Hindi lahat ng pagkakataon sa buhay ay dumarating sa tamang oras. Minsan, parang mali ang timing—isang desisyong ginawa sa isang iglap ang tila sumira sa pinakahihintay na pagkakataon. Ganito ang nangyari kay Mara, isang dalagang nangangarap lamang ng disenteng trabaho, hindi ng himala.

Maagang nagising si Mara noong araw na iyon. Halos hindi siya nakatulog sa kaba at pananabik. Sa wakas, matapos ang halos dalawang taon ng sunod-sunod na rejection, may job interview na siya sa isang kilalang kumpanya sa Maynila. Isang posisyon na maaaring magbago ng buhay niya at ng kanyang ina na matagal nang may sakit.

Maingat niyang inayos ang kanyang damit—simple ngunit malinis. Wala siyang mamahaling blazer o branded na sapatos, ngunit dala niya ang determinasyon at pag-asang matagal nang inuubos ng kahirapan. Bago lumabas ng bahay, tiningnan niya ang orasan. May sapat pa siyang oras, basta’t walang aberyang mangyari.

Ngunit sa labas ng lumang apartment building na inuupahan nila, may isang eksenang agad pumukaw sa kanyang pansin.

Isang matandang lalaki ang nakaupo sa gilid ng kalsada, hawak ang kanyang dibdib, pawis na pawis, at halatang nahihirapang huminga. Maraming tao ang dumaraan—may nagmamadali, may nag-iwas ng tingin, at may nagkunwaring walang nakita. Walang huminto.

Nag-alinlangan si Mara. Tumingin siya sa relo, saka sa hawak niyang folder ng résumé. Alam niyang bawat minuto ay mahalaga. Alam din niyang kapag na-late siya, malamang ay hindi na siya tanggapin. Pero may isang bagay na hindi niya kayang talikuran—ang konsensya niya.

“Lolo, ayos lang po ba kayo?” mahinang tanong niya habang lumuluhod sa harap ng matanda.

Mahina ang boses ng lalaki. Nahihilo raw siya at wala siyang kasamang kamag-anak. Hindi rin niya dala ang cellphone niya. Sa sandaling iyon, gumawa ng desisyon si Mara na hindi na niya inisip ang magiging kapalit.

Tinulungan niyang tumayo ang matanda at dinala ito sa pinakamalapit na clinic. Doon, ginamit niya ang natitira niyang pera para sa check-up at gamot. Habang hinihintay ang doktor, nagkwento ang matanda—simple lang, tungkol sa mga bagay sa buhay, tila isang ordinaryong lolo na naghahanap lamang ng kausap.

Nang masigurong maayos na ang lagay ng lalaki, humingi ito ng paumanhin.

“Pasensya na, hija. Mukhang may napahamak akong mahalagang lakad mo,” sabi nito.

Ngumiti si Mara, kahit bakas ang lungkot sa kanyang mga mata. “Ayos lang po. Ang importante po, okay na kayo.”

Ngunit alam niyang huli na ang lahat. Nang tingnan niya muli ang oras, lagpas dalawang oras na siyang late. Tahimik siyang nagpaalam at umuwi, tangan ang bigat ng pagkadismaya. Sa jeep pauwi, hindi niya napigilang umiyak. Para siyang pinaglalaruan ng tadhana—kapag may magandang oportunidad, laging may kapalit na sakit.

Kinabukasan, naghanda si Mara sa panibagong araw ng pagtanggap ng rejections. Ngunit bago pa man siya makapagsimula, may tumawag sa kanyang cellphone—isang numerong hindi niya kilala.

Magalang ang boses sa kabilang linya. Iniimbitahan daw siya na pumunta sa opisina ng isang malaking kumpanya para sa isang “follow-up interview.” Akala niya ay maling tawag lamang, ngunit binanggit ng kausap ang eksaktong posisyon na in-applyan niya.

Hindi alam ni Mara kung matutuwa o kakabahan.

Pagdating niya sa opisina, mas engrande pa ito kaysa sa inaasahan niya. Glass walls, mahahabang mesa, at mga empleyadong pormal ang bihis. Dinala siya sa isang conference room at pinaupo. Ilang minuto ang lumipas bago bumukas ang pinto.

At doon, parang huminto ang mundo niya.

Ang pumasok ay ang matandang lalaking tinulungan niya kahapon—ngunit ngayon, naka-amerikana, maayos ang postura, at may presensyang hindi matatawaran. Tumayo ang lahat sa loob ng silid bilang respeto.

“Good morning,” kalmadong sabi ng matanda. “Ako ang CEO ng kumpanyang ito.”

Nanlambot ang mga tuhod ni Mara. Hindi siya makapagsalita.

Ngumiti ang lalaki at umupo sa harap niya. “Hindi ka nakarating kahapon sa interview mo. Pero nakarating ka sa isang mas mahalagang pagsubok.”

Ikinuwento ng CEO na sadya niyang lumabas mag-isa noong araw na iyon—walang driver, walang bodyguard—upang makita kung paano tratuhin ng mga tao ang isang matandang mukhang walang halaga sa mata ng lipunan. Marami ang dumaan. Marami ang umiwas. Isang tao lang ang huminto.

Si Mara.

“Maraming aplikante ang magaling sa papel,” dagdag niya. “Pero kakaunti ang magaling bilang tao.”

Hindi na kinailangan ng mahabang interview. Sa halip, inalok si Mara ng trabaho—hindi bilang pabor, kundi dahil sa katangiang bihirang makita: malasakit, integridad, at tapang na gumawa ng tama kahit may kapalit.

Lumabas si Mara ng opisina na nanginginig pa rin sa hindi makapaniwalang nangyari. Sa loob lamang ng dalawang araw, ang akala niyang kabiguan ay naging simula ng bagong yugto sa kanyang buhay.

Ngunit higit sa trabaho, may mas mahalaga siyang natutunan—na ang kabutihang ginagawa nang walang inaasahang kapalit ay may paraan ng pagbabalik, sa panahong hindi mo inaakala.

Hindi lahat ng himala ay dumarating na may kasamang liwanag at musika. Minsan, dumarating ito bilang isang matandang nangangailangan ng tulong sa gilid ng kalsada.

At minsan, ang pinakamahalagang interview sa buhay mo ay hindi nangyayari sa isang opisina, kundi sa isang simpleng desisyon: tutulong ka ba, o magbubulag-bulagan?