Sa loob ng ilang linggo, halos buong bansa ang napatigil at napa-isip sa isang tanong na paulit-ulit na ibinubulong ng marami: nasaan si Sherra De Juan? Ang bride-to-be na biglang naglaho ilang araw bago ang itinakdang kasal ay naging sentro ng matinding pag-aalala, espekulasyon, at dasal ng publiko. Ngayon, matapos ang halos tatlong linggong paghahanap, isang balitang parehong nagbibigay-ginhawa at nag-iiwan ng mas maraming tanong ang dumating—natagpuan na si Sherra, buhay, ngunit may bitbit na katahimikan na mas mabigat pa kaysa sa kanyang pagkawala.

Nawala si Sherra noong Disyembre 10. Ayon sa kanyang pamilya, nagpaalam lamang siya na bibili ng sapatos na gagamitin sa kanyang kasal na nakatakda sana noong Disyembre 14. Isang simpleng lakad na inaasahang babalikan ng ngiti at excitement ng isang babaeng ilang araw na lang ay ikakasal na. Ngunit lumipas ang oras, lumipas ang araw, at hindi na siya muling nakita o nakontak. Mula noon, nagsimula ang walang tigil na paghahanap ng pamilya, kaibigan, at mga awtoridad.

Habang papalapit ang Pasko at Bagong Taon, lalong bumigat ang damdamin ng kanyang mga mahal sa buhay. Sa halip na abalang paghahanda sa kasal, napalitan ito ng pag-aalala, pagod, at panalangin. Ang bawat araw na lumilipas na walang balita ay parang sugat na patuloy na binubuksan. Sa social media, kumalat ang kanyang larawan, kasabay ng panawagang tulungan siyang mahanap.

Pagdating ng mga huling araw ng taon, tila nawawalan na ng pag-asa ang ilan. Ngunit sa isang hindi inaasahang pagkakataon, natagpuan si Sherra sa Sezon, Pangasinan—malayo sa Quezon City kung saan siya huling nakita. Ayon sa mga ulat, may isang rider ang nakapansin sa isang babaeng tila pagod, gusot ang buhok, at naglalakad nang walang malinaw na patutunguhan sa gilid ng highway. Mukha raw itong lutang at halos parang palaboy. Dinala siya sa barangay, at doon napag-alamang siya nga ang nawawalang bride-to-be.

Mabilis na kumilos ang mga awtoridad. Sinundo si Sherra ng Quezon City Police District kasama ang kanyang pamilya at fiancé. Bandang hapon inaasahang ibabalik siya sa Maynila. Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang paghahanap, muling narinig ng kanyang pamilya ang kanyang boses—isang tawag sa kanyang kuya na nagsabing siya ay buhay at nasa Pangasinan. Para sa kanyang ina, ito ay isang himala. Aminado ang pamilya na halos hindi na nila inaasahan na makikita pa siya bago matapos ang taon.

Sa mga panayam, inilarawan ng ama ni Sherra ang mga gabing puno ng dasal at pag-uusap sa larawan ng kanyang anak. Araw-araw niyang hinihiling na makauwi ito nang ligtas. Ang simpleng pahayag na “ang mahalaga, buhay ka at bumalik ka” ay nagpakita ng lalim ng pagmamahal ng isang magulang—walang sisihan, walang galit, tanging pasasalamat.

Ngunit habang may ginhawang dulot ang balitang natagpuan na siya, mas dumami rin ang tanong. Ano ang nangyari kay Sherra sa loob ng halos tatlong linggo? Paano siya nabuhay? Saan siya natutulog at kumakain? Ayon sa kanyang pahayag sa mga awtoridad, naglakad-lakad lamang daw siya at tila wala sa sarili. Hindi raw niya alam kung saan siya patungo. Sumakay siya ng bus, bumaba, at muling naglakad—hanggang makarating sa Pangasinan nang hindi man lang namamalayang doon na siya napunta.

Ikinuwento rin ng mga awtoridad na mula nang mawala siya, hindi raw siya nagpalit ng damit at kung saan-saan natutulog. Nang matagpuan, siya ay pinaliguan at pinakain sa barangay. Sa itsura niya, makikitang dumaan siya sa matinding pagod at hirap. Ngunit sa kabila nito, hindi siya nagbigay ng malinaw na paliwanag kung ano ang nagtulak sa kanya upang lumayo.

Mariing nilinaw ng pamilya na hindi umano ang nalalapit na kasal ang dahilan ng kanyang pagkawala. Ayon sa ama, personal na problema ang dinadala ni Sherra—mga bagay na hindi pa nito handang ibahagi. Sa ngayon, mas pinili ng pamilya na huwag muna siyang tanungin nang husto. Ang prayoridad nila ay ang kanyang pahinga at kalusugan, lalo na ang kanyang mental at emosyonal na kalagayan.

Humiling din ang pamilya ng privacy. Matapos ang mga linggong puno ng takot at pangamba, nais muna nilang bigyan ng panahon si Sherra na makabawi. Planong ipasuri ang kanyang kalusugan at siguraduhing maayos ang kanyang kalagayan bago harapin ang anumang desisyon—kabilang na kung itutuloy pa ang kasal o ipagpapaliban muna ito.

Sa gitna ng mga haka-haka online, nanawagan ang pamilya sa publiko na maghinay-hinay. Hindi lahat ng tanong ay kailangang sagutin agad, at hindi lahat ng kwento ay dapat lagyan ng kulay ng tsismis. Minsan, ang pagkawala ay hindi bunga ng drama o lihim na relasyon, kundi ng mga tahimik na laban na hindi nakikita ng iba.

Ang kwento ni Sherra De Juan ay paalala kung gaano kabigat ang mga pinapasan ng ilang tao—kahit yaong mukhang masaya at may malinaw na direksyon sa buhay. Isang bride na ilang araw na lang ay ikakasal, ngunit sa loob-loob ay maaaring may pinagdadaanan na hindi niya masabi kanino man.

Sa kanyang pagbabalik, walang engrandeng paliwanag, walang detalyadong salaysay. Ang naroon lamang ay isang babaeng pagod, isang pamilyang nagpasalamat, at isang bansang muling napa-isip. Minsan, ang pinakamahalagang sagot ay hindi ang buong detalye ng nangyari, kundi ang katotohanang siya ay buhay at muling nakauwi.

Habang patuloy na inaabangan ng marami ang susunod na mangyayari, malinaw ang isang bagay: ang istorya ni Sherra ay hindi pa nagtatapos. Ngunit sa ngayon, ang pahinga, paghilom, at katahimikan ang higit na kailangan—hindi lamang ng isang bride-to-be, kundi ng sinumang minsang naligaw at muling nakahanap ng daan pauwi.