Sa mata ng marami, perpektong mag-asawa sina Daniel at Liza. Si Daniel, isang batang negosyanteng yumaman nang maaga dahil sa sipag at talino; at si Liza, ang babaeng kasama niya mula pa noong panahong wala pa siyang pangalan o kabuhayan. Para kay Daniel, si Liza ang pinakamahalagang biyayang dumating sa buhay niya—kaya’t sa tuwing may pagkakataon, sinisikap niyang ipadama rito ang pagmamahal at pagpapahalaga.

Sa loob ng limang taon nilang pagsasama, bihirang-bihira silang nagkakaroon ng hindi pagkakaunawaan. Madalas kasing nasa ibang bansa si Daniel para sa mga meeting at negosyo, at si Liza naman ang maingat na nag-aasikaso ng kanilang tahanan. Sa tuwing umuuwi siya, sinasalubong siya ni Liza ng haping may pagmamahal at kwentong nagkukuwento ng pangungulila. Nakasanayan na nila ang ganitong ritmo. Kaya naman hindi na nagtaka si Daniel nang minsang kailangan na naman niyang lumabas ng bansa para kausapin ang isang malaking investor.

Pero sa likod ng katahimikan, may mabigat nang nararamdaman si Daniel: matinding pagod at pag-aalala. Hindi dahil sa trabaho—kundi dahil pakiramdam niya, may unti-unting nagbabago sa asawa niya. Hindi naman lantaran, pero may kung anong lamig sa bawat tawag. Minsan, hindi agad sinasagot ang video call. Tapos may mga gabing hindi sumasagot si Liza, palaging “nakaligo” o “nakaidlip.” Ayaw niyang mag-isip nang masama, kaya binabalewala niya.

Hanggang sa isang gabi sa hotel, napagdesisyonan ni Daniel na gawin ang matagal na niyang gustong gawin: umuwi nang hindi nagpapaalam. Kasama ng planong sorpresang regalo na singsing na matagal niyang hinihintay mabuo, gusto niyang ipadama kay Liza kung gaano niya ito kamahal. Dalawang araw pa sana ang biyahe niya, pero kinansela niya ang lahat—inaasahan ang masayang reaksyon ng asawa.

Pagdating niya sa Pilipinas, halos palundag siya sa tuwa habang nagmamaneho pauwi. Iniisip niya kung paano magugulat si Liza, kung paano niya ito yayakapin, at kung paano nila pagsasaluhan ang hapunan na siya mismo ang nagplano. Tahimik ang buong bahay nang dumating siya—palatandaan na nasa loob si Liza, tulad ng dati kapag mag-isa.

Handa na siyang sumigaw ng “Surprise!” nang dahan-dahan niyang buksan ang pinto. Pero bago pa man niya magawa, may narinig siyang mahinang tawanan galing sa kusina. Hindi ordinaryong tawa—kundi malambing, mahina, at tila ba nagkukuwento ng pagkakaroon ng magaan na loob.

Sumikip ang dibdib ni Daniel.

Kumapit siya sa pinto ng kusina at sumilip nang kaunti. Doon, unti-unti siyang nawalan ng hininga.

Nakita niyang nakaupo si Liza sa mesa—hindi nag-iisa, kundi may kaharap na isang lalaking hindi niya kilala. Kumakain ang dalawa ng pasta na paborito nilang mag-asawa. At mas malinaw pa sa liwanag ng kusina ang ngiting matagal nang hindi ipinakita ni Liza sa kanya.

Hindi sila naghahawakan, pero sapat na ang espasyong nag-uugnayan ang mga mata nila upang maintindihan ni Daniel ang hindi na dapat ipaliwanag. Hindi man lantaran, pero kitang-kita ang lambing at pagkakacomfort nila sa presensya ng isa’t isa—isang uri ng pagiging malapit na hindi dapat ibinibigay ng isang asawa sa ibang lalaki.

Nang tuluyang buksan ni Daniel ang pinto, sabay na napalingon ang dalawa. At sa isang iglap, para siyang sinampal ng reyalidad.

Namutla si Liza. Napatayo. Halos mabitawan ang hawak na baso.

“Daniel? Akala ko… dalawang araw ka pa…” nanginginig ang boses nito.

Hindi na kailangang magsalita ni Daniel. Nakita na niya ang lahat.

Pero higit sa galit, mas nangingibabaw ang sakit—dahil sa lahat ng pagkakataon, iyon ang huling inaasahan niyang mararanasan mula sa babaeng kasama niya sa hirap at ginhawa.

Tahimik niyang nilapag ang singsing sa mesa. “Dapat… sorpresa ito,” mahina niyang sambit.

Hindi makatingin si Liza. Hindi rin makagalaw ang lalaki. Ang katahimikan ay mistulang sandatang unti-unting pumupunit sa puso ni Daniel.

Umuwi siyang may dalang pagmamahal. Pero ang sumalubong sa kanya ay katotohanang hindi niya kailanman inakalang darating sa buhay na pilit niyang binuo.

Kinagabihan, umalis si Daniel sa bahay nang walang dalang gamit—dala lamang ang bigat ng tanong kung kailan pa siya unti-unting nawala sa puso ng babaeng una niyang minahal. At sa pag-alis niyang iyon, doon niya naranasang ang pinakamabigat na sorpresa sa buhay ng isang taong nagtiwala nang lubusan.