Gabi na nang marinig ang unang bulong sa loob ng Palasyo—isang bulong na parang maliit na apoy na unti-unting lumalakas hanggang sa maging kuryente sa ere. Ayon sa isang tauhan ng seguridad, nagsimula ang lahat nang biglang mag-ring ang isang linya na halos hindi na ginagamit. Ito ang teleponong nakareserba lamang para sa mga sitwasyong hindi dapat malaman ng publiko, at hindi dapat hawakan ng kahit sinong opisyal na walang mataas na permiso. Ngunit noong gabing iyon, may tumawag. At ang unang salitang narinig: “Verified na. Kailangan nang kumilos.” Ang tawag ay para kay Marcoleta, na noo’y nagbabasa lang daw ng ilang lumang papeles bago umuwi. Hindi raw siya agad umimik. Ngunit makalipas ang ilang segundo, bigla siyang napatingin sa mga tao sa paligid niya—at doon na nagsimula ang tensyon na parang pumuputok ang hangin.

May isang envelope na dumating mula sa ICI, ang pangkat na kilalang humahawak ng mga dokumentong sensitibo, ang mga tipong hindi dapat mabuksan ng kahit sinong ordinaryong opisyal. Itim ang envelope, walang label, at selyadong parang liham ng isang taong ayaw magpahiwatig ng kanyang pagkakakilanlan. Nang hawakan ni Marcoleta ang envelope, napansin daw ng isang staff na nanginginig ang daliri nito, hindi dahil sa takot kundi dahil sa hindi maipaliwanag na paghahalo ng galit at pagkabigla. Binuksan niya ang selyo, at sa isang iglap, nag-iba ang ekspresyon ng kaniyang mukha. Parang biglang nabura ang kalahati ng dugo sa katawan niya.

Ang laman ng envelope ay isang folder na kulay itim din, may tatlong lock at isang babala sa unang pahina: “Buksan lamang kung handang harapin ang kabayaran.” Sa sandaling nabasa niya ito, napahinga siya nang malalim, pagkatapos ay tumingin sa mga tao sa paligid at dahan-dahang tumayo. “Kailangan natin ng meeting. Ngayon na,” aniya, sa boses na halos mabasag sa lalim. Ngunit bago pa man sila makalabas ng silid, may isa pang tauhan ng ICI na sumulpot at nag-abot ng maliit na USB. “Sir… ito po ang hindi namin alam kung bakit umiiral. Pero konektado po ito sa folder.” Hindi makatingin nang diretso ang tauhan; para bang may nakita siyang hindi dapat makita.

Nang magsimula ang meeting sa loob ng isang kwarto na tinatawag nilang “Silent Room”, walang cellphone, walang camera, walang kahit anong maaaring magrekord. Tanging 14 lang ang pinahintulutang pumasok kasama si Marcoleta. Nang i-plug ang USB, lumabas ang isang file: “37s_FINAL.” Walang ibang impormasyon. Pinindot nila ang play.

Sa loob ng walong segundo, may narinig na pabulong na ingay. Sa ikasampung segundo, biglang lumabo ang ilaw sa loob ng kwarto. At sa ikalabing-isa, may nakita silang isang imahe—isang taong kilala nila, isang anino ng kapangyarihan na hindi dapat naroon sa lugar kung saan kuha ang video. Isang CCTV angle na hindi nakalista sa opisyal na mapa ng Palasyo. Sa bandang likod ng frame, may naririnig na boses: “Kapag oras na… ilabas mo ‘yan. At hayaan mong sila ang bumagsak.” Ang tinig ay mahina ngunit malinaw, parang sadyang tinago para sa tamang panahon.

Sa ikadalawampung segundo, napahawak sa bibig ang isang miyembro ng ICI. Hindi raw niya napigilang mapaluha. Hindi sa takot kundi sa bigat ng natuklasan nila. Ayon sa isa sa mga naroon, “Parang pinapanood namin ang isang lihim na hindi dapat mailabas. Pero nandito na siya, nakabuyangyang, at hindi na namin alam kung paano maibabalik sa loob.” Si Marcoleta, nanatiling tahimik. Ngunit ang kamao niyang nakapatong sa mesa ay nakasara nang sobrang higpit, halos pumutok ang mga ugat.

Pagkatapos ng bawat segundo, lalong lumalakas ang kabog ng dibdib ng lahat. Nang matapos ang video, walang umimik sa loob ng tatlong minuto. Naririnig lang ang tunog ng aircon, at ang patak ng luha na hindi sinasadyang tumama sa mesa. Binasag ni Marcoleta ang katahimikan: “Sino ang may hawak nito? At bakit ngayon lang lumabas?” Walang sumagot. Ngunit may isa sa ICI na naglabas ng isang pirasong papel. Nakasulat lamang: “Alpha–11.” Nang tanungin kung ano ito, ang sagot: “Kung sino man siya… mas mataas pa ang alam niya kaysa sa buong Palasyo.”

Matapos nito, biglang nag-ring ang walong telepono sa hallway. May mga sundalong nagtatakbuhan. May dalawang opisyal na agad pinatawag, ngunit hindi pinapasok sa loob. Ilang minuto lang ang lumipas ay biglang nag-lock ang tatlong pinto sa loob ng Palasyo, sabay-sabay. Ito raw ang senyales ng “internal breach,” isang kondisyon na halos hindi pa nagagamit sa kasaysayan ng gusali.

Habang nagkakagulo, may nakakita raw kay Marcoleta na may hawak na parehong USB at ang itim na folder. Ang direksyon niya? Hallway H. Ang lugar na hindi maaaring puntahan ninuman nang walang pahintulot ng pinakamataas na opisina. Ayon sa isang janitor na naglilinis sa dulo ng hallway, narinig niya ang isang pagtatalo: isang boses ang sumigaw, “Hindi mo naiintindihan! Kapag inilabas ‘yan, mababago ang buong bansa!” May isa pang boses: “Kaya nga kailangan nang ilabas!”

Biglang nag-brownout ang hallway sa loob ng labing-isang segundo. Nang bumalik ang ilaw, wala na raw si Marcoleta sa lugar. Wala na rin ang folder. Tanging ang echo ng tinig na nagtatalo ang naiwan sa hangin.

Samantala, sa loob ng control room ng Palasyo, nagtitili ang mga screen sa kakaibang error: bawat sabing ide-delete ang file na nakuha nila mula sa USB, isang mensahe ang lumalabas: “ACCESS DENIED: LEVEL 0 REQUIRED.” Ang problema? Walang Level 0 sa database. Ibig sabihin, may isang taong nag-configure ng system noon pa man—isang taong posibleng wala na sa gobyerno ngayon, o maaaring… nagbabantay lang mula sa malayo.

Habang papalapit ang alas-kwatro ng umaga, lalo pang nagiging hindi mapakali ang lahat. Sa kwartong pinagdausan ng meeting, may nakitang isang envelope na naiwan sa mesa, nakasulat: “Kung sino man ang makakita nito… huwag mong isipin na tapos na.” Walang pumupulot. Walang nagtatangkang buksan. Parang lahat sila natatakot sa kung ano ang maaaring laman nito.

4:12 AM nang mangyari ang pinakanakakatindig-balahibong pangyayari: biglang nagpalit ng kulay ang mga ilaw sa ilang bahagi ng Palasyo. Hindi pula, hindi puti—kundi dilaw. Ito ang “Signal Yell0,” ang pinaka-rare na alarm ng Malacañang, na nangangahulugang may isang bagay sa loob ng sistema na hindi na kontrolado ng sinuman. Kahit mismo ang mga long-time personnel ay hindi raw nakakita ng ganito kahit minsan.

Ilang guards ang nagtanong, “Nasaan si sir?” pero walang makasagot. May nagsabi raw na nakita siya sa basement level, may nagsabi na napunta siya sa rooftop, may nagsabing may dumating na van na hindi rehistrado pero walang CCTV na nakakuha nito. Sa huli, ang tanging tiyak lang ay ito: nawala siya kasabay ng pagkawatak ng mga dokumentong hawak niya.

Pagdating ng umaga, parang walang nangyari. Tahimik ang Palasyo. Walang naglalakad na magulo, walang umiiyak, pero ramdam sa bawat sulok ang bigat na iniwan ng nagdaang gabi. Ang mga computer na nag-error ay parang walang bahid ng anomalya. Ang mga telepono ay muli nang gumagana. Ngunit sa ilang kwarto, may mga upuang bakante—mga taong hindi raw pumasok mula nang matapos ang gabi.

Sa isang mesa sa gilid ng hallway, isang tauhan ang nakakita ng maliit na papel na nakasilid sa ilalim ng isang binder. Nakasulat: “Hindi nila kayang itago ang pangalawa.” Walang nagsabi kung ano ang ibig sabihin nito. Pero may mga bulong na may “second video,” na mas malinaw, mas personal, mas mapanganib kaysa sa naunang nakita.

At ang pinakamahiwaga? Wala nang makakita ng kopya ng unang video. Wala nang makahanap ng itim na folder. Wala nang makapagpatunay kung ano ang tunay na laman. Ngunit kahit wala ang mga iyon, isang bagay ang sigurado: may mga matang nakatingin, may mga alon na kumikilos sa ilalim, at may isang aninong patuloy na nagtutulak sa mga pangyayari.