“Isang bangin, isang pagsabog, at isang kamay na hindi ko kilala ang humila sa akin palabas ng kamatayan. Doon nagsimula ang kwentong hindi ko kailanman inakalang babaguhin ang buong buhay ko.”

Hindi ako sanay magsalita tungkol sa mga bagay na halos pumatay sa akin, pero may mga gabing hindi ako pinapatulog ng alaala. Sa tuwing ipipikit ko ang mga mata ko, bumabalik ang tunog ng metal na nagkakadurug-durog at ang amoy ng gasolina na humahalo sa usok. Ako si Luntian Cruz, isang ordinaryong delivery rider na minsang napadpad sa isang sandaling dapat ay hindi na ako nabuhay para ikwento.

Noong gabing iyon, tahimik ang Tuktok ng Ahas. Sanay na akong dumaan doon para makatipid ng oras, kahit alam kong delikado. Biglang sumilaw ang ilaw ng isang dambuhalang truck sa harap ko. Wala akong oras para umiwas. Isang iglap lang, nakita kong itinulak nito ang isang itim na sedan papunta sa gilid ng bangin. Hindi aksidente ang galaw. Ramdam ko iyon hanggang sa buto.

Huminto ang mundo ko nang marinig ko ang pagsabog ng metal. Ang sedan ay nakabitin, kalahati lang ang nasa lupa, kalahati ay nakasabit sa kawalan. Ang truck ay umatras, at sa sandaling iyon, nakita ko ang marka sa pulso ng drayber. Isang itim na ahas na nakapulupot. Alam ko ang simbolong iyon. Hindi iyon simpleng tattoo. Babala iyon.

Hindi na ako nag-isip. Iniwan ko ang motor ko at tumakbo. Umuusok na ang sasakyan. Sa loob, nakita ko ang isang babaeng duguan ang noo, pilit humihinga. “Miss, gising ka ba?” sigaw ko. Isang ubo lang ang sagot niya, pero sapat iyon para malaman kong buhay pa siya.

Pinilit kong buksan ang pinto. Ayaw bumigay. Nanginginig ang mga kamay ko, hindi sa takot, kundi sa pagmamadali. Nang sa wakas ay bumukas ang kabilang pinto, iniabot ko ang kamay ko. Doon unang nagtama ang mga mata namin. Sa gitna ng dugo at usok, may nakita akong tapang sa tingin niya. Hindi siya sumisigaw. Hindi siya humihingi ng awa. Tinitigan lang niya ako na parang nagsasabing magtiwala ka, hindi pa tapos ang laban.

Hinila ko siya palabas. Bawat hakbang palayo sa sasakyan ay parang isang taon ang haba. Nang makalayo kami, isang malakas na pagsabog ang yumanig sa lupa. Ang sedan ay nilamon ng apoy. Napahawak siya sa braso ko, at doon ko lang naramdaman na pareho kaming buhay pa.

Dumating ang mga awtoridad, at kasama nila ang isang lalaking nakasuot ng mamahaling suit. Siya si Dakila Romaldes, ang tiyuhin ng babaeng iniligtas ko. Doon ko lang nalaman ang pangalan niya. Sinagtala Ilustre. CEO ng Illustre Group of Companies. Reyna ng isang mundong hindi ko kailanman ginagalawan.

Nagpasalamat sila. Ngumiti ako at tumango. Pero sa likod ng pasasalamat ni Dakila, may nakita akong lamig sa kanyang mga mata. Isang kislap na nagsabing ang kwento ay hindi pa tapos. Hindi ko alam kung bakit, pero dinala ko ang pakiramdam na iyon pauwi.

Dalawang araw ang lumipas. Bumalik ako sa pagde-deliver, sa pag-aalala sa nanay kong may sakit sa ospital. Akala ko tapos na ang lahat. Hanggang sa isang sobre ang ibinigay sa akin. Kinabukasan, nasa harap na ako ng tore ng IGC. Pakiramdam ko ay isang langgam sa gitna ng mga higante.

Nakaharap ko muli si Sinagtala. Malinis na, maayos, at malamig ang tindig. Inabot niya sa akin ang isang tseke. Sampung milyon. Kayang burahin ang lahat ng problema ko. Pero hindi ko tinanggap. Hindi ko alam kung saan ko hinugot ang lakas, pero alam kong hindi iyon ang dahilan kung bakit ko siya iniligtas.

Humingi lang ako ng tulong para sa nanay ko. At doon ko nakita ang isang bagay sa kanyang mga mata. Hindi galit. Hindi inis. Kundi pagtataka. Parang unang beses niyang nakita ang isang taong hindi natitinag ng pera.

Kinagabihan, nalaman kong kailangan ng nanay ko ng agarang operasyon. Dalawang milyon. Bumagsak ang mundo ko. Ang perang tinanggihan ko ay bumalik sa isip ko na parang multo. At sa sandaling iyon, dumating si Sinagtala sa ospital.

Inalok niya akong tulungan kapalit ng pagtatrabaho para sa kanya. Tinanggap ko. Hindi dahil gusto ko ang mundo niya, kundi dahil wala na akong ibang pagpipilian. Doon ako pumasok sa isang bahay na puno ng lihim at katahimikang mas mabigat kaysa sa ingay ng kalsada.

Habang tumatagal, mas nakikilala ko si Sinagtala. Hindi lang siya ang ice queen na nakikita ng lahat. Isa siyang babaeng nag-iisa sa tuktok. At habang pinagmamasdan ko siya, may mga numerong hindi tugma ang nagsimulang lumitaw sa harap ko.

Sa mga lumang dokumento, nakita ko ang pattern. Maliit na halaga, paulit-ulit, papunta sa isang subsidiary. Ginamit ko ang natutunan ko noon sa unibersidad. Data. Numero. Katotohanan. At malinaw ang lumabas. May pera na dahan-dahang ninanakaw palabas ng kumpanya.

Binalaan ako ni Galura Montes. Tumahimik na lang daw ako. Pero hindi ko kaya. Hindi ko kayang manahimik habang alam kong may panganib na paparating kay Sinagtala. Kaya nagsalita ako.

Nang ipakita ko sa kanya ang mga numero, una siyang nagduda. Pero habang tumatakbo ang mga datos sa harap niya, nakita ko ang pagbagsak ng mundo niya. Ang mga taong pinagkakatiwalaan niya, kasama ang sarili niyang tiyuhin, ang nasa likod ng lahat.

Hindi siya umiyak. Tumayo siya. At sa gabing iyon, hindi ako lang ang iniligtas ko mula sa bangin. Tinulungan ko siyang iligtas ang sarili niyang kaharian.

Nagplano kami nang tahimik. Hinayaan naming mahulog sa sarili nilang bitag ang mga ahas. Nang dumating ang araw ng pagbagsak, tahimik pero mabagsik ang hustisya. Mga posas. Mga dokumento. Mga pangalang bumagsak mula sa pedestal.

Nang matapos ang lahat, bumalik ako sa ospital. Nakangiti ang nanay ko. Buhay. Doon ko lang naramdaman ang bigat ng lahat ng nangyari.

Hindi ako yumaman ng biglaan. Hindi ako naging hari. Pero natutunan ko na ang tapang ay hindi nasusukat sa pera o kapangyarihan. Minsan, sapat na ang isang desisyong tumulong sa isang estranghero sa gilid ng bangin para tuluyang magbago ang landas ng buhay mo.

At sa tuwing dadaan ako sa Tuktok ng Ahas, hindi na ako natatakot. Dahil alam ko, minsan na akong tumingin sa kamatayan at pinili kong kumilos. At dahil doon, nabuhay ako hindi lang para sa sarili ko, kundi para sa katotohanang hindi kailanman dapat manahimik.