Isang malamig na umaga sa Arizona nang mapansing wala na sa kanyang kwarto ang 15-anyos na si Emily Carter. Maayos ang kama, naroon ang kanyang cellphone, at walang bakas ng pilitang pagpasok. Para sa kanyang ina, tila karaniwang araw lamang iyon—hanggang sa mapagtantong hindi pumasok si Emily sa eskwelahan at walang sinumang nakakaalam kung nasaan siya.

Sa loob lamang ng ilang oras, nagbago ang tahimik na komunidad. Dumagsa ang mga pulis, volunteers, at media. Ang larawan ni Emily—nakangiti, may mahabang buhok at inosenteng mga mata—ay kumalat sa social media, balita, at mga poster sa kalsada. Lahat ay nagtatanong ng iisang tanong: paano nawala ang isang bata nang walang bakas?

Araw ang lumipas, naging linggo. Ang pag-asa ng pamilya ay unti-unting napapalitan ng takot. Sinuri ng mga imbestigador ang bawat detalye—mga kaibigan, guro, online accounts, at maging ang huling mga mensaheng natanggap ni Emily. Lumabas na tahimik siyang bata, walang rekord ng paglayas, at walang malinaw na dahilan para umalis.

Ngunit may isang bagay na hindi agad napansin.

Sa mga sumunod na linggo, natuklasan ng mga awtoridad na may isang online account si Emily na lihim niyang ginagamit. Doon, may nakakausap siyang isang taong nagpakilalang mas matanda, maunawain, at handang makinig sa lahat ng kanyang hinaing. Unti-unti, nabuo ang tiwala. At doon nagsimulang mabura ang linya sa pagitan ng virtual at totoong mundo.

Habang patuloy ang paghahanap sa Arizona, si Emily ay wala na pala sa estado.

Pitong buwan ang lumipas na walang balita. Maraming kaso ng nawawalang bata ang tuluyang lumalamig—unti-unting binabawasan ang resources, at napapalitan ng bagong balita. Ngunit ang ina ni Emily ay hindi sumuko. Araw-araw siyang nagdarasal, umaasang buhay pa ang anak.

Isang gabi, tumunog ang telepono ng isang border patrol officer sa hangganan ng Mexico.

May isang batang babae raw na nakita—payat, marumi ang damit, at halatang takot na takot. Wala siyang dalang gamit. Nang tanungin kung sino siya, mahina niyang binigkas ang isang pangalan na matagal nang hindi naririnig ng mga awtoridad.

Si Emily Carter.

Hindi makapaniwala ang mga opisyal. Agad nilang kinumpirma ang pagkakakilanlan. Totoo nga—ang batang nawala pitong buwan na ang nakalipas sa Arizona ay naroon ngayon, libo-libong kilometro ang layo, sa isang lugar na hindi inaasahan ng kahit sino.

Nang dinala siya sa ligtas na pasilidad, doon unti-unting lumabas ang katotohanan.

Ayon kay Emily, ang taong nakilala niya online ang nag-udyok sa kanyang umalis. Pinangakuan siya ng mas magandang buhay, kalayaan, at pag-unawa—mga bagay na akala niya’y hindi niya natatanggap noon. Sa simula, kusa siyang sumama. Ngunit kalaunan, napagtanto niyang hindi iyon ang buhay na ipinangako.

Sa loob ng ilang buwan, paulit-ulit siyang inilipat ng lugar. Pinagtrabaho sa kung anu-anong gawain, tinakot, at pinagbantaan na huwag humingi ng tulong. Wala siyang sariling dokumento. Wala siyang kakilalang pwedeng lapitan. Ang tanging nasa isip niya: paano makakatakas.

Isang gabi, nang mapansing wala ang mga nagbabantay, tumakbo siya—walang direksyon, walang kasiguraduhan. Ilang araw siyang naglakad, nagtago, at humingi ng tulong sa mga estranghero. Hanggang sa marating niya ang hangganan, kung saan sa wakas ay may isang opisyal na tumigil at nakinig sa kanya.

Ang muling pagkikita ni Emily at ng kanyang ina ay puno ng luha. Walang salitang makakapaglarawan sa yakap na pitong buwan nilang inasam. Para sa pamilya, ito ay himala. Para sa mga awtoridad, isang paalala kung gaano kabilis maaaring mawala ang isang bata—at kung gaano kahirap siyang maibalik.

Ngayon, sumasailalim si Emily sa counseling at proteksyon. Hindi pa tapos ang imbestigasyon. May mga taong hinahanap, may mga tanong pang kailangang sagutin. Ngunit ang pinakamahalaga: buhay siya.

Ang kanyang kwento ay nagsilbing babala sa maraming magulang—na sa panahon ng internet, ang panganib ay hindi na lamang nasa lansangan. Minsan, nagsisimula ito sa isang mensahe, isang kausap na tila mabait, at isang pangakong akala mo’y ligtas.

Pitong buwan siyang nawala. Pitong buwan ng takot at katahimikan.

Ngunit sa isang lugar na hindi inaasahan, muling natagpuan ang kanyang pag-asa—sa hangganan, kung saan nagsimula ang kanyang pagbabalik.