Sa araw na inaasahang pinakamasaya sa buhay ng isang babae, doon pala niya mararanasan ang pinakamapait na katotohanan. Isang kasalan na puno ng ngiti, palakpakan, at magagarang dekorasyon—ngunit sa likod ng lahat ng iyon, may isang lihim na halos ikamatay niya.

Si Ana ay isang simpleng babae na nagmula sa pamilyang hindi mayaman, ngunit puno ng pangarap. Pitong taon niyang minahal si Marco, ang lalaking akala niya’y magiging sandalan niya habambuhay. Sa mata ng lahat, perpekto ang kanilang kuwento—mula sa hirap, sabay na umangat, hanggang sa engrandeng kasalang dinaluhan ng mga kilalang tao at negosyante.

Hindi alam ng karamihan na sa mga huling buwan bago ang kasal, nagbago si Marco. Mas tahimik. Mas mailap. Madalas siyang may kausap sa telepono na bigla na lang titigil kapag lalapit si Ana. Kapag tinatanong, laging pagod o stress sa negosyo ang dahilan.

Pinili ni Ana na magtiwala. Mahal niya si Marco, at naniniwala siyang normal lang ang kaba bago ang kasal.

Dumating ang araw ng seremonya. Napakaganda ni Ana sa kanyang puting bestida. Nangingilid ang luha ng kanyang ina habang naglalakad siya papunta sa altar. Si Marco, elegante at kalmado, ay ngumiti habang inaabot ang kamay ng babaeng ilang taon niyang ipinangako ang habangbuhay.

Matapos ang seremonya, nagtungo ang lahat sa reception. Masaya ang paligid—may musika, may tawanan, may mga toast para sa bagong kasal. Lumapit ang coordinator at iniabot ang dalawang baso ng alak para sa ceremonial toast ng mag-asawa.

Napansin ni Ana ang kakaibang kilos ni Marco. Habang abala ang mga bisita, bahagyang inilayo ni Marco ang baso ni Ana at may ibinuhos na tila gamot o pulbos. Mabilis ang lahat—akala niya’y nagkamali lang siya ng tingin.

Kinabahan siya. Biglang bumigat ang dibdib niya. Sa loob ng ilang segundo, nagbalik sa isip niya ang mga nakaraang linggo—ang pagbabago ni Marco, ang mga lihim na tawag, ang malamig na tingin tuwing napag-uusapan ang prenup agreement na siya mismo ang nagpilit na lagdaan ni Marco.

Sa isang iglap ng takot at instinct, may ginawa si Ana na hindi niya planado. Habang walang nakatingin, marahan niyang ipinagpalit ang kanilang mga baso.

Nang itaas na ni Marco ang baso para sa toast, nanginginig ang kamay ni Ana—hindi sa kaba ng kasal, kundi sa takot sa maaaring mangyari. Uminom sila.

Ilang minuto lang ang lumipas nang mapansin ng mga bisita na parang namumutla si Marco. Nawalan siya ng balanse, napaupo, at maya-maya’y bumagsak sa sahig. Nagkagulo ang lahat. Akala ng ilan ay inatake sa puso dahil sa pagod at emosyon.

Si Ana, bagama’t nanginginig, ay nanatiling kalmado sa panlabas. Sa loob-loob niya, alam niya ang katotohanan.

Dinala si Marco sa ospital. Doon nalaman na may matapang na gamot sa kanyang sistema—hindi sapat para pumatay agad, ngunit sapat para magdulot ng matinding pinsala kung hindi agad naagapan.

Nang magising si Marco makalipas ang dalawang araw, unang hinanap niya si Ana. Ngunit hindi ang pag-aalala ang nasa kanyang mga mata—kundi takot.

Doon na naglakas-loob si Ana. Sa loob ng kwartong amoy antiseptic at katahimikan, inilabas niya ang tanong na matagal nang bumabagabag sa kanya.

“Para saan ang gamot sa baso ko, Marco?”

Hindi agad sumagot ang lalaki. Tumulo ang luha sa gilid ng kanyang mata, ngunit hindi iyon luha ng pagsisisi. Isa itong luha ng pagkakahuli.

Lumabas ang katotohanan—may ibang babae si Marco. Isang babaeng mayaman, anak ng isang impluwensiyal na negosyante. Ang kasal kay Ana ay sagabal sa mas malaki niyang plano. Ang prenup agreement ang pumigil sa kanya para basta iwan si Ana—wala siyang makukuha kahit isang sentimo.

Ang plano niya: gawing mukhang aksidente ang lahat.

Hindi inaasahan ni Marco na magpapalit ng baso si Ana.

Agad na nagsampa ng kaso ang pamilya ni Ana. Lumabas ang ebidensya—CCTV, testimonya ng staff, at ang resulta ng laboratory test. Ang engrandeng kasal ay nauwi sa isa sa pinakamalaking eskandalong pinag-usapan sa kanilang lungsod.

Si Ana ay hindi naging masaya matapos ang lahat. Walang ginhawang dala ang katotohanan. May mga gabi pa ring nagigising siya sa takot, iniisip kung paano kung hindi siya nagduda, kung paano kung uminom siya mula sa basong iyon.

Ngunit buhay siya. At para sa kanya, iyon ang pinakamahalaga.

Ang kasalang dapat ay simula ng panghabambuhay na pagmamahalan ay naging paalala na hindi lahat ng ngiti sa altar ay totoo. Minsan, ang pinakamapanganib na kaaway ay ang taong pinili mong pagkatiwalaan ng buhay mo.