“isang komento lang ang sapat para gumuho ang isang karera at magbukas ng sugat na matagal nang pilit hinihilom.”

Tahimik sana ang mga araw ng kompetisyon. Puro laro, puro sigawan, puro saya. Sa bawat dribble at bawat tres, ang tanging naririnig ay ang tibok ng dibdib ng mga tagahanga na umaasang iaangat ng kanilang koponan ang bandila ng bansa. Ngunit sa gitna ng init ng SEA Games men’s basketball tournament, isang pangyayaring hindi nakikita sa scoreboard ang biglang umagaw ng pansin.

Maganda ang simula para sa Pilipinas. Dalawang sunod na panalo ang agad na naitala. Una laban sa Malaysia, sinundan ng Vietnam. Ang bawat panalo ay hindi lamang puntos sa standings kundi kumpiyansang unti unting nabubuo. Dahil dito, umusad ang Gilas sa semifinals at naghintay na lamang kung sino ang susunod na haharapin. Vietnam ba o Indonesia.

Sa papel, parehong mapanganib. Kapag Indonesia, may unfinished business. May mga alaala ng banggaan, tensyon, at mga laruang hindi madaling kalimutan, lalo na para sa ilang manlalaro. Kapag Vietnam naman, napatunayan na nilang hindi sila dapat maliitin kahit natalo sila. Anuman ang kalabasan, inaasahan ang isang mainit at de kalidad na laban.

Ngunit habang abala ang mga manlalaro sa ensayo at ang mga fans sa pag aantay, may ibang laban na nagaganap…Ang buong kwento!⬇️  Isang laban sa digital na mundo. Isang laban ng salita laban sa dangal.

Nagsimula ang lahat sa laro ng host team na Thailand kontra Indonesia. Isang laban na hanggang ngayon ay pinagtatalunan pa rin. May mga nagsabing may mga tawag ang referee na kuwestiyonable. May mga nagsabing hindi patas ang naging resulta. Normal ito sa sports. Bahagi ito ng emosyon ng laro. Ang pagkadismaya, ang galit, ang pagtatanggol sa sariling koponan.

Maraming Indonesian fans ang nagpahayag ng kanilang saloobin online. Karamihan ay nakatuon sa laro. Sa opensa, sa depensa, sa mga desisyon ng referee. Walang problema doon. Ngunit may isang komento na tila lumampas sa hangganan.

Isang komento na hindi na tungkol sa basketball.

Isang komento na tumama sa pagkatao ng isang manlalaro.

Isang salitang binitawan na may bigat ng kasaysayan at sakit.

Ang target ay isang Thai foreign player na si Emmanuel Ejesu. Isang atleta na nandiyan upang maglaro, magbigay ng husay, at ipaglaban ang koponan. Ngunit sa isang iglap, naging sentro siya ng isang bastos at mapanakit na komento mula sa isang Indonesian na hindi lang basta fan.

Isa pala itong coach.

Isang taong inaasahang gumagabay, nagtuturo ng disiplina, at humuhubog ng karakter ng mga atleta. Isang taong may lisensya, may responsibilidad, at may impluwensya.

Nang kumalat ang screenshot ng kanyang komento, mabilis ang naging reaksyon. Parang apoy na sinindihan sa tuyong damo, kumalat ito sa social media. Galit. Gulat. Panghihinayang. Maraming Thai fans ang hindi makapaniwala. Hindi lang dahil sa sinabi, kundi dahil kung sino ang nagsabi.

Ang usapin ay hindi na basta basketball rivalry. Hindi na ito Thailand laban sa Indonesia. Ito ay naging usapin ng respeto, dignidad, at hangganan ng pagiging tao.

Mabilis na tinake down ang account ng coach. Ngunit huli na ang lahat. Ang bakas ng kanyang sinabi ay naiwan na sa internet at sa isipan ng mga tao. At higit sa lahat, naiwan ito sa taong tinamaan.

Hindi nagtagal, umabot ang reklamo sa mas mataas na antas. May mga hakbang na ginagawa upang ipaabot ang isyu sa International Olympic Committee. Hindi biro ang posibleng kahihinatnan. Kapag napatunayang may paglabag, maaaring matanggalan ng lisensya ang coach. Isang karera ang nakasalalay. Isang buhay propesyonal na maaaring magwakas dahil sa isang maling pindot ng send.

Habang mainit ang isyung ito, may isa pang kwento na muling nagpapaalala kung gaano kabagsik ang mundo ng online comments.

Isang pangalan ang muling nabanggit. Bobby Ray Parks Jr.

Si Ray Ray.

Isa sa mga naging standout ng Gilas sa unang laban kontra Malaysia. Tahimik ngunit epektibo. Hindi flashy, pero ramdam sa loob ng court. Sa bawat puntos niya, may kasamang sigaw ng tuwa mula sa mga Pinoy fans.

Ngunit sa labas ng court, iba ang tinanggap niya.

Sa comment sections, may mga nagsabing hindi siya tunay na Pilipino. May mga nagduda sa kanyang pagkatao. Tinawag siyang fake Pinoy. Isang husga na base lamang sa itsura at apelyido.

Masakit. Nakakatawa para sa ilan, ngunit masakit.

Hindi lahat ng Pilipino ay pare pareho ang mukha. Hindi lahat ay lumaki sa iisang lugar. Si Ray Parks ay Filipino American. Ngunit ang pagiging Pilipino ay hindi nasusukat sa kulay ng balat o tunog ng apelyido. Lumaki siya sa kulturang Pinoy. Mas matagal siyang nanirahan sa Pilipinas. Marunong siyang magtagalog. Nauunawaan niya ang ugali, ang biro, ang sakit at saya ng pagiging Pilipino.

Ngunit sa mata ng ilang tao online, hindi iyon sapat.

Isang komento lang. Isang linya lang ng text. Ngunit sapat na iyon upang kuwestiyunin ang buong pagkatao ng isang atleta.

Dito nagsimulang magtagpo ang dalawang kwento. Magkaibang bansa. Magkaibang sitwasyon. Ngunit iisang ugat ng problema.

Ang kawalan ng pag iingat sa salita.

Sa sports, natural ang emosyon. Natural ang galit kapag natatalo. Natural ang pagtatanggol sa sariling koponan. Ngunit may linya na hindi dapat tinatawid. Kapag ang salita ay naging sandata upang yurakan ang dangal ng iba, doon nawawala ang diwa ng laro.

Maraming Pinoy fans ang nagpahayag ng suporta. Hindi lamang para kay Ray Parks kundi pati sa Thai player na nadamay sa isyu. Maraming nagsabing ang basketball ay dapat magbuklod, hindi maghati. Na ang SEA Games ay selebrasyon ng kakayahan, hindi paligsahan ng pang iinsulto.

Habang papalapit ang semifinals, mas ramdam ang tensyon. Hindi lang dahil sa posibleng kalaban, kundi dahil sa bigat ng mga pangyayaring bumalot sa torneo. Ang bawat laro ay hindi na lang laban ng skills kundi laban din ng karakter.

Sa training court, patuloy ang ensayo ng Gilas. Walang imik tungkol sa ingay sa labas. Fokus sa bola. Fokus sa laro. Ngunit sa loob ng bawat manlalaro, alam nilang dala nila ang pangalan ng bansa. Hindi lang bilang atleta, kundi bilang halimbawa.

Sa kabilang banda, patuloy ang imbestigasyon sa Indonesian coach. Tahimik ang kampo nila. Walang pahayag. Walang paliwanag. Ang katahimikan ay mas mabigat kaysa anumang salita.

Para sa marami, nagsilbing babala ang pangyayaring ito. Sa isang iglap, ang isang komento ay maaaring magbura ng pinaghirapan ng maraming taon. Ang isang salita ay maaaring makasakit ng mas malalim kaysa sa anumang pisikal na banggaan sa loob ng court.

Sa huli, ang SEA Games ay magpapatuloy. May mananalo. May matatalo. May magdiriwang at may luluha. Ngunit ang mga salitang binitawan sa init ng emosyon ay mananatili bilang paalala.

Na bago mag type, bago mag post, bago mag click ng send, kailangang mag isip. Dahil hindi lahat ng laban ay natatapos sa buzzer. May mga laban na nagsisimula sa isang komento at nagtatapos sa isang buhay na binago magpakailanman.

At sa mundong mabilis maghusga, ang tunay na panalo ay ang marunong rumespeto.