Sa ating bansa, ang pangarap na makatulong sa pamilya ang madalas na nagtutulak sa marami nating kababayan na mamasukan bilang mga kasambahay. Sa bawat pag-alis sa sariling tahanan, bitbit nila ang pag-asa na makahanap ng mga among ituturing silang kapamilya, rerespeto sa kanilang pagkatao, at magbibigay ng sapat na sahod para sa kanilang mga mahal sa buhay. Ngunit sa likod ng magagarang gate at malalaking bahay, minsan ay may mga kwentong hindi natin naririnig—mga kwento ng pagdurusa, panggigipit, at karahasang tila ba hindi kayang gawin ng isang tao sa kanyang kapwa. Ito ang malagim na realidad na ating hihimayin ngayon: isang kwento ng pang-aabuso na magpapakulo sa inyong dugo at magpapaiyak sa inyong mga puso dahil sa tindi ng ginawa ng isang amo sa kanyang pobreng empleyado.

Nagsimula ang lahat sa isang simpleng pangako ng maayos na trabaho. Ang biktima, na lumuwas mula sa probinsya, ay puno ng sigla nang pumasok sa kanyang bagong amo. Sa simula, tila ba maayos ang lahat; binigyan siya ng matutuluyan at mga kagamitan. Ngunit hindi nagtagal, ang maskara ng kabaitan ay unt-unting nahubad. Ang mga simpleng pagkakamali sa gawaing bahay ay pinagmumulan na ng matitinding sigaw at mura. Ang dating masayang mukha ng biktima ay napalitan ng takot sa tuwing maririnig ang yabag ng paa ng kanyang amo. Dito nagsimula ang isang siklo ng panggigipit na hindi lamang emosyonal kundi naging pisikal na rin.

Ang karahasang dinanas ng biktima ay mahirap ilarawan sa salita. Ayon sa mga nakuhang testimonya, ang amo ay gumagamit ng iba’t ibang paraan upang saktan ang kasambahay sa tuwing ito ay nagagalit. Mula sa pananampal, pagsabunot, hanggang sa paggamit ng mga gamit sa bahay upang saktan ang biktima, tila naging libangan na ng amo ang magparanas ng sakit. Ang mas masakit pa rito, ipinagkakait din sa kanya ang sapat na pagkain at pahinga. May mga gabi na sa sahig lamang siya natutulog at ang kinakain ay mga tirang pagkain na halos panis na. Ang biktima ay naging bilanggo sa loob ng isang bahay na dapat sana ay kanyang pinagtatrabahuhan nang may dignidad.

Bakit hindi siya agad nakatakas? Ito ang madalas itanong ng marami. Sa mga kasong ganito, ang takot ang pinakamalakas na rehas. Kinumpiska ng amo ang cellphone at mga dokumento ng biktima upang hindi siya makahingi ng saklolo. Tinatakot din siya na may mangyayaring masama sa kanyang pamilya sa probinsya kung tatangka siyang tumakas o magsumbong. Ang izolasyon na ito ang naging dahilan kung bakit tumagal ng ilang buwan ang kanyang pagdurusa. Ang biktima ay nawalan na ng pag-asa, iniisip na marahil ito na ang kanyang kapalaran hanggang sa isang pagkakataon ay nakahanap siya ng paraan upang makapag-iwan ng mensahe sa isang kapitbahay.

Salamat sa malasakit ng isang taong nakapansin sa mga pasa at matamlay na hitsura ng biktima, agad na naitawag ito sa mga awtoridad. Sa isang sorpresang pag-inspeksyon ng mga pulis at mga kinatawan mula sa barangay, tumambad ang kaawa-awang kalagayan ng kasambahay. Ang mga sugat na hindi pa naghihilom at ang labis na kapayatan ng biktima ang naging matibay na ebidensya laban sa mapang-aping amo. Ang sandaling iyon ng pagsagip ay naging emosyonal; sa wakas, matapos ang mahabang panahon, muling nakaramdam ng kaligtasan ang biktima sa piling ng mga taong handang tumulong sa kanya.

Ang balitang ito ay mabilis na kumalat at umani ng matinding galit mula sa publiko. Marami ang nagtatanong kung paano nagagawa ng isang tao, na may pinag-aralan at may kaya sa buhay, ang ganitong kalupitan sa isang taong nagsisilbi sa kanya. Ang isyung ito ay nagbukas muli ng diskusyon tungkol sa Karapatan ng mga Kasambahay o ang “Batas Kasambahay.” Sa kabila ng pagkakaroon ng batas, tila marami pa ring mga amo ang naniniwala na dahil sila ang nagpapasahod, pagmamay-ari na nila ang buhay at katawan ng kanilang mga empleyado. Ang ganitong mentalidad ay dapat nang wakasan sa ating lipunan.

Sa kasalukuyan, ang amo ay nahaharap na sa patung-patong na kasong kriminal kabilang ang physical injuries, illegal detention, at paglabag sa mga karapatang pantao. Bagaman sinubukan pa nitong itanggi ang mga paratang sa simula, ang mga testimonya ng biktima at ang mga medikal na pagsusuri ay masyadong malakas para mabalewala. Ang biktima naman ay kasalukuyang nasa ilalim ng pangangalaga ng Department of Social Welfare and Development (DSWD) upang sumailalim sa counseling at medikal na atensyon. Ang sugat sa katawan ay maaaring maghilom, ngunit ang trauma sa kanyang isipan ay mangangailangan ng mahabang panahon at suporta.

Ang kwentong ito ay isang paalala sa ating lahat na maging mapagmatyag sa ating paligid. Kung may naririnig tayong kakaibang ingay sa kapitbahay o may nakikita tayong mga senyales ng pang-aabuso, huwag tayong matakot na magsalita. Ang pananahimik ay pagkampi sa mapang-api. Sa mga kababayan naman nating nagnanais mamasukan, siguraduhin nating kilala natin ang ating papasukan at laging magkaroon ng paraan upang makipag-ugnayan sa pamilya o sa mga awtoridad kung may hindi magandang nangyayari.

Nawa’y magsilbi itong aral sa lahat ng mga amo na ang bawat kasambahay ay tao rin na may damdamin at karapatan. Ang pagbibigay ng sahod ay hindi lisensya upang manakit o mang-api. Ang tunay na maunlad na bansa ay sinusukat sa kung paano natin tinatrato ang pinakamahihina nating kapatid. Ang hustisya para sa biktima sa kwentong ito ay tagumpay para sa lahat ng mga kasambahay na tahimik na nagdurusa sa ilalim ng malulupit na kamay. Hindi tayo titigil hangga’t hindi lahat sila ay nabibigyan ng proteksyon at dignidad na nararapat sa kanila.

Sa pagtatapos, hangad natin ang mabilis na paggaling ng biktima at ang mabilis na pag-usad ng hustisya. Ang mga ganitong uri ng amo ay walang lugar sa isang sibilisadong lipunan at dapat lamang na maranasan ang bagsik ng batas. Ang kwento ng kasambahay na ito ay magsisilbing boses para sa mga walang boses, at hudyat na ang panahon ng pang-aabuso ay dapat nang matapos. Maging matapang tayo para sa katarungan, dahil sa huli, ang katotohanan ang magpapalaya sa atin mula sa kadiliman ng karahasan.