Sinasabing ang pagtitiwala ay parang isang salamin; kapag ito ay nabasag, hinding-hindi mo na ito maibabalik sa dati. Sa mundo ng pag-ibig at pagsasama, ang katapatan ang nagsisilbing pundasyon ng bawat tahanan. Ngunit paano kung ang mismong tao na pinangakuan mo ng habambuhay na katapatan ang siyang kukuha ng balisong para saksakin ka sa likod? Higit pa rito, paano kung ang taong kasabwat niya sa pagtataksil ay ang itinuturing mong kapatid at matalik na kaibigan? Ito ang nakakanginig-balahibong kuwento ng isang mister na ang tanging hangad lang ay magtaguyod ng pamilya, ngunit ang natagpuan ay isang masalimuot na ugnayan ng panloloko sa pagitan ng kanyang misis at ng kanyang sariling kumpare.

Ang kuwentong ito ay nagsimula sa isang tahimik na barangay kung saan kilala ang mag-asawang sina Lando at Rina (hindi tunay na mga pangalan). Si Lando ay isang masipag na construction worker na madalas ay inaabot ng gabi sa trabaho para lamang matustusan ang pangangailangan ng kanilang dalawang anak. Sa kabila ng hirap ng buhay, kampante si Lando dahil alam niyang may naghihintay sa kanyang mapagmahal na asawa sa kanilang pag-uwi. Kasama sa kanilang maliit na sirkulo ang kumpare ni Lando na si Gardo, ang ninong ng kanilang panganay na anak. Dahil sa tagal ng kanilang pinagsamahan, itinuring na ni Lando na parang tunay na kapatid si Gardo. Madalas silang mag-inuman at magkwentuhan, at hindi nag-atubili si Lando na papasukin si Gardo sa kanilang tahanan kahit wala siya roon.

Ngunit ang hindi alam ni Lando, ang sobrang pagtitiwala niya ang naging mitsa ng kanyang kamalasan. Nagsimulang mapansin ng mga kapitbahay ang madalas na pagbisita ni Gardo sa bahay nina Lando tuwing wala ito. Noong una, inisip nila na baka may kailangan lang o may pinagagawa si Lando, ngunit ang mga pagbisita ay naging mas madalas at umaabot na sa alanganing oras. Hanggang sa isang hapon, isang malapit na kaibigan ni Lando ang naglakas-loob na magparamdam sa kanya. Hindi ito direktang nagsabi, kundi nagbigay lamang ng mga babala na “bantayan ang bakod” dahil baka raw pinapasok na ng ibang hayop.

Noong una, binalewala ito ni Lando. Mahal niya ang kanyang asawa at malaki ang tiwala niya sa kanyang kumpare. Ngunit ang binhi ng pagdududa ay nagsimula nang tumubo. Napansin niya ang mga maliliit na pagbabago kay Rina. Hindi na ito kasing-lambing gaya ng dati, madalas na nakatutok sa cellphone, at tila laging balisa kapag nababanggit ang pangalan ni Gardo. Ang mas masakit pa rito, napansin ni Lando na tila nawawala ang respeto ni Rina sa kanya bilang asawa. Madalas siyang barubaluhin at tila laging naghahanap ng away para lamang magkaroon ng dahilan na lumabas ng bahay.

Dahil sa bigat ng nararamdaman, nagpasiya si Lando na gumawa ng isang plano. Isang araw, nagpaalam siya kay Rina na kailangan niyang pumunta sa probinsya para sa isang emergency job at baka abutin siya ng dalawang araw doon. Umiyak pa kunwari si Rina at nagbilin na mag-iingat, ngunit sa likod ng mga luhang iyon ay ang pagkakataong hinihintay nila ni Gardo. Umalis si Lando dala ang kanyang bag, ngunit hindi siya lumayo. Naghintay lamang siya sa isang malapit na kanto, nagpalipas ng ilang oras hanggang sa dumilim ang paligid.

Bandang alas-diyes ng gabi, nakita ni Lando ang pagdating ng isang motorsiklo. Hindi siya pwedeng magkamali—si Gardo iyon. Nakita niyang lumingon pa sa paligid si Gardo bago mabilis na pumasok sa loob ng kanilang bahay. Pagkalipas ng ilang minuto, namatay ang lahat ng ilaw sa loob. Parang gumuho ang mundo ni Lando. Ang taong itinuring niyang kapatid at ang babaeng pinag-alayan niya ng buhay ay kasalukuyang nagpapakasasa sa loob ng sarili niyang pamamahay.

Sa sobrang galit, hindi na nakapaghintay si Lando. Dahan-dahan siyang lumapit sa bintana ng kanilang kwarto na alam niyang may sira ang lock. Gamit ang kanyang lakas, binuksan niya ito at tumalon sa loob. Ang kanyang nakita ay isang eksenang habambuhay na tatatak sa kanyang isipan. Doon, sa kama na pinagsasaluhan nila gabi-gabi, huling-huli sa akto ang dalawa. Walang saplot at tila nakalimutan na may asawa at kumpare silang niloloko.

Ang katahimikan ng gabi ay napalitan ng sigawan at kaguluhan. Hindi na nakapagpigil si Lando at sinunggaban si Gardo. Nagkaroon ng matinding bugbugan sa loob ng kwarto. Si Rina naman ay nagtatatakbo palabas habang sumisigaw ng saklolo, tila nakalimutan ang kahihiyang kanyang ginawa. Ang mga kapitbahay na dati ay nagbubulungan lamang ay nagising at nakisali na rin sa kaguluhan. Nauwi ang lahat sa pagtawag sa mga barangay tanod at pulisya.

Dinala ang tatlo sa presinto. Doon, lumabas ang lahat ng baho. Umamin si Rina na halos isang taon na silang may relasyon ni Gardo. Ang dahilan niya? Kulang daw sa oras si Lando dahil sa trabaho. Isang dahilan na hindi kailanman magiging sapat para sa isang pagtataksil. Si Gardo naman ay hindi makatingin nang diretso kay Lando, tila ngayon lamang napagtanto ang laking kasalanang kanyang ginawa sa kanyang kumpare.

Ngunit ang trahedya ay hindi nagtatapos sa presinto. Dahil sa tindi ng bugbog na inabot ni Gardo, kailangan siyang isugod sa ospital. Si Lando naman ay nahaharap ngayon sa kasong physical injuries dahil sa kanyang ginawa. Sa kabila ng katotohanang siya ang biktima ng panloloko, ang batas ay may sinusunod na proseso. Ngunit para sa marami nating kababayan, ang ginawa ni Lando ay isang natural na reaksyon ng isang lalaking binalasubas ang dangal.

Ang kuwentong ito ay nagsisilbing babala sa ating lahat. Ang pagtataksil ay hindi lamang usapin ng pakikiapid; ito ay usapin ng pagwasak sa tiwala ng mga taong nagmamahal sa atin. Ang masakit sa kuwento ni Lando, hindi lamang asawa ang nawala sa kanya, kundi pati na rin ang kaibigan na itinuring niyang pamilya. Ang mga anak nila ang higit na biktima rito—ang mga batang lalaking lalaki na ang alam ay maayos ang kanilang tahanan, ngunit ngayon ay wasak na dahil sa pansariling pagnanasa ng kanilang ina at ninong.

Sa ngayon, nakabinbin pa rin ang kaso sa korte. Naghain na ng demanda si Lando para sa kasong Adultery laban kay Rina at Gardo. Ngunit kahit anong hatol ng korte, ang sugat sa puso ni Lando ay hinding-hindi na maghihilom. Ang kanyang karanasan ay isang paalala na minsan, ang pinakamatinding kaaway ay hindi ang mga taong galit sa atin, kundi ang mga taong pinagkatiwalaan nating manatili sa ating tabi. Sa huli, ang katotohanan ang palaging nanaig, ngunit ang kapalit nito ay ang pagkawasak ng isang pangarap at isang tahanan.