Ang pangingibang-bansa ay madalas na tinitingnan bilang ang tanging paraan upang makaahon sa kahirapan ang isang pamilyang Pilipino. Libu-libong mga Overseas Filipino Workers (OFW) ang nagtitiyaga sa lungkot, pagod, at pangungulila sa pag-asang ang bawat sentimong ipinapadala nila ay magsisilbing pundasyon ng isang magandang kinabukasan. Ngunit paano kung ang pundasyong ito ay unti-unti na palang ginigiba ng mismong taong pinag-iwanan mo ng iyong puso at tiwala? Isang trahedya ang gumimbal sa isang payapang komunidad nang ang isang uwing-bayan na sorpresa ay magwakas sa isang madugong eksena na bunga ng matinding pagtataksil.

Si “Jun” (hindi tunay na pangalan) ay limang taon nang nagtatrabaho bilang isang construction foreman sa Saudi Arabia. Sa loob ng mga taong iyon, wala siyang ibang inisip kundi ang makapagpatayo ng bahay at makapagtapos ng pag-aaral ang kanyang mga anak. Ang kanyang asawang si “Marta” ang siyang humahawak ng lahat ng kanyang kinikita. Sa kanilang mga video call, tila napakasuwerte ni Jun dahil palaging masaya ang kanyang pamilya at maayos ang takbo ng kanilang buhay. Ngunit sa likod ng mga ngiti sa screen ng cellphone, may isang madilim na sikretong itinatago si Marta na hindi kailanman inakala ni Jun.

Dahil sa pananabik, nag-ipon si Jun at nag-file ng emergency leave nang hindi ipinapaalam sa kanyang asawa. Gusto niyang sorpresahin si Marta sa kanilang anibersaryo. Bitbit ang mga pasalubong at ang naipon niyang pera, lumapag siya sa Pilipinas na puno ng kaba at saya. Ngunit pagdating niya sa kanilang tahanan sa kalagitnaan ng gabi, napansin niyang may ibang lalaking tsinelas sa labas ng kanilang pintuan. Ang masayang sorpresa ay biglang napalitan ng isang mabigat na pakiramdam sa dibdib.

Dahan-dahang binuksan ni Jun ang pinto gamit ang kanyang sariling susi. Ang katahimikan ng gabi ay nabasag ng mga ungol at ingay na nanggagaling sa kanilang master’s bedroom—ang kwartong pinaghirapan niyang ipagawa mula sa kanyang pawis at dugo sa ibang bansa. Nang buksan niya ang pinto, tumambad sa kanya ang kanyang asawa at ang isang lalaking kinilala niyang kumpare at malapit na kaibigan ng pamilya, na nasa gitna ng isang malaswang gawain.

Sa tindi ng galit at bugso ng damdamin, hindi na nakapag-isip nang maayos si Jun. Ang limang taong pangungulila at pagpapakapagod sa initan ng Middle East ay tila sumabog sa loob ng kanyang dibdib. Kinuha niya ang isang matalim na bagay sa kusina at doon na naganap ang isang madugong komprontasyon. Ang dapat sana ay gabi ng pagdiriwang ay naging gabi ng pagluluksa at krimen. Ang asawa at ang kalaguyo nito ay duguang bumagsak, habang si Jun ay naiwang tulala sa gitna ng kwartong dati ay simbolo ng kanyang mga pangarap.

Nang dumating ang mga otoridad, hindi na nanlaban si Jun. Malungkot niyang inabot ang kanyang mga kamay upang pusuasan. Ang kanyang pahayag sa mga pulis ay nagpaiyak sa marami: “Nagpakamatay ako sa trabaho doon para lang guminhawa sila, pero habang binabayo ako ng hirap sa ibang bansa, iba pala ang bumabayo sa asawa ko rito.” Ang linyang ito ay mabilis na kumalat sa social media at naging mitsa ng mainit na diskusyon tungkol sa katapatan ng mga asawang naiwan sa Pilipinas.

Maraming mga netizens, lalo na ang mga kapwa OFW, ang nagpahayag ng simpatya kay Jun. Bagama’t labag sa batas ang kanyang ginawa, marami ang nakakaintindi sa sakit na kanyang naramdaman. “Ang pera ay kikitain, pero ang tiwalang sinira ay hindi na kailanman mabubuo pa,” ayon sa isang komento. Ang kasong ito ay nagbukas muli ng usapin tungkol sa psychological impact ng long-distance relationships at ang kawalan ng proteksyon para sa mga OFW na nagiging biktima ng “adultery” o pakikiapid.

Sa kasalukuyan, nahaharap si Jun sa kasong Homicide. Sa kabila nito, marami ang nagnanais na mabigyan siya ng kaukulang tulong legal dahil sa “passion and obfuscation” o ang paggawa ng krimen dahil sa matinding emosyon at pagkabigla. Samantala, ang kanyang mga anak ay naiwang naguguluhan at wasak ang pamilya—isang collateral damage ng isang pagkakamaling nagsimula sa isang sandaling kalandian.

Ang kwento ni Jun ay isang masakit na paalala sa lahat ng mga mag-asawa. Ang distansya ay hindi dapat maging dahilan upang lumimot sa sinumpaang pangako sa harap ng altar. Para sa mga OFW, ang kanilang sakripisyo ay hindi biro. Ang bawat box ng pasalubong ay may kalakip na luha at puyat. Ang pagtataksil sa isang taong nagpapakapagod sa malayo ay hindi lamang pambababae o panlalake; ito ay isang anyo ng pagpatay sa dangal at pagkatao ng iyong kapareha.

Habang hinihintay ang hatol ng korte, nananatiling aral ang trahedyang ito para sa lahat. Ang tunay na pundasyon ng isang tahanan ay hindi semento o bakal, kundi katapatan at respeto. Kung wala ang mga ito, kahit gaano pa kalaki ang perang ipinapadala mula sa ibang bansa, ang bahay ay mananatiling isang guho na madaling guguho sa oras ng tukso. Nawa’y magsilbing babala ito na sa bawat aksyon ay may katumbas na kabayaran, at madalas, ang kabayarang ito ay buhay at kinabukasan ng sariling pamilya.

Maging mapagmatyag at huwag hayaang mabulag sa materyal na bagay. Ang tunay na yaman ay ang pamilyang buo, tapat, at may takot sa Diyos. Sa mga kapwa nating OFW, nawa’y manatili kayong matatag at gabayan ng Poong Maykapal sa gitna ng inyong mga laban sa ibang bansa.