Sa gitna ng mainit na pulitika, mabibigat na balita, at walang katapusang komentaryo tungkol sa pamahalaan, bihira ang mga sandaling nagpapakita ng mas personal na mukha ng isang pangulo. Ngunit isang hindi inaasahang tagpo sa Malacañang ang nagbigay ng bagong kuwento—hindi tungkol sa pulitika, hindi tungkol sa mga polisiya, kundi tungkol sa simpleng pakikisalamuha, pakikipagbiruan, at pagbibigay ng kasiyahan sa ordinaryong mga Pilipino.

Isang pagtitipon ang naganap sa loob ng Malacañang kung saan inimbitahan ang ilang BBM vloggers at ang kani-kanilang mga tagasuporta. Sa unang tingin, para lamang itong simpleng event—may mga food stalls, may libreng pagkain, at may musika. Pero habang tumatakbo ang kaganapan, unti-unting lumabas ang isang imahe ni Pangulong Ferdinand “Bongbong” Marcos Jr. na hindi madalas makita sa mas pormal na mga pagkakataon.

Nagsimula ang lahat sa masiglang pag-uusap ng mga vloggers habang nag-aabang sa pagdating ng Pangulo. Makikita ang tipikal na eksena sa ganitong pagtitipon: maingay, puno ng asaran, biro, at excitement. Pero ang pinakamalaking sorpresa para sa marami ay ang libreng pagkain na ipinamahagi sa lahat ng dumalo—ice cream, kakanin, puto bumbong, at iba pang pagkaing pambata at pang-pamilya. Ayon sa mga vloggers, hindi raw ito karaniwang nangyayari sa mga nakaraang administrasyon.

Habang pumipila ang mga tao para sa libreng ice cream, maraming nagbiro na sa ibang administrasyon, ang ganitong kabaitan at kaluwagan ay halos hindi nakita. May mga komento pang nagsasabing, kahit noong ipinangako ng dating Pangulong Rodrigo Duterte na bubuksan ang Malacañang para sa masa, hindi raw nagkaroon ng ganitong uri ng selebrasyon. Sa pagkakataong ito, iba raw ang approach ni PBBM: walang malaking anunsiyo, walang engrandeng pahayag—basta ginawa lang niya.

Sa panahong puno ng reklamo at kritisismo ang social media, nakakuha ng kakaibang atensyon ang mga eksenang ito. Hindi dahil sa pagkain mismo kundi dahil sa pakiramdam na tila mas lumalapit ang lider sa kanyang mga nasasakupan. Habang nag-aabot ng ice cream ang mga staff, sinigurong mauna ang mga bata—isang simpleng bagay pero malakas ang dating sa mga magulang at dumalong pamilya.

May mga batang nagpasalamat nang direkta sa Pangulo, may nagsabing “Thank you po sa ice cream,” at may mga nagbiro kung may spaghetti ba o Jollibee. Ang ganitong mga komento ay nagdala ng tawanan at gaan sa atmosphere, na tila nagbigay ng pahinga sa mabibigat na isyung kinakaharap ng bansa.

Habang nagpapatuloy ang kasiyahan, dumating na ang sandaling hinihintay ng lahat—ang pagdating ni Pangulong Marcos Jr. kasama ang Unang Ginang Louise Araneta-Marcos. Hindi ito engrande. Walang malakas na musika o dramatikong pagpasok. Sa halip, mahinahon siyang naglakad, kinakamusta ang mga tao habang umiikot sa mga food stall. Para bang isang simpleng community event kung saan dumalo ang alkalde, imbes na isang pinuno ng bansa.

Nagkagulo ang mga vloggers nang dumating ang Pangulo—may nag-aayos ng pwesto, may lumalayo para hindi makaharang, may nagbibiro sa isa’t isa na huwag humawak o sumiksik. Naging masikip ang crowd, pero pinayuhan silang magbigay-daan. Sa gitna ng kaguluhan, sandaling tumigil si Marcos upang batiin at ngitian ang mga tao. Hindi man mahabang talumpati, sapat nang makita siyang diretsong nakikipag-usap sa masa.

Sa ilang vloggers, ang sandaling ito ay espesyal. Hindi dahil sa pagkakataong makalapit sa isang mataas na opisyal, kundi dahil sa pakiramdam na ang pangulo ay hindi lumalayo sa kanila. May mga nagbiro tungkol sa pagpapapirma ng mga banner at pagkuha ng mga larawan. May nagtanong ng update sa isang kakilala nila sa gobyerno. May nagbanggit pa na “Bawal ‘yan,” sabay tawa—isang patunay na kahit may protocols, hindi nawawala ang pagiging makulit at natural ng mga Pilipino sa ganitong events.

Sa kabila ng kakulitan at ingay, inilatag ng eksenang ito ang imahe ng isang lider na komportableng nakikihalo sa masa. Habang umiikot, binati niya ang mga bata, kinausap ang ilang vlogger, at ngumiti sa mga nakasalubong. Maraming nakapansin na hindi siya nagpakita ng pagkailang, at hindi rin siya nagmadali.

Sa mga mata ng iba, maliit lamang na pangyayari ito. Isang pagtitipon, libreng pagkain, at sandaling appearance ng Pangulo. Pero sa karamihan ng naroon, malaki ang naging epekto nito. Ang simpleng pakikisalamuha ay nagbigay ng impresyon na mas accessible at mas personal ang pamumuno ni Marcos kumpara sa nakasanayan.

Habang papalapit ang Pasko, natural na maraming Pilipino ang naghahangad ng kahit kaunting magagaan na balita. Kaya naman ang ganitong uri ng kaganapan ay madaling nagbigay ng sigla. Hindi nito binubura ang mga problema ng bansa, pero minsan, sapat na ang isang masayang araw upang maibalik ang pakiramdam na may kaugnayan pa rin ang pamahalaan sa ordinaryong mamamayan.

Sa pagtatapos ng event, nagpatuloy ang kwentuhan, tawanan, at pagvlog ng mga dumalo. Ang iba, masayang ipinakita ang kanilang natanggap na ice cream. Ang iba, nagkuwento kung paano nila nakita ang Pangulo nang malapitan. At ang iba, nagbahagi ng simpleng saya na naramdaman nila sa loob ng Malacañang—isang lugar na para sa marami, ay bahagi lamang ng balita o kasaysayan, pero sa araw na iyon, naging lugar ng kasiyahan at komunidad.

Sa huli, ang kabuuang pangyayari ay nagsilbing paalala na ang liderato ay hindi lamang nasusukat sa mga pahayag o polisiya. Minsan, nasusukat ito sa paraan ng pakikisama—kung paano hinahawakan ang kamay ng bata, kung paano pinapahalagahan ang maliliit na sandali, at kung paano nagiging tunay na tao sa harap ng bayan.