Walang sinuman ang handa sa nangyari kay Ethan Morris, isang 29-anyos na turista mula California na nagbakasyon lamang sana sa Arizona para mag-hiking at magpahinga mula sa trabaho. Isang linggo lang ang plano niya. Pero sa loob ng tatlong taon, para siyang tuluyang nabura sa mundo.

Araw ng pagkawala niya, maliwanag ang sikat ng araw at malinaw ang ulat ng panahon. Umakyat si Ethan sa isang popular ngunit mapanganib na trail malapit sa Kaibab Forest. Nagpaalam siya sa mga magulang sa pamamagitan ng text: “Be back by sunset.” Ngunit hindi siya nakabalik. Hindi rin siya tumawag. At nang hindi na siya ma-contact, nagsimula ang pinakamatinding search operation sa rehiyon.

Apat na linggo siyang hinanap—mga rescue team, helicopter, drones, at volunteers. Pero kahit isang bakas, wala. Walang bag, walang sapatos, walang punit na damit, at lalo na, walang katawan. Hanggang sa tuluyang ibinaba ng mga pulis ang kaso bilang “presumed dead.”

Sa loob ng tatlong taon, hindi sumuko ang pamilya ni Ethan. Tuwing anibersaryo ng pagkawala niya, nagtatawag sila ng private searchers, tumatanggap ng tips, at gumagastos ng libo-libong dolyar para lamang may makuha silang kahit isang pahiwatig na buhay pa ang anak nila.

Pero walang kahit ano. Wala. Hanggang isang umaga, isang tawag mula sa sheriff’s office ang tuluyang nagpabago sa lahat.

“May lalaki pong natagpuan sa loob ng gubat. Mukhang matagal nang nakalayo sa sibilisasyon. Kaya ninyong pumunta ngayon?”

Kinabahan ang ina ni Ethan. Tatlong taon na ang lumipas, kaya natural na nag-aalangan siyang umasa. Pero nang ipadala ng sheriff ang isang blurred photo, halos mawalan siya ng hininga.

Isang lalaking balbasin, sobrang payat, baluktot ang katawan, at tila hindi makatingin ng diretso. Marumi, nakadamit ng punit-punit na jacket, at mukhang naglakad nang kilometro-kilometro nang walang pahinga. Pero sa kabila ng lahat, may isang bagay siyang hindi kailanman makakalimutan—ang mga mata ng anak niya.

Sa ospital, pinakawalan ni Ethan ang pinakamahinang boses na narinig ng pamilya niya.
“Mom… I tried… I tried to come home.”

Sa unang tingin, halatang hindi pa kaya ng katawan niyang bumalik sa matagal na kuwento. Sobrang bagsak ang timbang, dehydrated, at may malalim na sugat sa binti na matagal nang hindi nalinis. Pero nang lumakas na siya ng kaunti, doon na nagsimulang lumabas ang katotohanan.

Ayon sa salaysay niya, naligaw siya matapos magkamali ng trail turn habang sinusubukang makahanap ng shortcut pabalik. Noon lang niya napagtanto ang tindi ng kagubatan—napakalawak, napakadilim, at nakalilito ang paligid. Ilang araw siyang naglakad, umaasang may makasalubong na campers o rescue team. Ngunit imbes na makahanap siya ng tao, mas lalo siyang nalulong sa gitna ng wilderness.

Umabot siya sa puntong halos sumuko na. Wala siyang pagkain, wala siyang sapat na tubig, at wala siyang paraan para makatawag ng tulong. Sinikap niyang mabuhay sa pamamagitan ng berries, rainwater, at kung minsan ay mga insekto. Sa tuwing akala niya may makikitang daan, nauuwi lang siya sa isa pang bahagi ng gubat.

“Akala ko tapos na ang buhay ko,” umiiyak niyang sabi sa mga pulis.

Ngunit isang bagay ang nagligtas sa kanya—isang maliit na kubong abandonado sa gitna ng kagubatan. May lumang sleeping bag, sirang kalan, at ilang lumang lata ng pagkain na halos expired na. Kahit paano, doon siya nagtagal. Iyon ang nagbigay sa kanya ng tatlong taon ng pag-asa. Hindi komportable, hindi ligtas, pero sapat para mabuhay siyang muli.

Sa tuwing kakain siya ng konting natira, pinanghahawakan niya ang isa lang: “Makikita ko ulit ang pamilya ko.”

Hindi alam ng mga pulis kung paano siya nalampasan ng search teams. Puwedeng dahil sa makapal na lupa, malalaking puno, o maling direksyon ng paghahanap. Pero isang bagay ang malinaw: imbes na lumabas, mas lalo siyang napalalim.

Hanggang sa mismong araw na natagpuan siya, nang magpasya siyang lumabas ng kubo para subukang maghanap muli ng tao. Mahina ang tuhod niya, halos hindi makatayo, pero noong makita niyang may ilaw mula sa malayo (na kalaunan ay isang ranger’s ATV), ginawa niya ang huling lakas ng katawan niya para sumigaw.

At iyon ang nakapagligtas sa kanya.

Ngayon, unti-unti siyang nagpapagaling. Hindi pa siya bumabalik sa dating lakas, pero muling nagsisimula. Muling natutong kumain ng tama, matulog nang hindi natatakot, huminga nang hindi nagmamadali. At ang pinakamahalaga—nagsimulang bumalik ang ngiti niya.

Nang tanungin siya ng press kung ano ang unang pumapasok sa isip niya matapos makaligtas, isa lang ang sagot niya.

“I just want to live. I thought I wouldn’t get that chance again.”

Tatlong taon siyang nawala. Tatlong taon siyang nagtago mula sa kagubatan at laban sa gutom, takot, at katahimikan. Pero sa huli, nanalo siya. At ang pagbabalik niya ay hindi lang himala—patunay itong kahit sa pinakamadilim na lugar, may pag-asang nag-aabang sa dulo.