Sa gitna ng malakas na ulan at rumaragasang baha, isang simpleng pagtulong ang nauwi sa isang tagpong hindi makakalimutan ng sinumang nakasaksi. Isang binatang halos wala nang makain ang nag-alay ng lakas at oras para iligtas ang isang matandang babae. Ang hindi niya alam, ang kanyang kabutihan ang maglalantad sa hiya ng isang makapangyarihang CEO—at magpapaluhod dito sa harap ng lahat.

Bandang hapon nang bumuhos ang walang tigil na ulan sa isang lungsod na sanay na sa baha. Sa makitid na kalsada, lagpas tuhod na ang tubig, bitbit ang basura, putik, at mabahong amoy. Karamihan sa mga tao ay nagmamadaling umuwi o sumilong, takot na maipit sa pagtaas ng tubig.

Si Jun, isang 23-anyos na binatang nagtatrabaho bilang kargador sa palengke, ay pauwi na sana nang mapansin niya ang isang matandang babaeng hirap na hirap tumawid. May tungkod ito, nanginginig ang mga tuhod, at halos matumba sa bawat hakbang. Walang payong, walang kasama.

Marami ang nakakita sa matanda—ngunit walang huminto.

May mga sasakyang dumaan, binabasa pa lalo ang babae. May mga taong sumulyap lang at umiwas ng tingin. Si Jun, kahit basang-basa na at pagod mula sa maghapong trabaho, ay hindi nagdalawang-isip.

Nilapitan niya ang matanda. “Nay, halika po. Sasamahan ko kayo,” mahinahon niyang sabi.

Agad niyang inakbayan ang babae, isinukbit sa balikat ang kanyang sako, at dahan-dahang inakay palabas ng baha. Minsan ay muntik na silang madulas, ngunit hindi bumitaw si Jun. Tinawid niya ang malakas na agos hanggang makarating sila sa mas mataas na bahagi ng kalsada.

Doon, umupo ang matanda, hingal na hingal at nangingilid ang luha. “Salamat, iho,” mahina niyang sabi. “Akala ko… doon na matatapos ang lakad ko.”

Inabot ni Jun ang baon niyang tinapay—ang tanging pagkain niya sana sa gabing iyon. “Kain po muna kayo,” sabi niya, nakangiti.

Hindi alam ni Jun na may ilang taong nakasaksi sa eksenang iyon—kabilang ang isang lalaking nakasilong sa loob ng isang mamahaling sasakyan na hindi makadaan dahil sa baha. Tahimik lang itong nanonood, kita ang pagkainis sa mukha.

Maya-maya, bumaba ang lalaki. Malinis ang suot, may kasamang bodyguard, at halatang mayaman. Lumapit siya at tiningnan ang matandang babae.

“Ma, bakit po kayo nandito?” tanong niya, halatang iritado.

Napatingin ang matanda at nagulat. “Ikaw?” sabi niya, nanginginig ang boses.

Ang lalaki ay si Victor—isang kilalang CEO ng malaking kumpanya sa lungsod. At ang matandang babae? Siya ang kanyang ina.

Doon nagsimulang magbago ang ihip ng hangin.

Napatingin si Victor kay Jun, mula ulo hanggang paa. Kita sa kanya ang pagdududa. “Ikaw ang tumulong sa kanya?” malamig niyang tanong.

“Opo,” sagot ni Jun, yumuko pa. “Wala po kasing ibang tumulong.”

Tahimik ang paligid. Biglang bumuhos ang luha ng matandang babae. “Anak,” sabi niya kay Victor, “habang ikaw ay nasa sasakyan, ang binatang ito ang nagligtas sa akin. Kung wala siya, hindi ko alam kung ano ang nangyari sa akin.”

Namutla ang mukha ng CEO.

Sa harap ng maraming tao—mga empleyado, bodyguard, at ordinaryong mamamayan—dahan-dahang lumuhod si Victor sa basang kalsada. Hindi alintana ang putik o ulan.

“Patawad,” sabi niya kay Jun, nanginginig ang boses. “Pinabayaan ko ang sarili kong ina. Ikaw, na halos walang-wala, ang gumawa ng dapat kong ginawa.”

Nagulat ang lahat. Walang makapagsalita.

Sinubukan ni Jun pigilan ang CEO. “Sir, hindi po kailangan—”

Ngunit umiling si Victor. “Kailangan. Dahil pinaalala mo sa akin kung ano ang tunay na halaga ng pagiging tao.”

Agad niyang pinasakay ang ina sa sasakyan at inanyayahan si Jun. Doon lamang nalaman ng binata na ang babaeng tinulungan niya ay matagal nang nag-iisa, piniling mamuhay nang simple, at madalas lumabas nang walang alam ang anak.

Kinabukasan, kumalat ang kuwento. Ang binatang mahirap na tumulong sa baha ay inimbitahan ng kumpanya ni Victor. Hindi siya inalok ng limos, kundi ng trabaho at scholarship—dahil, ayon sa CEO, “Ang taong may ganitong puso ay yaman ng anumang organisasyon.”

Ngunit higit pa roon ang naiwan sa isip ng mga tao.

Sa gitna ng baha, hindi pera ang unang umabot—kundi malasakit. At minsan, ang pinakamalaking leksyon ay nagmumula sa taong akala natin ay walang maibibigay.