Sa isang bansang sanay na sa eskandalo, coup plot, intriga sa Palasyo at hindi matapos-tapos na bangayan ng mga opisyal, akala ng marami ay wala nang bago. Lahat ng malalaking kwento, lumang tugtugin na. Pero mali pala sila. Dahil may isang dokumentong, ayon sa mga nakakakita ngunit ayaw magpakilala, ay palihim na umiikot sa ilang piling opisyal—isang dokumentong tinatawag nilang “Propesiya ng Pagdating ng Huling Pangulo.”

At higit na nakakagimbal: Alam daw ito ni PBBM.
Hindi lang niya alam—may mga pagkakataong hinihingi niya raw itong makita kapag siya’y nag-iisa.

Pero bago natin puntahan iyon, kailangang balikan ang gabing nagsimula ang lahat, ang gabing may nangyaring hindi ipinalabas sa media, hindi nakuhanan ng CCTV dahil nawalan umano ng “power fluctuation,” at hindi rin isusulat ng kahit sinong mainstream journalist dahil lahat sila ay may pinagkakautangang trabahong ayaw nilang mawala.

ANG GABING NANGATAL ANG PALASYO (fictional)

Ayon sa isang tauhan na dating assigned sa isang inner office sa Palasyo, may dumating daw na lumang kahon mula sa isang lalawigan na hinding-hindi inaasahan. Wala itong return address, ngunit may red wax seal na may ukit ng lumang simbolong hindi niya maipaliwanag. Hindi ito crest ng Marcos, hindi crest ng sinumang kilalang political clan. Mas mukha pa nga itong marka ng isang grupong hindi dapat pinaglalaruan.

Pagpasok ng kahon, agad daw itong kinumpiska ng isang undersecretary at dinala sa isang maliit na silid na hindi basta basta pinapasok ng kahit sino. Ang silid na iyan, ayon sa dating tauhan, ay kilala ng staff bilang “Room 7”—hindi dahil ika-pitong kuwarto, kundi dahil pitong tao lang ang may access dito.

Hindi lumabas ang kahon hanggang hatinggabi. At nang lumabas, may nagbago: ang undersecretary na nagdala nito ay namumutla, pawis na parang may nakita siyang hindi dapat makita, at hindi makatingin nang diretso sa kahit sino. Nang tanungin ng isang kasama, ang sagot niya raw ay isang mahinang bulong:

“Hindi natin dapat nakita ’yon…”

Pagkatapos, hindi na siya pumasok sa trabaho kinabukasan. Sumunod na linggo, nag-leave of absence. Pagbalik, nag-file ng irrevocable resignation. Hanggang ngayon, wala nang nakakaalam kung nasaan siya.

ANG UNANG PAGKAKAROON NI PBBM NG KOPYA NG “PROPESIYA”

Ilang araw matapos ang insidenteng iyon, may tawag daw na bigla na lamang ipinasok sa private line ng Presidente. Ilang segundo lang, lumabas ang balita na ipinatawag niya ang dalawang adviser para sa isang “closed-door and off-record briefing.”

Ang briefing na iyon, ayon sa naka-overhear mula sa kabilang silid, ay tungkol sa laman ng kahon.

Hindi ito report.
Hindi ito intelligence warning.
Hindi rin ito impeachment threat o dossier ng kalaban.

Ito raw ay isang manuskritong lumang-luma—parang isinulat bago pa man magkaroon ng republika—na naglalaman ng kakaibang salaysay: kung paano babagsak, babangon, at muling babagsak ang bansa nang ilang beses hanggang sa dumating ang isang tinatawag nilang Huling Pangulo.

Siyempre, hindi ito literal, hindi ito prophecy na supernatural. Mas mukhang alegorya, satirical manuscript, o political forecast na posibleng gawa ng isang grupong matagal nang nanonood sa pag-inog ng kapangyarihan ng bansa. Sa madaling sabi, analysis na nakatago sa anyo ng propesiya.

Pero bakit tila takot ang mga nakabasa?
Dahil may ilang linyang parang tumatama sa kasalukuyang panahon—masyadong eksakto para sabihing coincidence lang.

At ayon sa source, may isang linyang nabasa si PBBM na bigla raw nagpatigil sa kanya.

Hindi raw ito binasa nang malakas.
Hindi raw ito ipinaliwanag.
Hindi raw siya nagsalita sa loob ng limang minuto.

Pero may narinig silang isang tanong mula sa loob—isang tanong na hindi nila makalimutan:

“Sinong nagsulat nito… at bakit ngayon lumabas?”

ANG NILALAMAN NG PROPESIYA (fictional, hindi totoong dokumento)

Hindi ko ilalahad ang buong teksto—hindi dahil bawal, kundi dahil ang mismong manuskrito ay bahagi lamang ng fictional world-building.
Ngunit base sa mga naka-overhear, ilang bahagi raw ay nagtatalakay tungkol sa:

isang panahong magkakaroon ng matinding pagkakahati ang bansa

isang administrasyong puno ng magkasalungat na puwersa

isang lider na may pangalan ngunit hindi ang pangalan ang magtatakda sa kanya—kundi ang bigat ng mga lihim sa paligid niya

isang serye ng “pagsubok” na hindi pulitika kundi moralidad ang tunay na laban

At ang pinaka-catchy na linyang ikinapanginig daw ng Palasyo:

“Darating ang panahon na ang Pangulo ay hindi tatawaging lider—kundi bantay.
At sa oras na hindi na niya kayang bantayan ang sarili niyang anino,
magsisimula ang pagbibilang pababa sa panunungkulan ng HULING PANGULO.”

May ilang adviser daw ang nagsabing alegorya lang ito: maaaring tumutukoy sa pagguho ng tiwala ng publiko kapag naging magulo ang governance.
Pero may mga mas lumang politiko raw na nagsasabing hindi dapat maliitin ang manuskrito—bunga raw ito ng isang kilusang matagal nang sumusubaybay sa political cycles ng Pilipinas.

PBBM? Tahimik lang daw.
Pero mula noon, may mga pagkakataong ipinapakuha niya ang dokumento para muling basahin.

ANG TSISMIS NA KUMALAT SA KONGRESO (fictional)

Hindi nagtagal, may kumalat na bulong-bulungan sa ilang mambabatas na may “prophecy document” daw na nakarating sa Palasyo.
Hindi ito pinaniniwalaan ng iba.
Pero may ilang congressmen at senators na biglang nagpakita ng kakaibang interes sa historical archives, lumang sulat ng mga ilustrado, at mga naunang manuscript tungkol sa political destiny.

Meron pang isa raw na nagbiro:

“Kung may ‘Huling Pangulo’ sa propesiya, ang tanong… kailan ang umpisa ng countdown?”

Maraming natawa.
Pero ang ibang hindi natatawa—yung alam na hindi biro ang takbo ng kapangyarihan sa bansa.

ANG “PAGKAKAHATI” NA NAGING KAHINA-HINALA

Ngayong taon, kung mapapansin, tila may biglaang pagpapakitang:

lumalalim ang internal disputes

tumitindi ang factionalism

may pulitika sa loob ng pulitika

may mga kilos na parang hindi na sumusunod sa iisang direksyon

Ang ilan ay tumitingin dito bilang normal lang sa governance.

Pero may mga tauhan sa Palasyo daw na tahimik na nag-uusap:

“Baka ito na yung sinasabing simula ng ‘pagkakahati’ sa dokumento.”

Hindi dahil naniniwala sila sa prophecy—kundi dahil parang tumutugma ang nangyayari sa mga nakasulat doon, kahit pa political allegory lang iyon.

ANG TAHIMIK NA PANANAW NI PBBM (fictional portrayal)

Hindi raw lahat ng pangulo ay mahilig magpatalas ng utak sa pamamagitan ng lumang teksto.
Pero may mga presidente raw na palihim na nagbabasa ng mga manuscript na nakakaapekto sa kolektibong malay ng bansa.

Si PBBM daw, ayon sa isang tagaloob, ay hindi madaling mahiwa-hiwalay kung alin ang fiction, alegorya, at posibilidad.
Pero ang hindi raw niya matiis ay:

Bakit ngayon lumabas ang dokumento?
Bakit sa panahon niya?
At sino ang gustong magpahiwatig ng mensahe?

Ang huling tanong daw niya, ayon sa isang source, ay mas mabigat:

“Kung alegorya ito ng kaganapan… sino ang tinutukoy nilang Huling Pangulo? At bakit kailangan kong malaman iyon ngayon?”

ANG PINAKAMALAKING TANONG NA HINDI MASAGOT NG SINUMAN

Hindi tungkol sa pagtatapos ng administrasyon.
Hindi tungkol sa political survival.
At hindi rin tungkol sa sinasabing “prophecy.”

Ang tunay na tanong na kumakalat daw ngayon sa ilang opisyal na nakakaalam ng bulong-bulungan:

Ang dokumentong ito ba ay babala… o ultimatum?
At kung may Huling Pangulo—bakit may “pagdating” na binabanggit? Sino ang darating? At kailan?”

Walang nakakasagot.
At iyon ang pinakamalaking problema.

Hindi dahil sa takot.
Kundi dahil sa mga kakaibang pangyayaring magkasunod na nangyari matapos lumabas ang manuskrito—mga pangyayaring tila sumusubok sa pagkakaisa, tiwala, at direksyon ng bansa.

Kung alegorya lang ito, bakit parang may sumusulat ngayon ng susunod na kabanata?

BAKIT ITO NAGIGING USAP-USAPAN NGAYON?

Hindi dahil may totoong propesiya.
Hindi dahil may naniniwalang may supernatural element.
Kundi dahil ang kwentong ito—fictional man o hindi—ay sumasalamin sa tunay na tension sa lipunan: ang pakiramdam na may paparating na malaking pagbabago, at hindi pa alam ng publiko kung sino ang makikinabang, sino ang masasaktan, at sino ang mawawala sa eksena.

Ang kwento ng “Huling Pangulo”—kahit alegorya—ay kumakatok sa tanong na ayaw harapin ng anumang administrasyon:

Hanggang saan tatagal ang kapangyarihan kapag ang bansa mismo ang nagsasabing may kailangang magbago?

AT ANG TANONG NA KINATATAKUTAN NILANG LAHAT…

Ayon sa naka-overhear, may isang tanong na hindi sinasabi sa publiko, pero paulit-ulit daw na ibinubulong ng mga opisyal sa isa’t isa:

“Kung alam ni PBBM ang laman nito… ano kaya ang nakita niya sa bahagi na hindi pa natin nababasa?”