Mabigat ang atmospera sa loob ng dambuhalang mansyon ng mga Mondragon sa Forbes Park. Ang mga pader na gawa sa marmol ay tila naging saksi sa lungkot na bumalot sa pamilya simula nang mawala ang kaisa-isang anak nina Don Ricardo at Doña Isabel na si Angelica, sampung taon na ang nakararaan. Sinasabing kinidnap ito, at hindi na muling nakita. Dahil sa trahedya, ang kapatid ni Don Ricardo na si Vangie at ang anak nitong si Beatrice ang tumira sa mansyon upang “damayan” daw ang mag-asawa. Ngunit sa totoo lang, sila ang unti-unting kumokontrol sa yaman at negosyo ng pamilya habang lugmok sa depresyon ang mag-asawa. Ang hindi alam ni Vangie, natagpuan na nina Don Ricardo ang anak nila sa isang ampunan sa Cebu dalawang buwan na ang nakakaraan. At ang pagbabalik ni Angelica ay hindi isang simpleng reunion, kundi isang misyon.

Isang maulan na gabi, ipinatawag ni Don Ricardo ang lahat ng kasambahay at ang kanyang kapatid na si Vangie sa sala. Kasama ng Don ang isang babaeng nakasuot ng lumang duster, may dungis sa mukha, at nakayuko. “Vangie, Beatrice,” panimula ng Don, “Gusto kong ipakilala sa inyo si Lena. Siya ang bago nating kasambahay. Galing siya sa malayong probinsya at nangangailangan ng trabaho. Siya ang toka sa paglilinis ng kwarto niyo at sa paghuhugas ng pinggan.” Tiningnan ni Vangie si “Lena” mula ulo hanggang paa nang may pandidiri. “Kuya naman, bakit ka kumuha ng ganyang itsura? Mukhang may sakit! Siguraduhin mong masipag ‘yan ha? Dahil kung hindi, ako mismo ang magpapalayas diyan.” Yumuko lalo si Lena at sumagot ng, “Opo, Ma’am. Gagawin ko po ang lahat.”

Sa likod ng marungis na anyo ni Lena ay ang pusong nagdurugo ni Angelica. Ang kanyang mga magulang mismo ang nagmakaawa sa kanya na gawin ang planong ito. Nalaman kasi nila na may “inside job” sa kumpanya at sa bahay. May nagnanakaw ng bilyon-bilyon at may nagtangka ring lasunin si Doña Isabel noon. Ang hinala nila ay si Vangie, pero kailangan nila ng matibay na ebidensya. “Anak,” sabi ni Doña Isabel bago simulan ang plano, “Patawarin mo kami kung kailangan mong danasin ito. Pero ito lang ang paraan para mahuli natin ang ahas na sumira sa pamilya natin noon at sumisira sa atin ngayon.” Pumayag si Angelica. Handa siyang maging alila sa sarili niyang kaharian para sa katarungan.

Nagsimula ang kalbaryo ni Angelica bilang si Lena. Araw-araw, gigising siya ng alas-kwatro ng madaling araw para magluto. Si Beatrice, ang kanyang pinsan na ka-edad niya, ang pinakamalupit. “Lena! Ang pangit ng lasa ng kape! Tanga ka ba?!” sigaw ni Beatrice sabaybuhos ng mainit na kape sa paanan ni Angelica. Napapikit na lang si Angelica sa sakit, pero hindi siya lumaban. “Sorry po, Ma’am Beatrice. papalitan ko po.” Tuwing nakikita ito ni Doña Isabel mula sa malayo, tumatalikod na lang ang ina at umiiyak nang palihim, dinudurog ang puso na makitang ang kanyang prinsesa ay inaapi ng sarili niyang kadugo.

Isang araw, inutusan ni Vangie si Angelica na linisin ang kanyang kwarto. “Linisin mo ang banyo ko! Gamitin mo ang toothbrush para sa inidoro! Ayoko ng makikitang alikabok!” utos nito bago umalis para mag-shopping gamit ang credit card ng kumpanya. Habang naglilinis, napansin ni Angelica ang isang vault na bahagyang nakaawang sa loob ng walk-in closet ni Vangie. Dahil sa kanyang likas na talino at sa tulong ng spy camera na nakakabit sa kanyang butones, nilapitan niya ito. Sa loob, nakita niya ang mga pekeng dokumento, mga titulo ng lupa na inilipat sa pangalan ni Vangie, at ang pinaka-nakakagimbal sa lahat—ang orihinal na police report ng kidnapping ni Angelica sampung taon na ang nakararaan. Nakalagay doon ang pangalan ng mastermind na binayaran para dukutin siya. Ang pangalan: Evangeline Mondragon. Ang kanyang Tita Vangie.

Nanginig ang buong katawan ni Angelica. Ang babaeng nagpapanggap na kapatid ng kanyang ama ay siya palang nagpahiwalay sa kanya sa mga magulang niya. Siya ang dahilan kung bakit siya lumaki sa hirap sa ampunan. Siya ang dahilan ng lahat ng pagdurusa ng kanyang pamilya. Mabilis na kinuhanan ni Angelica ng litrato ang mga dokumento at ibinalik ang mga ito sa ayos. Ngayon, kumpirmado na. Hindi lang magnanakaw si Vangie, isa siyang kriminal.

Dumating ang gabi ng “Mondragon Charity Ball,” ang pinakamalaking event ng taon. Dito inaasahang i-aannounce ni Don Ricardo kung sino ang magmamana ng kumpanya dahil sa kanyang “sakit” kunwari. Ang buong akala ni Vangie at Beatrice, sila na ang papalit. Nagsuot sila ng pinakamagarang gown. Si Angelica naman ay inutusang magsuot ng uniporme ng waiter para magsilbi sa mga bisita. “Bagay sa’yo ‘yan, Lena. Diyan ka lang sa gilid, ha? Huwag kang didikit sa mga mayayaman, baka mahawa sila ng pagka-pulubi mo,” pangungutya ni Beatrice habang inaayos ang kanyang buhok.

Puno ang ballroom ng mga business tycoons, politiko, at media. Nasa gitna ng entablado si Don Ricardo at Doña Isabel. Nagsimula ang programa. Tinawag ni Vangie ang sarili niya sa stage para magbigay ng speech. “Bilang kapatid ni Ricardo at ang tumayong ina ng pamilyang ito sa panahon ng krisis, handa akong ipagpatuloy ang legasiya ng Mondragon,” mayabang na sabi ni Vangie. Palakpakan ang mga tao, bagamat may ilan na nagtataka. Si Beatrice ay nakangiti nang malapad, iniisip na siya na ang susunod na “It Girl” ng lipunan.

Biglang nagsalita si Don Ricardo sa mikropono. “Salamat, Vangie. Pero bago natin ituloy ang announcement, may isa pa akong gustong ipakilala. Ang tunay na may-ari ng gabing ito.” Nagtaka ang lahat. “Tawagin natin si… Lena.” Nagtawanan ang ilang bisita. “Yung katulong?” bulong nila. Si Vangie at Beatrice ay namutla sa galit. “Kuya, anong kalokohan ‘to? Bakit mo aakyatin ang chimay dito?”

Dahan-dahang naglakad si Angelica papunta sa gitna ng ballroom. Ang ilaw ay nakatutok sa kanya. Habang naglalakad, tinanggal niya ang kanyang apron. Tinanggal niya ang kanyang salamin. At sa isang iglap, hinubad niya ang kanyang uniporme (na may suot palang eleganteng red gown sa ilalim). Inilugay niya ang kanyang buhok at itinaas ang kanyang noo. Ang dating yuko at madungis na katulong ay naglaho. Ang nakatayo sa harap nila ay isang napakagandang babae na kamukhang-kamukha ni Doña Isabel noong kabataan nito.

Natahimik ang buong bulwagan. Nalaglag ang panga ni Beatrice. Nanlaki ang mga mata ni Vangie. “S-Sino ka?” utal na tanong ni Vangie.

Kinuha ni Angelica ang mikropono. “Magandang gabi, Tita Vangie. Pinsan Beatrice. Hindi niyo ba ako nakikilala? Ako si Lena, ang katulong na sinabunutan niyo kahapon. Ang katulong na pinakain niyo ng panis. Pero ang tunay kong pangalan… ay Angelica Mondragon. Ang batang ipinadukot niyo sampung taon na ang nakararaan.”

Parang binagsakan ng bomba ang ballroom. Nagkagulo ang mga bisita. “Buhay ang anak nila?!”

“Sinungaling! Patay na si Angelica! Impostora ka!” sigaw ni Vangie, nagwawala sa takot.

“Impostora?” ngumiti si Angelica. Senenyasan niya ang technician. Bumaba ang malaking screen sa likod ng stage. Nag-play ang mga video. Kitang-kita sa malaking screen ang mga ginagawang pang-aapi ni Beatrice at Vangie kay “Lena.” Ang pagsaboy ng kape, ang pananakit, ang mga masasakit na salita. At ang pinakahuli, ang litrato ng police report at mga pekeng titulo na nakuha ni Angelica sa vault.

“Ito ang mga ebidensya ng inyong kasakiman,” madiing sabi ni Angelica. “Ninakawan niyo ang kumpanya. Inubos niyo ang pondo. At higit sa lahat, pinaghiwalay niyo kami ng mga magulang ko para lang sa pera.”

“Hulihin sila!” sigaw ni Don Ricardo. Lumabas ang mga NBI agents na kanina pa naka-disguise bilang mga waiter at bisita. Pinalibutan nila sina Vangie at Beatrice.

“Hindi! Hindi totoo ‘yan! Ricardo, kapatid mo ako! Huwag kang maniwala sa babaeng ‘yan!” iyak ni Vangie habang pinoposasan. Si Beatrice naman ay tulalang nakaupo sa sahig, umiiyak, at sira na ang makeup. Ang kahihiyan ay sobra pa sa kulungan.

Lumapit si Angelica sa kanyang Tita. “Tita, nagpanggap akong katulong hindi para lokohin kayo, kundi para bigyan kayo ng pagkakataong magbago. Araw-araw, hinihintay kong tratuhin niyo ako bilang tao. Kahit hindi bilang pamangkin, kahit bilang tao lang sana. Pero wala. Puro kasamaan ang nakita ko sa puso niyo. Kaya ngayon, tanggapin niyo ang karma niyo.”

Kinaladkad ng mga ahente ang mag-ina palabas ng mansyon. Hiyang-hiya sila habang kinukunan ng litrato ng media. Ang kanilang pangarap na maging reyna ng Mondragon Empire ay nagtapos sa rehas ng kulungan.

Naiwan sa stage ang pamilyang Mondragon. Niyakap ni Don Ricardo at Doña Isabel ang kanilang anak. “Patawarin mo kami, anak. Kinailangan mong pagdaanan ‘yun,” iyak ng ina. “Okay lang po, ‘Ma. Ang mahalaga, buo na tayo. At wala nang ahas sa pamilya natin,” sagot ni Angelica.

Mula noon, si Angelica na ang naging CEO ng kumpanya. Hindi siya naging malupit na boss. Dahil sa kanyang naging karanasan bilang “Lena,” naging makatao siya sa kanyang mga empleyado. Tinaasan niya ang sahod ng mga janitor at katulong, at sinigurong walang naaapi sa kanyang pamamalakad. Ang mansyon na dati ay pugad ng kasamaan at lungkot, ngayon ay naging tahanan ng tunay na pagmamahal at katarungan.

Ang kwento ni Angelica ay naging leksyon sa lahat: Ang posisyon at yaman ay hindi lisensya para mang-api. At ang taong iyong tinatapakan ngayon, ay baka siya palang hahatol sa’yo bukas. Ang katotohanan ay laging lilitaw, at ang karma ay laging may dalang resibo.

Kayo mga ka-Sawi, anong gagawin niyo kung nalaman niyong ang kamag-anak niyo pala ang dahilan ng paghihirap niyo? Mapapatawad niyo ba sila agad o hahayaan niyo ang batas ang humusga? Mag-comment sa ibaba at i-share ang kwentong ito para magsilbing babala sa mga mapang-abusong kamag-anak! 👇👇👇