Isang tahimik na bakasyunan sa bayan ng Lian, Batangas, ang naging eksena ng isang nakapanghihilakbot na krimen na yumanig sa relasyon ng Pilipinas at Australia. Ang mag-asawang Australian na sina Anthony at Barbara Gidley, na nagpasyang manirahan nang payapa sa bansa, ay biktima ng isang karahasan na hindi inasahan ng sinuman—lalo na’t ang itinuturing na mastermind ay ang mismong taong pinagkakatiwalaan nilang bantayan ang kanilang ari-arian. Ang kwentong ito ay hindi lamang tungkol sa pagnanakaw; ito ay tungkol sa matinding pagtataksil at ang madilim na bahagi ng kasakiman.

Sina Anthony at Barbara ay kilala sa kanilang komunidad bilang mababait na dayuhan. Matapos ang maraming taon ng pagtatrabaho sa Australia, pinili nilang itayo ang kanilang dream villa sa Pilipinas upang dito na magpalipas ng kanilang retirement. Dahil sa kanilang kabutihang-loob, kumuha sila ng mga lokal na tauhan upang tumulong sa pagpapanatili ng kanilang malawak na lupain at bahay. Isa sa mga naging pinaka-malapit sa kanila ay ang kanilang caretaker na si “Jun-Jun” (hindi tunay na pangalan), na itinuring na nilang kapamilya.

Ngunit sa likod ng masunuring mukha ni Jun-Jun, nagkukubli ang isang matinding inggit at plano. Ayon sa imbestigasyon ng pulisya, nagsimulang mabuo ang maitim na balak nang malaman ng caretaker na may nakatagong malaking halaga ng pera at mga alahas sa loob ng vault ng mag-asawa. Sa halip na magpasalamat sa magandang buhay na ibinibigay sa kanya, nakita ni Jun-Jun ang mag-asawa bilang isang “easy target” para sa mabilisang pagyaman.

Noong gabi ng krimen, habang mahimbing na natutulog ang mag-asawang Gidley, pinatuloy ni Jun-Jun ang kanyang dalawang kasabwat sa loob ng compound. Dahil hawak niya ang mga susi at kabisado ang pasikot-sikot, madali silang nakapasok sa master’s bedroom. Ang dapat sana ay pagnanakaw lamang ay nauwi sa isang madugong trahedya nang magising si Anthony dahil sa ingay. Sa takot na makilala at makulong, nagdesisyon ang mga suspek na patahimikin ang mag-asawa sa pinaka-marahas na paraan.

Natagpuan ang mga bangkay nina Anthony at Barbara makalipas ang dalawang araw nang maghinala ang kanilang mga kaibigan dahil hindi na sila sumasagot sa mga tawag. Ang eksena sa loob ng kwarto ay inilarawan ng mga otoridad bilang “grabe at hindi makatao.” Ang mag-asawa ay kapwa nakatali ang mga kamay at paa gamit ang duct tape, at nagtamo ng maraming saksak sa iba’t ibang bahagi ng katawan. Kitang-kita sa ayos ng bahay na hinalughog ang bawat sulok para mahanap ang vault, na kalaunan ay natagpuang bukas at wala nang laman.

Agad na nagsagawa ng manhunt operation ang Batangas Provincial Police Office. Ang unang naging “red flag” para sa mga imbestigador ay ang pagkawala rin ni Jun-Jun sa araw na natuklasan ang krimen. Hindi nagtagal, sa tulong ng mga CCTV camera sa karatig-lugar at pahayag ng ilang saksi, natunton ang pinagtataguan ng caretaker sa isang liblib na probinsya sa Quezon. Kasama niyang narekober ang bahagi ng nanakaw na pera at ilang kagamitan ng mag-asawa.

Sa presinto, hindi na nakapagtanggi si Jun-Jun. Sa kanyang pag-amin, isinalaysay niya kung paano nila pinagplanuhan ang krimen sa loob ng isang buwan. Ang pinaka-masakit na bahagi ng kanyang testimonya ay nang sabihin niyang nagmakaawa si Barbara para sa kanilang buhay, at nangako pang ibibigay ang lahat ng gusto nila, huwag lang silang saktan. Ngunit dahil sa impluwensya ng iligal na droga at matinding kaba, hindi na nakinig ang mga suspek.

Ang krimeng ito ay nag-iwan ng malalim na sugat hindi lamang sa pamilya ng mga biktima sa Australia kundi pati na rin sa imahe ng turismo sa Batangas. Maraming netizens ang nagpahayag ng galit at kahihiyan sa ginawa ng kapwa Pinoy. “Sila na nga ang nagbigay ng trabaho, sila pa ang pinatay,” ayon sa isang viral na post. Naging mitsa rin ito ng diskusyon tungkol sa kaligtasan ng mga dayuhang pinipiling manirahan sa bansa at ang kahalagahan ng masusing background check sa mga kinukuhang empleyado.

Sa kasalukuyan, nahaharap si Jun-Jun at ang kanyang mga kasabwat sa kasong Robbery with Double Homicide, na may parusang habambuhay na pagkabilanggo. Habang nakapiit, sinasabi ng mga guwardiya na madalas makitang tulala at tila nagsisisi ang suspek, ngunit huli na ang lahat. Ang buhay na sana ay komportable at payapa sa tabi ng mga taong nagmalasakit sa kanya ay napalitan ng malamig na rehas at habambuhay na sumbat ng konsensya.

Ang trahedyang ito sa Lian, Batangas, ay isang paalala na ang kasakiman, kapag hinayaang manaig, ay kayang pumatay ng kahit anong utang na loob. Sa bawat saksak na tinamo ng mag-asawang Gidley, kasamang nabaon ang tiwala na ipinunla nila sa lupang itinuring nilang pangalawang tahanan. Habang naghihintay ng pinal na hatol ang korte, nananatiling babala ang kwentong ito sa ating lahat—na kung minsan, ang pinakamalaking panganib ay ang taong hinahayaan nating pumasok sa loob ng ating sariling pintuan.