Ang akala ng marami ay hanggang doon na lang ang kuwento ko, isang anino sa gilid ng kalsada na unti-unting nilalamon ng limot at panghahamak, ngunit hindi nila alam na sa bawat patak ng ulan sa aking lumang polo ay may namumuong bagyo na magpapabago sa lahat.

Bago pa man magising ang haring araw at bago pa man magsimulang mag-ingay ang mga sasakyan sa kalsada, gising na ang aking diwa. Sa edad na dalawampu’t anim, ang buhay ko ay umiikot sa amoy ng sariwang tinta at ang magaspang na papel ng mga diyaryo. Nakatayo ako araw-araw sa tapat ng pampublikong paaralan, bitbit ang isang lumang kahon at ang aking dangal na pilit kong pinapanatiling malinis gaya ng suot kong polo. Para sa marami, ako lang si Carlo, ang lalakeng nagbebenta ng balita sa sidewalk, ang taong tila bahagi na ng semento dahil sa tagal ko nang nakatayo roon. Jaryo po, bagong balita, iyan ang aking ritmo, ang aking dasal sa bawat guro at estudyanteng dumadaan, kahit na madalas ay sulyap lang o kaya ay tuluyang pag-iwas ang natatanggap ko. Tahimik ako, hindi dahil wala akong sasabihin, kundi dahil mas pinipili kong makinig sa pintig ng sarili kong pangarap na mas matatag pa kaysa sa semento ng paaralang iyon.

Isang umaga, nagbago ang ihip ng hangin nang dumaan ang isang babaeng tila hindi kabilang sa mundong ginagalawan ko. Si Miss Regina, ang bagong guro sa Senior High Department, ay dumating na may dalang kakaibang lamig. Ang bawat hakbang ng kanyang mga stiletto ay may sariling tunog na nagsasabing siya ay mataas, elegante, at hindi dapat abutin ng mga tulad ko. Excuse me, ang tanging nasambit niya habang iniiwasan akong masagi, na para bang ang pagdikit sa akin ay isang malaking kasalanan. Napatingin ako sa diyaryong hawak ko at nakita ang kanyang mukha sa isang artikulo…. Ang buong kwento!⬇️ Regina Belmonte, Summa Cum Laude mula sa UP Diliman. Hinangaan ko ang kanyang talino, ang kanyang tikas, ngunit sa likod ng kanyang magandang mukha ay may mga matang tila hindi marunong makakita ng tunay na halaga ng isang tao kung wala itong katumbas na titulo o katayuan sa buhay.

Sa paglipas ng mga linggo, naging bahagi ng aking umaga ang paghihintay sa kanyang pagdating. Hindi dahil sa pag-ibig na nakikita sa mga pelikula, kundi dahil sa paghangang may halong inggit sa kanyang determinasyon at kung paano niya dalhin ang kanyang sarili. Isang gabi, sa loob ng aking maliit at madilim na silid-rentahan, kinuha ko ang isang lumang notebook. Sa bawat salitang isinulat ko roon, ibinuhos ko ang aking katapatan. Sinulat ko na hinahangaan ko ang kanyang talino at paninindigan, na kahit malayo ang aming estado sa buhay, sana ay mapansin niya rin ang isang tulad ko. Walang bulaklak, walang mamahaling pabango, tanging papel at tinta lang ang aking sandata. Kinabukasan, nanginginig ang aking mga kamay nang iabot ko sa kanya ang sulat sa tabi ng gate, habang ang puso ko ay tumitibok ng mabilis na tila gustong kumawala sa aking dibdib. Tinanggap niya iyon nang walang ngiti, at sa buong araw na iyon, ang tanging kasama ko ay ang kaba at ang pag-asang baka sakali ay makita niya ang puso sa likod ng aking pagiging tindero.

Lunes ng umaga ang pinakamadilim na bahagi ng aking buhay. Pagpasok ko pa lang sa harap ng gate, naramdaman ko na ang kakaibang tensyon. Ang mga estudyanteng dati ay hindi ako pinapansin ay nagsimulang magbulungan at tumawa habang nakatingin sa akin. Lumabas si Miss Regina mula sa faculty room, bitbit ang aking sulat, at sa harap ng kanyang klase, ginawa niya akong katatawanan. Ginamit niya ang aking sulat bilang halimbawa ng maling grammar at tinawag itong ilusyon ng kabataan. Hindi niya binanggit ang aking buong pangalan, pero ang dulo ng pahina ay malinaw na nagsasabing Carlo. Bakit ba may mga taong ang lakas ng loob? Akala mo naman may chance, ang sabi niya sabay tawa, na sinundan ng utos na magbasa muna ako ng diksyunaryo bago manligaw. Ang bawat tawa ng mga estudyante ay parang kutsilyong tumutusok sa aking pagkatao, at ang lamig ng kanyang boses ay tila yelong nagpamanhid sa aking puso.

Hindi ako sumigaw, hindi ako umiyak, at hindi ako gumawa ng eksena. Nanatili akong nakatayo sa labas, tahimik na tinatanggap ang bawat pangungutya. Ngunit sa loob ko, may isang bagay na tuluyang nabasag, at mula sa mga pirasong iyon ay may nabuhay na apoy. Hindi ito apoy ng paghihiganti na gustong manakit, kundi apoy ng paninindigan na patunayan na ang dignidad ay hindi nasusukat sa trabaho o sa ayos ng pagsasalita ng Ingles. Kinabukasan, hindi na ako bumalik. Iniwan ko ang aking kahon ng diyaryo sa sulok ng aking kwarto at nag-empake ng kakaunting gamit. Bago ako tuluyang lumisan, tiningnan ko ang gate ng paaralan at nangako sa aking sarili na hindi ako babalik bilang taong kaya nilang balewalayin. Sasakay ako ng bus papuntang Maynila, bitbit ang bigat sa aking dibdib at ang tanging pangarap na hinding-hindi nila makukuha sa akin.

Ang Maynila ay isang malupit na guro. Sinalubong ako ng mainit na hangin, ingay ng mga busina, at ang kawalan ng katiyakan. Wala akong kamag-anak at walang matutuluyan, kaya ang mga karton sa gilid ng Quiapo ang naging kama ko sa loob ng isang linggo. Ang bag ko ang naging unan ko habang pinapanood ko ang mga taong nagmamadali, tila walang pakialam kung may isang taong nagugutom sa kanilang tabi. Kumakain ako ng kaning-lamig na bigay ng mga karinderya, ngunit sa bawat lunok ko, mas lalong tumitibay ang aking loob. Kung ang sakit ay bahagi ng pag-angat, malugod ko itong tatanggapin. Hindi nagtagal, nakahanap ako ng trabaho bilang kahero sa isang lumang bookstore sa Sta. Cruz. Maliit lang ang kita, sapat lang para sa tatlong beses na kain at isang maliit na espasyo sa dormitoryo, pero para sa akin, iyon ang simula ng aking pagbangon mula sa abo.

Sa bookstore, hindi rin nawala ang mga taong mapangmata. May mga customer na sinisigawan ako, tinatawag na probinsyano, at tinutukso dahil sa aking ayos. Sinasabi ng mga kasamahan ko na hindi ako bagay doon at dapat ay bumalik na lang ako sa kalsada. Ngunit sa halip na sumuko, ginamit ko ang bawat oras na wala akong ginagawa para mag-aral. Gabi-gabi, pagkatapos ng trabaho, pumupunta ako sa internet cafe. Habang ang iba ay naglalaro, ako ay abala sa panonood ng mga tutorials tungkol sa marketing, sales, at digital business. Nilunok ko ang lahat ng libreng webinar at ebook na makita ko, sinasabayan ng kape at matinding pangarap. Natutunan ko na ang kaalaman ay isang sandata na walang sinuman ang makakapag-alis sa iyo kapag ito ay iyo na.

Isang gabi, habang nag-aaral ako tungkol sa logistics supply chain, isang lalaking nagngangalang Mr. Luis Tan ang nakapansin sa akin. Tinanong niya kung bakit ako interesado sa logistics, at buong tapat kong sinabi na gusto kong matutunan ang negosyo upang makaangat sa buhay. Humanga siya sa aking dedikasyon at binigyan ako ng pagkakataong dumalo sa isang seminar sa Makati. Doon ko nalaman ang tunay na pasikot-sikot ng industriya, ang kahalagahan ng sistema, estratehiya, at pamumuno. Unti-unti kong binuo sa aking isipan ang blueprint ng isang kumpanyang hindi lang kikita, kundi magbibigay din ng dignidad sa mga manggagawa. Hindi na ako ang dating Carlo na nakayuko; ako na ang Carlo na handang lumaban gamit ang utak at disiplina.

Dalawang taon ang lumipas na puno ng sakripisyo, puyat, at pagtitipid. Gamit ang aking naipon at ang tulong ng ilang kaibigang nakilala sa mga seminar, itinayo namin ang Enriquez Logistics. Nagsimula kami sa isang maliit na bodega sa Pasig, na may dalawang motorsiklo at isang lumang van. Sa bawat dokumentong pinipirmahan ko, ginagamit ko ang pangalang Carlos L. Enriquez. Iyon ang apelyido ng aking lolo, ang taong nagsabi sa akin na huwag hayaang maliitin ng sinuman. Ang aming kumpanya ay lumago nang mabilis dahil sa aming tapat na serbisyo at ang aking personal na karanasan sa pagiging maliit, kaya alam ko kung paano pahalagahan ang bawat detalye. Sa loob ng anim na buwan, nakakuha kami ng malalaking kontrata at naging isa sa mga pinaka-maaasahang delivery service sa Metro Manila.

Naging kilala ang aking pangalan sa industriya, hindi bilang ang tinderong pinagtawanan, kundi bilang ang batang CEO na may misteryosong pinagmulan. Isang araw, dumating ang isang imbitasyon na hindi ko inaasahan. Ang San Gerardo National High School ay naghahanap ng inspirational speaker para sa kanilang Foundation Day. Noong una ay hindi ko ito napansin, ngunit nang makita ko ang pangalan ng paaralan, tumigil ang mundo ko. Ang lugar kung saan ako pinahiya, ang lugar kung saan ako itinuring na basura, ay ngayon ay humihiling ng aking presensya. Maaari ko itong tanggihan, maaari akong magbingi-bingihan, pero alam kong ito na ang tamang panahon. Panahon na para bumalik, hindi para magyabang, kundi para harapin ang nakaraan nang may taas na noo.

Nang dumating ang araw ng okasyon, pumasok ako sa gate ng paaralan sakay ng aking SUV, suot ang isang simpleng dark blue suite. Habang nilalakad ko ang mga pasilyong dati ay tinitinda ko ng diyaryo, nararamdaman ko ang mga mata ng mga tao sa akin. Pagpasok ko sa multipurpose hall, nakita ko siya. Si Miss Regina. Abala pa rin siya sa pagsasaayos ng programa, mukhang mas matanda na ng kaunti pero naroon pa rin ang kanyang tikas. Nang tawagin ako ng principal bilang guest speaker, dahan-dahan akong umakyat sa entablado. Nakita ko ang gulat sa kanyang mga mata, ang pagbitaw niya sa clipboard na hawak niya, at ang pagkaputla ng kanyang mukha. Carlo, ang tanging nausal niya sa gitna ng katahimikan.

Tumingin ako sa kanya nang diretso, walang galit, walang poot, tanging kapayapaan lang. Sa aking talumpati, ibinahagi ko ang aking kuwento nang hindi binabanggit ang mga pangalan, ngunit alam kong bawat salita ko ay tumatama sa kanyang konsensya. Sinabi ko sa mga estudyante na huwag silang matutong humusga sa hitsura o trabaho ng isang tao, dahil ang tunay na kayamanan ay nasa puso at disiplina. Sinabi ko na ang mga taong minamaliit natin ngayon ay maaaring sila ang maging sagot sa ating mga problema bukas. Habang nagsasalita ako, nakita ko si Miss Regina na nakayuko, hindi makatingin sa akin, tila nilalamon ng sariling kahihiyan. Ang taong dati ay nagturo sa akin ng grammar ay ngayon ay nakatanggap ng aral tungkol sa pagkatao mula sa taong dati ay tinawag niyang walang pag-asa.

Pagkatapos ng programa, marami ang lumapit sa akin para makipagkamay at humingi ng payo. Bago ako umalis, dumaan ako sa tapat ni Miss Regina. Hindi ako nagsalita ng masama, tumango lang ako sa kanya bilang tanda ng respeto na kahit kailan ay hindi niya naibigay sa akin. Ang tagumpay ko ay hindi ang pagkakaroon ng maraming pera o kumpanya, kundi ang kakayahang harapin ang taong nagpabagsak sa akin nang walang dalang anumang pait sa puso. Ang Enriquez Logistics ay patuloy na lumalaki, at ako, si Carlo, ay patuloy na tumatayo tuwing umaga, hindi na para magbenta ng diyaryo, kundi para sumulat ng sarili kong kasaysayan. Ang buhay ay parang diyaryo, may mga balitang masakit, may mga balitang mapait, pero sa dulo ng bawat pahina, ikaw pa rin ang may hawak ng panulat kung paano mo tatapusin ang iyong sariling kuwento.

Ngayon, habang pinagmamasdan ko ang lungsod mula sa aking opisina, naaalala ko ang bawat patak ng ambon sa aking lumang polo at ang bawat tawa sa loob ng classroom na iyon. Hindi ko na kailangang magbasa ng diksyunaryo para patunayan ang aking halaga; ang aking buhay na mismo ang nagpapaliwanag ng lahat. Ang bawat hirap, bawat pang-aapi, at bawat gabing gutom ay naging pundasyon ng aking pagkatao. Ang sugat na iniwan ni Miss Regina ay hindi na mahapdi; ito ay naging isang pilat na nagsisilbing paalala na ang isang hamak na tinderong diyaryo ay may kakayahang baguhin ang kanyang tadhana, basta’t mayroon siyang tapang na hindi matitinag at pusong hindi marunong sumuko. Sa huli, ang tunay na panalo ay ang pananatiling marangal sa gitna ng mundong mapanghusga, at ang pagpapakita na ang bawat pangarap, gaano man ito kaliit sa simula, ay may puwang para kuminang sa tamang panahon.