Hindi inaasahan ni Mara Villanueva na ang isang simpleng pagbisita sa auction house ay magbabago sa takbo ng kanyang buhay. Wala siyang hinahanap na sagot noon. Wala siyang balak balikan ang nakaraan. Gusto lang niyang tumingin ng mga lumang gamit—mga upuan, mesa, at antigong bagay na maaaring ibenta muli o gamitin sa kanyang maliit na café.

Ngunit minsan, sapat na ang isang sulyap para magising ang isang lihim na matagal nang natutulog.

Ang auction hall ay puno ng mga kolektor at negosyante. May mga nagbubulungan, may nagbibiruan, at may mga tahimik na nakamasid. Sa isang sulok, may isang upuan na halos walang pumapansin. Mukha itong luma—kahoy ang frame, makapal ang padding, at balot ng kayumangging balat na halatang tinanda na ng panahon.

Nang mapadaan si Mara roon, bigla siyang napatigil.

Hindi niya maipaliwanag kung bakit. Ngunit may kakaibang pakiramdam siyang naramdaman—parang may humila sa kanya pabalik sa isang alaala na matagal na niyang ibinaon. Lumapit siya at pinagmasdan ang upuan. Hindi ito elegante. Hindi rin kakaiba sa unang tingin. Pero may detalye na hindi niya makalimutan.

Sa likod ng sandalan, may maliit na hiwa sa balat—isang hindi pantay na marka, tila sinadyang gupitin at tinakpan muli. Para sa iba, wala lang iyon. Para kay Mara, iyon ay parang pirma.

Biglang bumalik ang alaala ng kanyang pagkabata.

Ang tiyuhin niyang si Daniel ay isang furniture restorer. Mahilig itong mag-ayos ng lumang upuan at mesa. Bata pa si Mara noon, ngunit malinaw pa rin sa kanya ang isang bagay—tuwing may tinatapos na proyekto ang tiyuhin niya, may ginagawa itong maliit na marka sa likod ng inaayos na gamit. Isang lihim na tanda raw niya iyon, sabi nito noon, “para malaman kong ako ang gumawa.”

Nawala si Daniel labinlimang taon na ang nakalipas.

Walang bangkay. Walang paliwanag. Isang araw, hindi na lang siya umuwi mula sa kanyang workshop. May mga hinala—aksidente, pagnanakaw, o kusang pagkawala. Ngunit walang napatunayan. Kalaunan, tinanggap ng pamilya na baka hindi na siya babalik.

Hanggang sa araw na iyon sa auction.

Kinabahan si Mara. Hinaplos niya ang likod ng upuan. Mas lalo niyang sinuri ang hiwa. Sa loob ng maliit na siwang, may nakaipit na piraso ng papel—manipis, kupas, at halos madurog sa pagkakahawak.

Dahan-dahan niya itong hinugot.

Isang lumang resibo.

May petsa ito—eksaktong araw bago tuluyang mawala ang kanyang tiyuhin. At may pirma sa ibaba. Ang pirma na nakita na niya nang daan-daang beses sa mga lumang papeles sa bahay.

Daniel Villanueva.

Nanginginig ang kamay ni Mara habang ipinakita ito sa auction staff. Agad nilang tinawag ang manager. Sa halip na ituloy ang bidding, pansamantalang itinigil ang auction para sa item na iyon.

Ayon sa records, ang upuan ay galing sa isang storage unit na na-auction matapos hindi mabayaran ang renta sa loob ng maraming taon. Walang malinaw na detalye kung sino ang nag-iwan nito roon.

Ngunit para kay Mara, malinaw na ang isang bagay—ang upuan ay ginawa o inayos ng kanyang tiyuhin sa huling mga araw niya.

Ipinagbigay-alam ang mga awtoridad. Sinuri ang upuan nang masinsinan. Sa ilalim ng leather padding, may natagpuan pang mas nakakagulat—isang nakatagong compartment na hindi halata sa karaniwang inspeksyon.

Sa loob nito, may maliit na notebook.

Ang mga pahina ay puno ng sulat-kamay ni Daniel. Mga tala tungkol sa isang kliyenteng hindi niya pinangalanan. Mga pahayag tungkol sa takot, pagmamadali, at pakiramdam na siya’y sinusundan. May banggit ng isang “huling proyekto” at isang desisyong kailangan niyang gawin upang “manatiling buhay.”

Ang huling entry ay maikli.

“Kung may makakita nito, alam kong mali ang tiwala ko. Pero umaasa akong may makakaunawa.”

Walang direktang paliwanag kung ano ang nangyari sa kanya. Ngunit ayon sa imbestigasyon, posibleng nadamay si Daniel sa isang ilegal na transaksyon na may kinalaman sa mamahaling antigong kasangkapan. Ang upuan ay maaaring ginamit bilang taguan ng mahahalagang dokumento—o ebidensya—na naging dahilan ng kanyang pagkawala.

Hindi pa rin natagpuan ang kanyang mga labi. Ngunit sa unang pagkakataon matapos ang labinlimang taon, may malinaw na direksyon ang kaso.

Para kay Mara, ang upuan ay hindi na lamang isang piraso ng muwebles. Isa itong tinig mula sa nakaraan. Isang patunay na ang kanyang tiyuhin ay hindi basta nawala—may iniwang bakas, at may sinubukang sabihin.

Hindi na itinuloy ang pagbebenta ng upuan. Ipinagkatiwala ito sa mga awtoridad bilang mahalagang ebidensya. Si Mara naman ay umuwi nang may halo-halong emosyon—lungkot, ginhawa, at pag-asa.

“Minsan,” sabi niya sa isang panayam, “hindi sumisigaw ang katotohanan. Tahimik lang itong naghihintay na mapansin.”

At sa isang auction hall, sa isang upuang balot ng balat, sa wakas ay nagsimulang magsalita ang isang misteryo.