tubig, at walang anumang kagamitan pangmedikal. Doon niya sila nilinis, tinakpan ng kumot, at ginamot gamit lang ang mga alam niya mula sa matatanda—pinapakain ng sabaw, pinapainom ng tubig, at binabantayan magdamag.

Kinabukasan, dumating ang rescue team na matagal nang naghahanap sa dalawang piloto. Gulat na gulat ang mga sundalo nang makita nilang buhay pa ang kanilang mga kasama—at mas higit silang nagulat nang malaman nilang isang magsasaka lang ang naging dahilan kung bakit sila nakaligtas.

Hindi doon natapos ang lahat.

Ilang linggo ang lumipas, muling bumalik ang dalawang piloto kasama ang kanilang opisyal. Hindi sila pumunta para lang magpasalamat. Bitbit nila ang isang liham at isang alok—isang scholarship para sa anak ni Lando, at isang pangmatagalang tulong para sa kanyang bukirin. Hindi iyon hinihingi ni Lando, at kahit kailan ay hindi niya inisip na may kapalit ang pagtulong. Pero doon niya napatunayan na minsan, ang kabutihang ginagawa mo nang walang hinihinging kapalit ay bumabalik sa paraang hindi mo inaasahan.

Mula sa pagiging isang payak na magsasaka, naging inspirasyon si Lando sa buong komunidad. Ang balita tungkol sa kanya ay kumalat sa buong probinsiya. Ang mga dating hindi napapansin ang kanyang sakripisyo ay biglang nagpaabot ng tulong—may nagbigay ng bagong kagamitan, may nagbigay ng abono, may nagbigay ng binhi. Ngunit para kay Lando, ang pinakamahalaga ay hindi ang mga natanggap niya, kundi ang pagkatuklas ng maraming tao na may kahalagahan ang kabutihan kahit gaano ka man kaliit o kahirap.

Sa huli, ang kwento ni Lando ay hindi lang tungkol sa dalawang piloto na nailigtas niya, kundi tungkol sa isang simpleng magsasaka na pinatunayan na sa harap ng panganib, hindi kailangan ng pera, titulo, o ranggo para maging bayani. Kailangan lang ng puso—at tapang na kumilos kahit natatakot.