Tahimik na pamamaalam ng komedyanteng nagbigay-tawa sa maraming Pilipino. Pumanaw na si Philip “Colad” Supnet sa edad na 66, iniwan ang alaala ng simpleng humor, malasakit sa trabaho, at mga papel na naging bahagi ng ating mga gunita.

Isang malungkot at nakakagulat na balita ang gumising sa mundo ng aliwan ngayong papalapit ang Pasko. Pumanaw ang beteranong komedyante na si Douglas Arthur Supnet, mas kilala ng marami bilang Colad, sa edad na 66. Sa panahong inaasahan ang saya at pagsasama, isang tahimik na pamamaalam ang iniwan ng isang artistang minsang nagbigay ng tawa sa mga tahanan ng Pilipino.

Kinumpirma ng kanyang kapatid na si Carol Supnet ang balita sa pamamagitan ng isang emosyonal na mensahe sa social media. Isang maikling pahayag, ngunit mabigat sa damdamin, ang umantig sa maraming netizen. Sa likod ng simpleng mga salita ay ramdam ang lalim ng pagkawala at ang lungkot ng isang pamilyang naiwan.

Sa mahabang panahon, si Colad ay naging pamilyar na mukha sa pelikula at telebisyon. Madalas siyang gumanap bilang sidekick, kaibigan ng bida, o karakter na nagbibigay-buhay sa eksena sa pamamagitan ng natural na timing at simpleng pagpapatawa. Hindi man siya palaging nasa gitna ng kuwento, ang kanyang presensya ay hindi kailanman naging maliit.

Kilala siya sa mga pelikulang tumatak sa masa tulad ng Juan Tamad, Mr. Shooli, Juan Tamad and Ted Wanted, at Wala Kang Iwanan Peksman. Sa bawat paglabas niya sa eksena, may kasamang ngiti at halakhak. Para sa marami, sapat na iyon upang maging bahagi ng kanilang alaala ang kanyang pangalan at mukha.

Ngunit sa likod ng mga masayang papel ay isang tahimik na personal na buhay. Tulad ng maraming komedyante, ang pagpapatawa sa iba ay hindi palaging nangangahulugang walang pinagdadaanan. Ang kanyang pagpanaw ay muling nagpaalala na ang mga taong nagbibigay-saya ay may sariling bigat na dinadala, madalas ay hindi nakikita ng publiko.

Ayon sa pahayag ng pamilya, mula Disyembre 23 hanggang 26 ay maaaring magbigay ng huling respeto ang mga kaibigan, kasamahan sa industriya, at tagahanga sa burol na gaganapin sa Quezon City. Tahimik ang anunsyo, ngunit dama ang paggalang at pagmamahal ng mga taong nais magpaalam.

Sa social media, bumuhos ang mga mensahe ng pakikiramay. May mga kasamahang artista na nagbalik-tanaw sa kanilang mga alaala sa set, sa mga kuwentuhang puno ng tawa sa likod ng kamera, at sa pagiging propesyonal ni Colad sa trabaho. May mga tagahanga rin na nagbahagi ng mga eksenang paborito nila, patunay na kahit ang maliliit na papel ay may malaking epekto.

Para sa industriya ng aliwan, ang pagkawala ni Colad ay isang paalala ng kahalagahan ng mga artistang hindi laging bida ngunit siyang nagbibigay-kulay sa kabuuan ng kuwento. Sila ang mga karakter na nagbibigay-balanse, nagpapagaan ng eksena, at nagdadala ng natural na daloy sa pelikula at palabas.

Hindi man naging sentro ng mga parangal at headline sa loob ng mahabang panahon, ang kontribusyon ni Colad ay nananatiling mahalaga. Ang kanyang trabaho ay bahagi ng panahong ang komedya ay simple, diretso, at malapit sa karanasan ng karaniwang Pilipino. Walang pilit, walang labis, tanging tawang nagmumula sa totoo at pamilyar.

Marami ang nagsasabing ang kanyang pamana ay hindi nasusukat sa dami ng pelikula o haba ng exposure sa telebisyon. Nasusukat ito sa alaala ng mga eksenang nagpasaya, sa mga sandaling napangiti ang manonood matapos ang isang mahabang araw, at sa pakiramdam na may kaibigan kang kasabay tumawa sa harap ng screen.

Sa mga panahong ito, muling napag-uusapan ang kalagayan ng mga beteranong artista. Ang kanilang kalusugan, kapakanan, at suporta ay nagiging sentro ng diskusyon, lalo na kapag may isang tahimik na pamamaalam na tulad nito. Ang pagkawala ni Colad ay nagbukas ng mas malalim na pagninilay tungkol sa kung paano natin inaalagaan ang mga taong minsang nagbigay-saya sa atin.

Habang papalapit ang Pasko, ang balitang ito ay may kakaibang bigat. Panahon ito ng pag-alaala, hindi lamang ng kasiyahan. Panahon ng pasasalamat sa mga alaala at sa mga taong naging bahagi ng ating buhay, kahit pa sa pamamagitan lamang ng isang eksena o isang biro sa pelikula.

Sa huli, ang pangalan ni Douglas Arthur Supnet ay mananatiling kaugnay ng tawa at simpleng ligaya. Ang kanyang pamamaalam ay tahimik, ngunit ang alaala niya ay patuloy na mabubuhay sa mga pelikulang minsang nagbigay ng liwanag sa araw ng maraming Pilipino.

Nawa ay ialay natin ang ating mga dasal at paggunita kay Colad at sa kanyang pamilya. Sa mundo ng aliwan na patuloy na umiikot, ang kanyang naiambag ay hindi mawawala. Ang mga tawang kanyang iniwan ay mananatiling bahagi ng ating kolektibong alaala, isang paalala na kahit ang mga simpleng papel ay may kakayahang mag-iwan ng pangmatagalang bakas sa puso ng bayan.