Alas-kwatro pa lang ng madaling araw, gising na si Celso Jimenez. Sanay na ang katawan niya sa ritmo ng kalsada—ang pagbangon bago pa tumilaok ang manok, ang pagmamaneho ng kanyang jeep na may pangalang “Lorna Express,” at ang pakikipagbuno sa trapik para lang may maiuwing boundary. Sa bawat pag-abot niya ng sukli, kasabay nito ang pag-abot niya sa alaala ng kanyang yumaong asawang si Lorna at ang pangarap niyang maging piloto na matagal na niyang inilibing kasama ng kahapon.

Pero ang araw na ito ay iba. Hindi siya hahawak ng manibela ng jeep. Sa halip, hahawak siya ng passport, ticket, at isang bagong pag-asa. Papunta siya sa Norway para sa kasal ng kanyang anak na si Edwin. Ito na sana ang pinaka-masayang byahe niya, ngunit hindi niya alam na ang flight na ito ang magiging pinaka-makabuluhang “pasada” ng kanyang buhay.

Ang Pasaherong Walang Kislap

Sa NAIA Terminal 3, parang isang ligaw na bata si Celso. Suot ang kanyang coat na nabili sa ukay-ukay at sapatos na pudpod ang takong, hindi niya maiwasang makaramdam ng liit sa sarili. Nakita niya ang mga tingin—ang pasimpleng irap ng mag-asawang Franco at Denise na naka-designer clothes, at ang palihim na pag-video ng vlogger na si Zia habang tinatakpan ang ilong dahil daw sa “amoy EDSA” na kumakapit sa lumang jacket ni Celso.

Masakit, pero sanay na si Celso. Para sa kanya, ang mahalaga ay makarating siya sa anak niya. Umupo siya sa kanyang pwesto, 24B, katabi ang vlogger at isang negosyanteng si Arnold na abala sa laptop. Sa kanyang isip, naglalaro ang mga alaala noong siya’y estudyante pa sa aviation school—ang mga araw na siya ang top student sa simulator, ang mga pangarap na tinalikuran niya nang mabuntis si Lorna at kailanganin nilang mabuhay.

“Sir, first time niyo?” tanong ni Zia, hindi dahil interesado, kundi para sa content. “Oo, iha,” sagot ni Celso. “Matagal ko nang gustong maramdaman ang pag-angat.”

Nang lumipad ang eroplano, naramdaman ni Celso ang pamilyar na “V1 rotate” sa kanyang dibdib. Pero ang payapang byahe ay biglang nagbago.

Ang “Silent Thief” sa Himpapawid

Ilang oras sa ere, nagsimula ang matinding turbulence. Hindi ito ordinaryong alog. Parang may higanteng kamay na niyayanig ang Flight 307. Nagkalat ang mga gamit, nagsigawan ang mga pasahero, at nagdasal ng malakas si Lola Pilar sa kabilang row. Pero si Celso, kalmado. Binabasa niya ang galaw ng eroplano gamit ang kanyang katawan.

Biglang namatay ang ilaw. Technical difficulty. At ang mas malala, lumabas ang Kapitan na si Rodrigo Velasco—namumutla, pawisan, at nanginginig.

“May emergency po tayo,” anunsyo ng Kapitan sa basag na boses. Ang kanyang First Officer ay inatake sa puso at “incapacitated” na. Higit pa roon, nagkaroon ng partial instrument failure ang kanilang glass cockpit. Sa gitna ng kaguluhan, tinanong ng Kapitan ang tanong na kinatakutan ng lahat:

“May piloto ba dito? Tulungan niyo ako!”

Tumigil ang mundo. Walang sumagot. Ang mga mapanghusgang pasahero kanina ay napayuko sa takot. Si Arnold, si Franco, si Zia—lahat sila ay walang magawa. Sa gitna ng katahimikan, isang kamay ang dahan-dahang tumaas. Ang kamay ng “mabahong” lolo sa seat 24B.

Ang Muling Paghawak sa Pangarap

“Dati po akong aviation student,” mahinang sabi ni Celso, pero may diin. “Marunong akong magbasa ng instrumento.”

Sa cockpit, ibang mundo ang tumambad kay Celso. Hindi ito ang lumang analog dials na nakasanayan niya; ito ay modernong digital screens na nag-glitch. Pero ang prinsipyo ng paglipad ay hindi nagbabago. Ikinonekta sila sa radyo kay Captain Madrigal, isang senior training captain sa lupa, na laking gulat nang makilala ang boses ni Celso.

“Jimenez? Ikaw ba yan? Yung top student sa simulator noon?” tanong ni Madrigal sa radyo. “Opo, Cap. Jeepney driver na lang po ako ngayon,” sagot ni Celso. “Well, Jimenez, ito na ang simulator mo. Walang second try. Iuwi niyo sila.”

Sa mga sumunod na minuto, naging mata at utak si Celso ng Kapitan. Binabasa niya ang airspeed, altitude, at vertical speed habang hirap na hirap ang Kapitan sa controls. Bawat callout niya—”Speed 170, stable!”—ay parang musika sa gitna ng unos. Ang kanyang “muscle memory” ay bumalik, hindi bilang driver ng jeep, kundi bilang ang pilotong dapat sana ay naging siya.

Sa cabin, ang mga pasahero ay kumakapit sa pag-asa. Si Zia, na kanina ay ginagawa lang content si Celso, ay taimtim na nagdadasal ngayon para sa matanda. Si Arnold ay isinara ang laptop at nire-evaluate ang kanyang buhay. Ang lahat ng yabang at yaman ay nawalan ng saysay; ang tanging mahalaga ay ang galing ng isang jeepney driver sa cockpit.

Ang Paglapag ng “Lorna Express” sa Langit

“Minimums,” tawag ni Celso nang makita ang runway lights. “Continue,” sagot ni Captain Velasco.

Sa isang mariing thud, humalik ang gulong ng eroplano sa lupa. Ligtas. Buhay sila.

Nang lumabas si Celso sa cockpit, sinalubong siya hindi ng pangungutya, kundi ng masigabong palakpakan at luha ng pasasalamat. Niyakap siya ng mga taong kanina ay nandidiri sa kanya. Humingi ng tawad si Zia at Arnold. Napatunayan ni Celso na ang halaga ng tao ay hindi nasusukat sa suot niyang damit, kundi sa laman ng kanyang puso at isip.

Ang Bagong Misyon: Lorna Wings

Hindi nagtapos ang kwento sa paglapag. Bilang pasasalamat, inalok ng airline si Celso ng scholarship para maging licensed instructor at safety consultant. Pero tinanggap niya ito sa isang kondisyon: gusto niyang makatulong sa iba pang tulad niya.

Itinatag ang “Lorna Wings Program,” isang scholarship fund para sa mga anak ng drivers—jeep, tricycle, bus—na gustong pumasok sa aviation. Ang dating jeepney driver na si Celso, ngayon ay tinatawag nang “Tatay Celso” o “Community Captain” ng mga estudyante. Siya ang naging simbolo na ang langit ay hindi lang para sa mayayaman.

Sa isang emosyonal na tagpo sa anibersaryo ng flight, muling sumakay si Celso sa eroplano, hindi bilang pasahero sa economy, kundi nakaupo sa jumpseat ng cockpit, suot ang uniporme na may pangalan niya. Kasama niya sa likod ang mga scholar na anak ng mga driver, na ngayon ay nangangarap na ring lumipad.

Habang umaarangkada ang eroplano, tumingala si Celso at bumulong, “Lorna, hindi na jeep ang minamaneho natin. Pakpak na ng kinabukasan.”

Ang kwento ni Celso Jimenez ay isang paalala sa ating lahat: Huwag susuko sa pangarap, dahil minsan, ang detour sa buhay ay paghahanda lang pala para sa mas mataas na lipad. At sa susunod na sumakay ka ng jeep, alalahanin mo si Tatay Celso—malay mo, ang driver na nag-aabot ng sukli sa’yo ay may pakpak din na naghihintay lang ibuka.