Sa bansang Japan, kilala ang lahat sa pagiging pulido, organisado, at laging nasa oras. Ang kanilang sistema ng tren ay tinitingala sa buong mundo bilang simbolo ng kahusayan at kaligtasan. Subalit, sa likod ng reputasyong ito ay isang nakapanlulumong pangyayari noong umaga ng Abril 25, 2005, na yumanig hindi lamang sa buong Japan kundi maging sa buong mundo. Isang trahedya na nag-umpisa sa simpleng pagnanais na makahabol sa oras ngunit nauwi sa isang bangungot na hinding-hindi makakalimutan ng sinuman. Ang tinatawag na Amagasaki derailment o ang pagkadiskaril ng JR Fukuchiyama Line ay naging mitsa ng pagbabago sa pananaw ng marami tungkol sa halaga ng buhay kumpara sa pagiging “on time.”

Nagsimula ang lahat sa isang abalang umaga ng Lunes. Puno ang tren ng mga pasaherong papasok sa trabaho, mga estudyanteng papunta sa eskwela, at mga ordinaryong mamamayan. Ang nagmamaneho ng tren ay si Ryujiro Takami, isang 23-anyos na driver na may mabigat na dalahin sa kanyang isipan. Sa Japan, ang pagiging huli ng kahit ilang segundo ay isang malaking kasalanan sa mata ng kumpanya ng tren. Bago pa man ang malagim na aksidente, nakagawa na ng isang pagkakamali si Takami sa naunang istasyon. Siya ay lumampas sa tamang hintuan ng tren, dahilan upang kailanganin niyang i-atras ito pabalik. Ang pagkakamaling iyon ay nagdulot ng pagka-antala ng humigit-kumulang 80 segundo sa iskedyul. Para sa karamihan, ang isa at kalahating minuto ay walang halaga, ngunit para kay Takami, ito ay senyales ng isang paparating na kaparusahan.

Ang takot ni Takami ay hindi walang basehan. Sa kumpanyang JR West, mayroong tinatawag na “Nikkin Kyoiku” o “day shift education.” Sa unang dinig, ito ay tila isang pagsasanay para sa mga empleyado, ngunit sa katotohanan, ito ay isang uri ng sikolohikal na parusa. Ang mga driver na nagkakamali ay pinapahiya, pinagagalitan ng matagal, pinasusulat ng paulit-ulit na report, at minsan ay pinagilinis ng damo o banyo habang nakasuot ng uniporme upang makita ng iba. Ang takot na maranasan muli ang ganitong kahihiyan ang nagtulak kay Takami na gumawa ng isang desperadong desisyon—ang bilisan ang takbo ng tren upang mabawi ang nawalang 80 segundo.

Habang papalapit ang tren sa isang kurbada bago dumating sa istasyon ng Amagasaki, ang bilis nito ay umabot sa 116 kilometers per hour (kph). Ang nakatakdang speed limit sa kurbadang iyon ay nasa 70 kph lamang. Masyadong mabilis ang tren para sa matalim na liko. Sa mga sandaling iyon, ayon sa imbestigasyon, sinusubukan ni Takami na makipag-usap sa konduktor upang bawasan ang naiulat na delay, habang pilit na pinapatakbo ng mabilis ang makina. Huli na nang mapagtanto niya ang panganib. Sinubukan niyang mag-preno, ngunit ang pisika ay hindi na mapipigilan. Ang unang bagon ng tren ay tumagilid at tuluyang lumihis sa riles.

Ang sumunod na pangyayari ay tila eksena sa isang pelikula na naging totoo. Ang tren ay tumilapon mula sa riles at sumalpok sa isang parking garage bago tuluyang bumangga sa isang residential apartment complex na nasa tabi mismo ng riles. Ang lakas ng impact ay sapat upang wasakin ang unang dalawang bagon ng tren na parang lata ng soda na tinapakan. Ang unang bagon ay pumasok sa parking area ng gusali, habang ang pangalawa ay nayupi sa gilid ng istruktura. Ang mga pasahero sa loob ay walang kamalay-malay na ang kanilang ordinaryong biyahe ay magwawakas sa isang iglap. Ang katahimikan ng umaga ay napalitan ng tunog ng nagkikiskisang metal, gumuguho na semento, at sigaw ng mga humihingi ng tulong.

Sa loob ng mga nayuping bagon, ang sitwasyon ay inilarawan ng mga survivor bilang impyerno. May mga pasaherong naipit sa pagitan ng mga upuan at bakal. Ang iba ay tumilapon sa ibabaw ng ibang tao. Ang nakapanlulumo, marami sa kanila ay gising at nag-aagaw buhay habang hinihintay ang tulong na medyo natagalan dahil sa hirap ng pagpasok sa wasak na gusali. Ang mga rescuer ay nahirapan ding matukoy kung nasaan ang unang bagon dahil sa sobrang pagkayupi nito sa ilalim ng gusali. Umabot ng ilang araw bago tuluyang nakuha ang lahat ng mga biktima. Ang bilang ng mga nasawi ay umabot sa 107 katao, kabilang ang driver na si Takami, habang mahigit 500 naman ang nasugatan.

Ang trahedyang ito ay nag-iwan ng malaking katanungan sa lipunan ng Japan. Bakit kailangang magbuwis ng buhay para lamang sa pagiging on time? Ang imbestigasyon ay lumabas at tinuro ang sobrang higpit na kultura ng kumpanya bilang pangunahing dahilan. Ang “profit over safety” na mentalidad at ang takot ng mga empleyado sa parusa ay nagtulak sa kanila na gumawa ng mga delikadong desisyon. Dahil sa pangyayaring ito, napilitan ang kumpanya at ang gobyerno na baguhin ang kanilang mga patakaran. Ipinatigil ang malulupit na parusa sa mga driver at naglagay ng mas makabagong sistema sa mga riles na kusang magpapahinto sa tren kapag lumampas ito sa speed limit sa mga kurbada.

Hanggang sa ngayon, ang alaala ng Amagasaki derailment ay nananatiling isang masakit na paalala. Tuwing anibersaryo ng trahedya, maraming tao ang nag-aalay ng bulaklak sa lugar na pinangyarihan. Ang gusali na binangga ng tren ay hindi na tinirhan at ginawa na lamang na bahagi ng memorial site. Ang kwentong ito ay hindi lamang tungkol sa isang aksidente sa tren; ito ay kwento ng mga pangarap na naputol, mga pamilyang naiwan, at isang mahalagang aral na ang kaligtasan at buhay ng tao ay hindi kailanman dapat ipagpalit sa anumang halaga ng oras o salapi. Ito ay isang bangungot na gumising sa isang bansa upang magbago.