“Akala ko hawak ko ang mundo, hindi ko alam na isang tingin lang pala ang kailangan para gumuho ang lahat.”

Ako si Halia Magdiwang.

Sa loob ng maraming taon, sanay akong marinig ang tunog ng aking takong na umaalingawngaw sa mga bulwagan ng kapangyarihan. Sa bawat hakbang ko, may sumusunod na paggalang, takot, at paghanga. Sa araw na iyon sa Maharlika International Airport, pareho rin ang pakiramdam. Ang hangin ay malamig, ang paligid ay maayos, at ang mundo ay tila umaayon sa bilis ng aking paglalakad.

Ako ang babaeng may lahat. Pera, impluwensya, pangalan. Ang mga eroplano ay naghihintay, ang mga kontrata ay nakalatag, at ang kinabukasan ay parang isang tuwid na kalsadang walang sagabal. O iyon ang akala ko.

Pagpasok ko sa Silangan VIP Lounge, agad kong naamoy ang mamahaling kape at katahimikan ng mga piling nilalang. Doon ko nakita ang isang bagay na hindi dapat naroon. Isang matandang lalaki. Tahimik, simple, at tila walang pakialam sa karangyaan sa paligid. Sa sandaling iyon, hindi ko siya nakita bilang tao. Nakita ko siya bilang mantsa.

Nagsalita ako nang walang pag-aalinlangan. May lamig, may yabang, at may paniniwalang tama ako. Hiniling kong paalisin siya. Sa isip ko, ipinagtatanggol ko lang ang pamantayan. Ang mundo ko ay itinayo sa ideyang may mga taong dapat manatili sa itaas at may mga taong hindi dapat umakyat.

Hindi siya sumagot. Tumayo lang siya, dinala ang kanyang bayong, at tumingin sa akin. Isang tingin na hindi galit, hindi takot. Isang tingin na parang may alam siyang hindi ko alam. Sa sandaling iyon, hindi ko iyon pinansin. Ngumiti pa ako. Akala ko panalo na naman ako.

Ilang minuto lang ang lumipas bago nagsimulang bumaliktad ang mundo…. Ang buong kwento!⬇️

Sa boarding gate, hinarap ako ng isang katotohanang hindi ko pa naranasan. Hindi ako pinayagang sumakay. Ang pangalan ko, na dati’y susi sa lahat ng pinto, ay biglang naging hadlang. Narinig ko ang mga salitang hindi ko inakalang maririnig ko sa buong buhay ko. Denied boarding.

Nag-init ang dugo ko. Sumigaw ako. Nagbanta ako. Ngunit ang kapangyarihan ko ay parang usok na biglang naglaho. Sa bawat segundong lumilipas, may nadaragdag na tawag, mensahe, at balitang bumabagsak ang lahat ng pinaghirapan ko.

Nang mabasa ko ang mensahe ni Ginoong Dayaw, doon ko unang naramdaman ang tunay na takot. Hindi takot sa pagkawala ng pera kundi takot sa pagkakaunawa na may mali sa akin. Ang kontrata ay winakasan. Ang dahilan ay simple at masakit. Kawalan ng respeto.

Sa gitna ng kaguluhan, paulit-ulit bumabalik sa isip ko ang mukha ng matandang lalaki sa lounge. Ang kanyang katahimikan. Ang kanyang tingin. Parang siya ang sentro ng lahat ng nangyayari.

Inutusan ko si Gigi na hanapin siya. Hindi para maghiganti kundi para maintindihan. Sa unang pagkakataon sa buhay ko, hindi ko hinabol ang kontrol. Hinabol ko ang sagot.

Nang ilatag sa harap ko ang mga litrato, gumuho ang huling pader ng aking pagmamataas. Ang matandang itinaboy ko ay hindi pulubi. Siya ay guro ng mga taong hinahangaan ko. Siya ang pinanggagalingan ng mga prinsipyong ipinagpalit ko sa ambisyon.

Siya si Kaluntian.

Sa sandaling iyon, nakita ko ang sarili ko sa salamin ng aking mga desisyon. Isang babaeng umakyat sa tuktok ngunit iniwan ang pinakapayak na aral. Ang pagiging tao.

Nang tuluyang maagaw ang kumpanya ko, hindi na ako umiyak. Ang luha ay para sa mga bagay na nais mong bawiin. Ang naramdaman ko ay isang malalim na kawalan. Ngunit sa kawalang iyon, may maliit na liwanag.

Pinili kong pumunta sa Tanay. Hindi dala ang titulo, hindi dala ang yaman. Dala ko lang ang sarili kong wasak at tanong.

Sa kanlungan ng diwa, walang gate na bakal, walang VIP lounge. May lupa, hangin, at katahimikan. Doon ko siya muling nakita. Nakaupo, umiinom ng tsaa, parang walang nangyari.

Lumapit ako. Walang yabang. Walang depensa.

Humingi ako ng tawad. Hindi para maibalik ang nawala kundi para matutong tumayo nang tama.

Hindi siya agad sumagot. Ngumiti lang siya at sinabing ang tunay na pagbagsak ay hindi kapag nawalan ka ng lahat kundi kapag hindi ka natuto.

Sa araw na iyon, hindi ko nabawi ang imperyo ko. Ngunit may naibalik sa akin.

Ang kakayahang yumuko.

At sa pagyuko ko, doon ko unang naramdaman na muli akong tumayo.