Sa ating kulturang Pilipino, ang pamilya ang itinuturing nating pinakamatibay na sandigan. Naniniwala tayo na kahit talikuran tayo ng buong mundo, mayroon tayong mga kamag-anak na tatanggap at magtatanggol sa atin sa oras ng panganib. Ngunit paano kung ang mismong taong inaasahan mong magpoprotekta sa iyo ang siya palang maglulubog sa iyo sa kapahamanan? Ito ang masakit at nakapanghihilakbot na realidad sa likod ng kwentong ating tatalakayin ngayon—isang kwento ng pagtataksil na nagmula sa sariling dugo at laman. Isang biktima ang nalinlang at nasira ang kinabukasan dahil sa kasakiman at masamang hangarin ng kanyang sariling tiyuhin, ang taong dapat sana ay nagsisilbing pangalawang magulang at gabay niya sa buhay.

Nagsimula ang lahat sa isang relasyong puno ng tiwala. Bilang isang pamangkin, natural lamang na tumanaw ng galang at tiwala ang biktima sa kanyang tiyuhin. Sa maraming pamilya, ang mga tito at tita ang takbuhan natin kapag may problema tayo sa ating mga magulang o kapag kailangan natin ng tulong sa pag-aaral o trabaho. Ganito rin ang naging sitwasyon sa kwentong ito. Ang tiyuhin ay madalas magpakita ng kabutihan, nag-aalok ng tulong, at tila ba ay may malasakit sa kapakanan ng kanyang pamangkin. Ngunit sa likod ng mga ngiti at mapagkunwaring pag-aalaga, mayroon palang itinatagong maitim na plano ang nasabing kamag-anak.

Ang trahedya ay unt-unting nabuo nang magsimulang gumawa ng mga hakbang ang tiyuhin upang ilayo ang biktima sa proteksyon ng kanyang mga magulang. Gamit ang manipulasyon, nakuha niyang kumbinsihin ang biktima na siya lamang ang tanging nakakaintindi rito. Dito natin makikita ang mapanganib na aspeto ng “grooming” o ang unti-unting pagkuha ng loob ng isang biktima upang maging sunud-sunuran ito. Dahil sa malalim na respeto sa nakatatanda, hindi agad napansin ng biktima na ang mga payo at “tulong” na ibinibigay sa kanya ay unti-unti na siyang inilalagay sa isang sitwasyong wala siyang kawala.

Dumating ang punto na ang tiyuhin mismo ang naging tulay upang mapahamak ang biktima. Maaaring ito ay sa pamamagitan ng pagdadala sa kanya sa mga maling tao, pag-engganyo sa mga bisyo, o ang mas malala pa ay ang direktang pag-abuso sa tiwalang ibinigay sa kanya. Sa kwentong ito, ang pagtataksil ay umabot sa antas na hindi lamang emosyonal na sakit ang idinulot kundi pati na rin ang pagkasira ng dangal at seguridad ng biktima. Napakahirap tanggapin na ang taong kasalo mo sa hapag-kainan tuwing may okasyon, ang taong nakasama mo sa paglaki, ang siya palang magiging arkitekto ng iyong pagbagsak.

Bakit nga ba nagagawa ng isang kamag-anak ang ganitong kalupitan? Ayon sa mga eksperto sa sikolohiya at krimen, madalas na ang motibo ay nagmumula sa kapangyarihan, kasakiman, o sadyang pagkakaroon ng baluktot na kaisipan. Dahil alam ng tiyuhin ang mga kahinaan ng biktima at ang takbo ng kanilang pamilya, madali niyang naitatago ang kanyang mga bakas. Ang biktima naman, sa takot na hindi paniwalaan ng ibang kamag-anak o dahil sa kahihiyan, ay madalas na nananahimik na lamang sa simula. Ito ang “silent trap” na nagpapatagal sa pagdurusa ng maraming biktima ng krimen sa loob ng pamilya.

Nang sa wakas ay sumabog ang katotohanan, hindi lamang ang biktima ang nagdusa kundi ang buong angkan. Nagkaroon ng pagkaka-hati-hati; may mga naniwala at may mga pilit na nagtatanggol sa tiyuhin dahil sa maling konsepto ng “family loyalty.” Ngunit ang katarungan ay hindi dapat namimili ng dugo. Ang masakit na katotohanan ay ang sugat na iniwan ng isang kapamilya ay mas mahirap maghilom kaysa sa sugat na galing sa isang banyaga. Ang trauma ay nananatili, at ang tiwalang nawasak ay tila ba imposible nang mabuong muli.

Ang kwentong ito ay nagsisilbing isang malakas na babala sa bawat magulang at kabataan. Hindi sapat na “kamag-anak” ang isang tao upang ibigay natin ang ating buong tiwala nang walang pag-aalinlangan. Kailangan nating maging mapagmatyag sa mga senyales ng pagbabago sa ugali ng ating mga anak at maging bukas ang komunikasyon sa loob ng tahanan. Dapat nating ituro sa ating mga kabataan na may karapatan silang magsabi ng “hindi” at magsumbong kahit pa ang gumagawa ng mali ay isang taong may awtoridad o malapit na kamag-anak.

Sa huli, ang pagpapanagot sa tiyuhin ay isang mahalagang hakbang tungo sa paggaling ng biktima. Hindi sapat ang patawad; kailangan ang hustisya upang matigil ang siklo ng pang-aabuso. Ang batas ay walang kinikilingan, at ang pagiging magkamag-anak ay hindi dapat maging lisensya upang saktan ang isa’t isa. Ang kwentong ito ay isang paalala na ang tunay na pamilya ay ang mga taong nagbibigay sa atin ng tunay na seguridad, hindi ang mga taong gumagamit ng ating dugo upang tayo ay pahamakin.

Sa pagtatapos ng madilim na kabanatang ito, nawa ay maging aral ito sa lahat. Ang bawat bata o pamangkin ay nararapat na mamuhay sa isang mundong ligtas, lalo na sa loob ng sariling tahanan at sa piling ng sariling kamag-anak. Huwag nating hayaang mabulag tayo ng maling katapatan sa pamilya kung ang katotohanan ay mayroon nang nagaganap na krimen. Ang katarungan ay para sa lahat, at ang boses ng biktima ay dapat pakinggan, gaano man kabigat ang katotohanang kailangang harapin ng buong pamilya.

Sa paglipas ng panahon, asahan nating ang biktima sa kwentong ito ay makakabangon din. Sa tulong ng tamang suporta, therapy, at ang pagkamit ng katarungan sa korte, muling mabubuo ang kanyang pagkatao. Ang sugat ng kahapon ay magsisilbing pilat na magpapaalala sa kanyang katatagan. Samantala, ang tiyuhin na nagpahamak sa kanya ay kailangang harapin ang bagsik ng batas at ang habambuhay na kahihiyan ng kanyang ginawang pagtataksil sa sariling dugo. Sa mundong ito, ang katotohanan ay laging lalabas, at ang hustisya ay laging mananaig para sa mga inapi, lalo na sa mga biktima ng pinakamasakit na uri ng pagtataksil—ang pagtataksil mula sa loob.