Ang bawat kwento ng pag-ibig ay inaasahang magtatapos sa isang masayang simula, lalo na kapag ang pinag-uusapan ay ang pag-iisang dibdib ng dalawang taong nagmamahalan. Subalit para sa pamilya, kaibigan, at fiancé ni Sherra De Juan, ang dapat sana’y pinakamasayang kabanata ng kanilang buhay ay nauwi sa isang bangungot na tila walang katapusan. Ang kaso ng tinaguriang “Missing Bride” ay mabilis na kumalat sa social media, hindi lamang dahil sa misteryosong sirkumstansya ng kanyang pagkawala, kundi dahil na rin sa damdamin at tensyon na bumabalot sa mga taong naiwan niya. Sa pinakabagong update na gumimbal sa online community, muling humarap sa publiko ang fiancé ni Sherra na si Jerome, kasabay ng isang matapang at emosyonal na pahayag mula sa kapatid ng nawawalang dalaga.

Hindi maikakaila na sa panahon ngayon, ang social media ay nagsisilbing mabisang instrumento sa paghahanap ng mga nawawalang tao, ngunit ito rin ay nagiging pugad ng samu’t saring espekulasyon at haka-haka na minsan ay mas nakakasakit pa kaysa nakakatulong. Ito ang sentro ng naging pahayag ni Jerome sa kanyang pinakabagong video. Makikita sa kanyang mga mata ang pagod at lungkot, malayo sa imahe ng isang lalaking dapat sana ay naghihintay sa altar para sa kanyang mapapangasawa. Sa kanyang pagharap, nakiusap siya sa publiko na sana ay itigil na ang pagpapakalat ng mga maling impormasyon at mga teoryang walang basehan na lalong nagpapabigat sa kanilang sitwasyon. Ayon sa kanya, ang bawat minutong ginugugol ng mga tao sa paggawa ng kwento ay oras na nasasayang na sana ay nagagamit sa totoong paghahanap kay Sherra.

Ramdam ang bigat sa bawat salitang binitawan ni Jerome habang idinidetalye niya ang hirap na dinaranas nila sa araw-araw na wala si Sherra. Ibinahagi niya na hindi madali ang maging sentro ng atensyon, lalo na kung ikaw ang itinuturo o pinaghihinalaan ng mga taong hindi naman alam ang buong kwento. Nilinaw niya na ang kanyang tanging hangarin ay makita at mayakap muli ang kanyang fiancé. Ang kanyang pakiusap ay simple ngunit tumatagos sa puso: tulong at dasal, hindi panghuhusga. Ipinakita niya ang sisi ng isang taong nawalan ng mahal sa buhay, na sa kabila ng mga katanungan at pagdududa ng iba, ay nananatiling nakatuon ang isip sa pag-asang ligtas pa rin si Sherra. Ang kanyang panawagan ay nagsilbing paalala na sa likod ng mga viral posts ay may totoong taong nasasaktan at nagdurusa.

Sa kabilang banda, hindi naman napigilan ng kapatid ni Sherra na maglabas ng kanyang saloobin. Kung si Jerome ay nakiusap sa mahinahong paraan, ang kapatid naman ni Sherra ay tila umabot na sa sukdulan ang pasensya at bumanat sa mga kritiko at “online investigators” na tila ba mas marami pang alam sa pamilya. Sa isang hiwalay na pahayag na naging laman din ng usapan, ipinakita ng kapatid ang frustration ng pamilya sa mga taong ginagawang “content” o libangan ang kanilang trahedya. Mariin niyang sinabi na hindi nila kailangan ng mga opinyon na walang basehan, kundi totoong impormasyon na makakapagturo sa kinaroroonan ng kanyang kapatid.

Ang naging “banat” ng kapatid ay nagpapakita ng protektibong kalikasan ng isang pamilya. Sa gitna ng kawalan ng katiyakan, natural lamang na umusbong ang galit at inis, lalo na kapag nakikita nilang pinagpipistahan ang pangalan ng kanilang mahal sa buhay sa maling paraan. Binigyang-diin niya na tao rin sila na napapagod, nasasaktan, at higit sa lahat, natatakot sa kung ano ang maaaring nangyari kay Sherra. Ang kanyang matapang na salita ay nagsilbing gising sa publiko na maging responsable sa pagko-komento at pag-share ng mga impormasyon. Ipinarating niya na ang bawat maling balita ay nagdudulot ng “false hope” o maling pag-asa sa pamilya na umaasa sa bawat tunog ng kanilang telepono.

Ang magkaibang reaksyon ni Jerome at ng kapatid ni Sherra ay nagpapakita ng dalawang mukha ng pagdadalamhati at pagharap sa krisis. Si Jerome ay kumakatawan sa panig na pilit nagpapakatatag at sumusuyo sa publiko para sa kooperasyon, habang ang kapatid ni Sherra ay ang boses ng galit at depensa laban sa mga mapanghusgang mata ng lipunan. Gayunpaman, sa kabila ng pagkakaiba ng kanilang pamamaraan ng pagpapahayag, iisa lamang ang kanilang layunin: ang mahanap si Sherra. Ang sitwasyong ito ay nagbubukas ng diskusyon tungkol sa epekto ng “trial by publicity” kung saan ang mga tao ay nahuhusgahan na bago pa man lumabas ang katotohanan. Marami ang napapaisip kung nakakatulong pa ba ang ingay sa social media o mas lalo lang nitong pinapalabo ang imbestigasyon.

Habang patuloy ang paghahanap, lumalabas din ang mga detalye tungkol sa mga huling sandali bago nawala si Sherra. Ang mga ganitong impormasyon ay masusing sinusuri ng mga awtoridad, ngunit para sa pamilya, bawat araw ay tila isang taon ng paghihintay. Ang pakikiusap ni Jerome ay patunay na kahit gaano kasakit ang mga paratang, handa siyang lunukin ang lahat para lang sa kapakanan ni Sherra. Ang banat naman ng kapatid ay patunay na handang makipag-away ang pamilya para sa dignidad at kaligtasan ng nawawalang dalaga. Ang dalawang pwersang ito—ang pagmamakaawa at ang pakikipaglaban—ay nagsasama sa isang masalimuot na kwento ng pag-asa at desperasyon.

Sa huli, ang kaso ni Sherra De Juan ay hindi lamang kwento ng isang nawawalang tao. Ito ay kwento ng isang pamilyang sinusubok ng tadhana at ng isang lipunang sumusubok tumulong ngunit minsan ay nakakasakit. Ang hamon ngayon sa bawat isa na sumusubaybay ay ang maging bahagi ng solusyon sa halip na maging dagdag sa problema. Ang panawagan ni Jerome at ang sigaw ng kapatid ni Sherra ay dapat magsilbing gabay na sa likod ng bawat screen ay may totoong buhay na nakataya. Habang wala pang linaw ang lahat, ang pinakamainam na magagawa ng publiko ay maging mapagmatyag, maging sensitibo, at ipagdasal na sa dulo ng madilim na kabanatang ito ay may liwanag na naghihintay at may katotohanang lilitaw para sa ikatatahimik ng kalooban ng lahat, lalo na ni Sherra.