Sa bawat araw na dumaraan sa buhay ni Mia, isang 28-anyos na single mom, laging may kasamang pagod at kaba. Dalawa ang trabaho niya—sa umaga, naglilinis siya sa isang maliit na café; sa gabi, nag-aayos siya ng mga order sa isang online shop. Lahat ginagawa niya para maitaguyod ang anak niyang si Liam, isang masayahing batang limang taong gulang.

Isang tanghali, habang pauwi na siya mula sa café, nadaanan niya ang isang lalaking nakaupo sa gilid ng kalsada. Marumi ang suot, nanginginig sa lamig, at mukhang hindi pa kumakain ng ilang araw. Nakasubsob ang mukha nito at tila walang lakas kahit magtanong ng tulong.

Maraming dumadaan at umiiwas, pero hindi natutunan ni Mia ang lumakad papalayo sa mga taong nangangailangan. Kaya lumapit siya.

“Kumain ka na ba?” mahinang tanong niya.

Umangat ang mukha ng lalaki—maputla, may bigote, pero may kakaibang linaw ang mga mata. “Hindi pa,” mahina nitong sagot.

Agad niyang ibinigay ang nakabalot na pagkain na dapat sana ay uuwi sa anak niya. “Ito na muna. May trabaho pa ako pero babalikan kita mamaya.”

Nakita niya ang pagtataka sa mga mata ng lalaki. Sanay na ito sa pagtaboy, hindi sa kabutihan.

Kinagabihan, binalikan niya ang lalaki. Nandoon pa rin ito, nanginginig, at tila inaantok na sa gutom. “Kung gusto mo,” sabi ni Mia, “pwede ka muna sa maliit naming unit. Mainit doon. May pagkain. Hindi ko naman papabayaan ang taong ganito ang lagay.”

Nag-alinlangan ang lalaki. “Hindi kita kilala…”

“Hindi rin kita kilala,” tugon ni Mia, “pero may anak akong matutulog nang payapa mamaya. Hindi ko hahayaang may mamamatay sa labas habang may extra kaming kumot.”

At dinala nga niya ang lalaki sa kanilang inuupahang maliit na unit. Tinawag niya itong “Kuya Leo,” dahil hindi pa rin nagsasabi ng pangalan ang lalaki. Pinakain niya ito, pinainom ng mainit na tsaa, at binigyan ng lumang jacket ng dating asawa.

Sa unang gabi, hindi makapaniwala si Leo sa kabutihang natanggap niya mula sa isang estranghero. Sa sumunod na araw, nagpasya si Mia na tulungan pa siya. Inayos niya ang buhok nito, binigyan ng malinis na damit, at binigyan ng pagkain. Ilang araw nang ginawa ni Mia ito, kahit kapos sila.

Pero isang linggo matapos ang unang pagkikita, isang hindi inaasahang pangyayari ang nagbago ng lahat.

Habang papasok si Mia sa café, biglang huminto ang isang pulang luxury SUV sa harap nito. Bumaba ang dalawang bodyguards, sumunod ang isang matandang abogado, at huli—isang lalaki, nakaputing polo, malinis, matikas, at may presensya ng isang taong sanay pagtinginan.

“Miss Mia?” tanong ng abogado.

Tumigil si Mia, kinakabahan. “Opo. Ako po.”

Ngumiti ang lalaki. “Ako si Leonardo Valencia.”

Halos mahulog ang tray na hawak ni Mia. Ang pangalang iyon… pag-aari ng isa sa pinakamalalaking kompanya sa bansa. May-ari ng mga resort, malls, at condominium. Pero ang ikinabigla niya—kamukha ito ni Kuya Leo… pero malinis, maayos, at parang ibang tao.

“Ako ‘yong tinulungan mo,” sabi ni Leonardo. “Pasensya ka na kung hindi ako nagpakilala. May pinagdadaanan akong malaking problema noon… tumakas ako sa ospital para magpalamig ang isip. Hindi ko akalaing gano’n ang magiging hitsura ko pagkatapos ng ilang araw.”

Napatakip sa bibig si Mia. Hindi makapaniwala.

“Hinahanap ako ng pamilya ko,” dagdag ni Leonardo. “Kung hindi dahil sa’yo, baka mas lumala ang kalagayan ko.”

Lumapit siya kay Mia, may seryosong tingin. “Sa mundong ito, halos lahat gusto lang akong kausapin dahil sa pera. Pero ikaw—pinakain mo ako, pinatulog, at ni minsan hindi ka nagtanong kung ano ang makukuha mo.”

Hindi nakapagsalita si Mia.

Inabot ng abogado ang isang sobre. “Ginoong Valencia would like to thank you in a meaningful way.”

Ayaw sanang tanggapin ni Mia. “Hindi po ako tumulong dahil may kapalit.”

“Alam ko,” sagot ni Leonardo. “Kaya mas lalo kang karapat-dapat dito.”

Nang mabuksan niya ang sobre, halos mapaupo siya. Pirmadong dokumento. Scholarship grant para kay Liam hanggang kolehiyo. Kompletong suporta. Bukod pa rito, liham na nagsasabi na bibigyan siya ng permanenteng trabaho sa isa sa mga kumpanya ni Leonardo, mas mataas ang sahod, at may health insurance para sa kanila ng anak niya.

Hindi niya napigilang mapaluha. “Hindi niyo po kailangan gawin ‘to…”

“Ginawa mo ‘ko ulit na tao,” sagot ni Leonardo. “Ngayon ako naman.”

Mula noon, naging kaibigan na niya si Leonardo. Hindi siya sinubukang bilhin, hindi siya inalok ng kung ano. Pero tuwing may problema siya, nandoon ito. Tuwing may okasyon sa school ni Liam, dumadalo ito na parang ninong na biglang dumating sa buhay nila.

Sa huli, isang simpleng kabutihang-loob ang nagbukas ng pinto sa isang ugnayan na mas malalim pa kaysa sa inaasahan ni Mia. At ang lalaking inakala niyang pulubi? Siya pala ang mayayamang taong matagal na naghahanap ng isang tunay na tao na hindi siya tinitingnan dahil sa kanyang kayamanan.