Labing-walong taon na ang nakalipas mula nang huling makita sina Daniel at Mark Holloway sa bulubundukin ng Sierra Nevada. Isang ama at labing-isang taong gulang na anak na umalis para sa isang simpleng camping trip—ngunit hindi na muling nakabalik. Walang bangkay, walang malinaw na bakas, at walang paliwanag. Sa loob ng halos dalawang dekada, ang kanilang pagkawala ay nanatiling isang misteryong unti-unting nilamon ng katahimikan at paglipas ng panahon. Hanggang sa isang araw, isang drone ang nagbukas muli ng sugat na matagal nang akala ng marami ay tuluyan nang nagsara.

Noong tag-init ng 2007, kilala si Daniel Holloway bilang isang mapagmahal na ama at beteranong hiker. Madalas niyang dalhin ang anak na si Mark sa kalikasan—malayo sa ingay ng lungsod, malayo sa teknolohiya. Ayon sa mga kaibigan, iyon ang paraan niya ng pagtuturo ng disiplina at pagmamahal sa mundo. Kaya’t walang sinuman ang nag-alala nang sabihin niyang magka-camping lang sila ng anak sa isang hindi masyadong mataong bahagi ng Sierra Nevada. Plano nilang bumalik matapos ang tatlong araw.

Ngunit dumating ang ikaapat na araw, at wala pa rin sila.

Una’y inakala ng pamilya na baka nadelay lang sila dahil sa masamang panahon. Ngunit nang lumipas ang isa pang araw na walang balita, nagsimula na ang takot. Ini-report ang pagkawala, at agad na nagsagawa ng malawakang search and rescue operation. Daan-daang volunteers, rescue dogs, at helicopter ang nagsuyod sa lugar. May nahanap na ilang bakas ng paa malapit sa isang sapa, ngunit bigla rin itong naglaho. Para bang nilamon sila ng bundok.

Lumipas ang mga linggo, naging buwan, at kalaunan ay taon. Unti-unting nabawasan ang paghahanap. Ang kaso ay isinara bilang “missing, presumed dead.” Ngunit para sa pamilya ni Daniel—lalo na sa ina ni Mark—hindi kailanman natapos ang paghihintay. Araw-araw siyang umaasang may tatawag, may magbabalita, may magsasabing buhay pa ang kanyang anak at apo.

Labing-walong taon ang lumipas.

Noong nakaraang taon, isang independent filmmaker at drone hobbyist ang nakakuha ng permit para kumuha ng aerial footage sa isang liblib at halos hindi naaabot na bahagi ng Sierra Nevada. Layunin niya sanang gumawa ng documentary tungkol sa mga abandonadong trail at nakalimutang bahagi ng bundok. Tahimik at routine lamang ang paglipad ng drone—hanggang sa may isang bagay na pumukaw sa kanyang pansin.

Sa gitna ng makapal na puno at batuhan, may isang hugis na hindi likas sa kalikasan.

Sa una, inakala niyang isa lang itong lumang tolda o debris. Ngunit habang ibinababa niya ang drone at nilapitan ang kuha, mas naging malinaw ang detalye. Isang istrukturang gawa sa kahoy at metal—tila isang improvised shelter. At sa tabi nito, may isang bagay na lalong nakakapangilabot: isang kalansay na hugis-tao, nakaupo, parang may inaantay.

Agad niyang ipinasa ang footage sa mga awtoridad.

Nang suriin ng mga imbestigador ang lokasyon, natuklasan nilang ang lugar ay halos limang kilometro mula sa huling pinaghanaan ng paghahanap noong 2007. Mahirap itong puntahan, halos walang trail, at napapalibutan ng matatarik na bangin. Doon natagpuan ang labi ng dalawang tao—isang matanda at isang bata. Sa tabi nila, may mga lumang kagamitan: sirang flashlight, kalawangin na kutsilyo, at isang maliit na backpack na may guhit ng bata.

Sa masusing pagsusuri, kinumpirma sa pamamagitan ng DNA na ang mga labi ay kina Daniel at Mark Holloway.

Ngunit ang mas lalong gumulo sa isipan ng mga imbestigador ay ang ayos ng lugar. Walang senyales ng marahas na pakikipaglaban. Sa halip, may palatandaang matagal silang nanirahan doon. May mga latang pinagkainan, mga piraso ng kahoy na tila ginawang panggatong, at ang mismong shelter ay malinaw na inayos upang tumagal sa matinding lamig.

Lumabas ang teorya na naligaw sina Daniel at Mark at sinubukang mabuhay hangga’t kaya. Marahil ay nasugatan si Daniel at unti-unting nanghina. Marahil ay inuna niyang iligtas ang anak. Ang posisyon ng mga labi—magkatabi—ay nagbigay ng larawan ng isang ama na hindi iniwan ang anak hanggang sa huling sandali.

Nang ipaalam sa pamilya ang natuklasan, halo-halong emosyon ang bumalot sa kanila. May sakit, may lungkot, ngunit may kakaibang ginhawa rin. Sa wakas, may sagot na. Sa wakas, hindi na haka-haka ang nangyari. May lugar na silang mapupuntahan, may puntod na masasambitan ng dasal.

Ngunit para sa publiko, ang kuwentong ito ay nagdulot ng panibagong takot at pagkamangha. Paano sila hindi nakita noon? Ilang beses bang dinaanan ng mga rescuer ang lugar na iyon nang hindi namamalayan? At kung walang drone, mananatili ba silang isang misteryo magpakailanman?

Ang Sierra Nevada ay kilala sa ganda nito—ngunit kilala rin sa pagiging mapanganib. Marami nang nawala, marami nang hindi na natagpuan. Ang kuwento nina Daniel at Mark ay paalala na ang kalikasan, gaano man ito kaganda, ay walang kinikilingan. At ang teknolohiyang minsang itinuturing na libangan lamang, ay maaari ring maging susi sa pagbubukas ng mga misteryong matagal nang nakabaon.

Labing-walong taon ang lumipas bago nagsalita ang bundok. At nang magsalita ito, isang drone lamang ang nakarinig.