Malamig ang simoy ng hangin sa labas ng NAIA Terminal 1, ngunit ang init ng aking pananabik ay tila apoy na nagliliyab sa aking dibdib. Ako si Rico, tatlumpu’t limang taong gulang, isang OFW sa Saudi Arabia na nagtatrabaho bilang isang electrical engineer. Sa loob ng limang taon, tiniis ko ang init ng disyerto, ang lungkot ng pag-iisa, at ang hirap ng trabaho para lamang mabigyan ng magandang buhay ang aking asawang si Melissa at ang aming pangarap na pamilya. Ang plano ko ay simple: sorpresahin si Melissa. Ang alam niya, sa Biyernes pa ang uwi ko, pero Martes pa lang ng gabi ay nakalapag na ako. Bitbit ko ang dalawang malalaking balikbayan box na puno ng mga pasalubong—mga pabango, tsokolate, mga bagong damit, at ang pinaka-espesyal sa lahat, isang set ng mamahaling alahas na matagal na niyang hinihiling.

Habang lulan ako ng taxi pauwi sa aming bahay sa Cavite, hindi mawala ang ngiti sa aking mga labi. Iniimagine ko na ang reaksyon niya. Siguradong titili siya sa tuwa, yayakapin ako nang mahigpit, at sasabihing miss na miss na niya ako. Kampante ako sa pagmamahal niya. Araw-araw kaming nagvi-video call. Araw-araw siyang nagpapadala ng mensahe na nagsasabing mahal niya ako at naghihintay siya. Wala akong rason para magduda. Ang tiwala ko sa kanya ay buo, parang sementong pundasyon ng mga gusaling itinatayo ko sa abroad.

Nakarating ako sa aming subdivision bandang alas-onse ng gabi. Tahimik na ang paligid. Pinatigil ko ang taxi sa kanto para hindi marinig ang ingay ng makina. Dahan-dahan akong naglakad papunta sa aming gate, hila-hila ang aking maleta. May duplicate key ako kaya nakapasok ako nang walang kahirap-hirap. Madilim ang bahay, tanging ang ilaw sa poste sa labas ang nagbibigay ng kaunting liwanag. “Tulog na siguro siya,” bulong ko sa sarili. Pumasok ako sa sala. Ang amoy ng bahay ay pamilyar, pero may kakaibang halimuyak—isang amoy ng panlalaking pabango na hindi akin. “Baka bagong air freshener lang,” pagkumbinsi ko sa sarili, pilit na iwinawaksi ang masamang kutob.

Umakyat ako sa hagdan, bawat hakbang ay maingat para hindi lumikha ng ingay. Pagdating ko sa tapat ng aming master’s bedroom, napansin kong bahagyang nakabukas ang pinto. Pumasok ako. Ang silid ay madilim, pero naaaninag ko ang ayos ng mga gamit. Ibinaba ko ang aking maleta sa gilid. Akmang bubuksan ko na sana ang ilaw para gulatin si Melissa nang mapansin ko ang isang bagay sa sahig, tinamaan ng sinag ng buwan mula sa bintana. Isang pares ng sapatos. Panlalaking sapatos. Size 10. Ang size ko ay 8. At sa tabi nito, may nakakalat na pantalon at boxer shorts na hindi pamilyar sa akin.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Parang tambol na pinupukpok sa loob ng dibdib ko. Ang kaba ay naging takot, at ang takot ay naging hinala. May narinig akong mga yabag at tawanan mula sa banyo ng kwarto. Papalabas na sila! Sa taranta ko at sa kagustuhang malaman ang totoo bago ako mag-reak, mabilis akong sumiksik sa ilalim ng aming malaking kama. Masikip, maalikabok, at madilim, pero ito lang ang tanging paraan para makita ko kung ano ang nangyayari nang hindi nila ako nakikita.

Bumukas ang pinto ng banyo. Lumabas si Melissa, nakatapis lang ng tuwalya, at kasunod niya ang isang lalaki na nakatapis din. Nang marinig ko ang boses ng lalaki, para akong binuhusan ng nagyeyelong tubig. Kilala ko ang boses na iyon. Hindi ako pwedeng magkamali. Siya si Gary. Ang kumpare ko. Ang matalik kong kaibigan na pinagbilinan ko kay Melissa bago ako umalis. “Pare, ikaw na munang bahala tumingin-tingin sa pamilya ko ha,” ang huling sabi ko sa kanya. Tumingin nga siya, pero sa paraang hindi ko inaasahan. Sobrang sakit. Ang taong tinuring kong kapatid, at ang babaeng tinuring kong buhay, ay magkasamang nagtataksil sa akin sa sarili kong pamamahay, sa kama kung saan kami nangako ng walang hanggan.

Umupo sila sa kama. Ramdam ko ang bigat nila sa itaas. Dinig na dinig ko ang bawat salita, bawat halakhak, bawat halik na parang mga punyal na sumasaksak sa puso ko. Gusto kong sumigaw. Gusto kong lumabas at saktan sila. Pero may pumigil sa akin. May narinig akong usapan na mas malala pa sa pagtataksil. Isang usapang tungkol sa buhay at kamatayan.

“Babe,” malambing na sabi ni Melissa. “Sa Biyernes na ang uwi ni Rico. Handa na ba ang lahat?”

“Oo naman,” sagot ni Gary. Ang boses niya ay may halong kayabangan at kasamaan. “Huwag kang mag-alala. Plantsado na ang plano. Susunduin ko siya sa airport. Sasabihin ko na may surprise party tayo sa rest house sa Batangas. Pero hindi tayo aabot dun.”

“Sigurado ka bang malinis ‘yan?” tanong ni Melissa. “Ayokong makulong tayo. Gusto ko, makuha natin ang insurance at ang mga naipundar niya nang walang sabit.”

“Malinis na malinis. Sa daan, may mga tropa akong mag-aabang. Holdap ang drama. Manlalaban siya. At doon… boom. Tapos ang problema natin. Akin ka na, at atin na ang pera niya.”

Nanginig ang buong katawan ko sa ilalim ng kama. Hindi lang pala pambabae ang ginagawa nila. Plano nila akong patayin! Ang asawa ko, ang babaeng pinadalhan ko ng lahat ng sweldo ko, ay nagpaplanong ipapatay ako para sa pera? At ang best friend ko ang berdugo?

“Teka,” sabi ni Melissa. May tunog ng bakal na kinakalikot. “Hon, sigurado ka bang kasya ang bala sa baril? Dapat patay agad siya ha? Ayoko ng 50-50. Baka makaligtas pa, maging problema pa natin sa ospital.”

“Don’t worry,” tumawa si Gary. “Full tank ito. Isang bala lang sa ulo, goodbye Rico na. Tapos magpapakasasa na tayo sa yaman niya. Sa wakas, hindi na tayo magtatago.”

Napapikit ako nang mariin. Tumulo ang luha ko sa maalikabok na sahig. Ang sakit ay hindi na maipaliwanag. Parang pinupunit ang kaluluwa ko. Pero sa gitna ng sakit, nabuhay ang aking survival instinct. Kailangan kong mabuhay. Kailangan kong makalabas dito para mapagbayad sila. Dahan-dahan kong kinuha ang aking cellphone sa bulsa. Ni-record ko ang buong usapan nila. Ang bawat detalye ng plano, ang bawat tawa, ang bawat “I love you” nila sa isa’t isa habang pinaplano ang libing ko. Ito ang magiging alas ko.

Halos isang oras silang nag-usap at naglandian bago sila nagpasyang matulog. Hinihintay ko silang humilik. Nang marinig ko na ang malalim na paghinga ni Gary at Melissa, dahan-dahan akong gumapang palabas. Bawat galaw ko ay kalkulado. Takot na takot ako na baka gumawa ng ingay ang sahig o baka magising sila at barilin ako agad doon. Nang makalabas ako ng kwarto, mabilis akong bumaba ng hagdan. Kinuha ko ang aking maleta at lumabas ng bahay. Tumakbo ako palayo, habol ang hininga, hanggang sa makarating ako sa main road.

Sumakay ako ng bus pa-Maynila. Hindi ako natulog. Dumiretso ako sa opisina ng NBI (National Bureau of Investigation) kinaumagahan. Ipinarinig ko sa kanila ang recording. Ipinakita ko ang mga ebidensya ng money transfers na ginawa ko kay Melissa, at ang mga chat logs namin. Dahil sa bigat ng ebidensya—Conspiracy to Commit Murder—agad na kumilos ang mga ahente.

Bumuo kami ng plano. Ang “Entrapment Operation.”

Gagawin namin ang gusto nila. Uuwi ako sa Biyernes, kunwari ay kakarating ko lang. Susunduin ako ni Gary. Pero hindi niya alam, ang “Rico” na sasalubungin niya ay hindi ang inosenteng asawa, kundi ang taong magdadala sa kanila sa impyerno.

Dumating ang araw ng Biyernes. Nasa airport ako, naghihintay. Dumating si Gary gamit ang sasakyan ko—ang sasakyang pinaghirapan ko. Nakangiti siya, yumakap pa sa akin. “Pare! Welcome home! Musta ang Saudi?” bati niya. Napakagaling umarte. Kung hindi ko lang alam ang totoo, iisipin kong siya ang pinakamabait na kaibigan sa mundo. “Okay lang, Pare. Miss na miss ko na si Melissa,” sagot ko, pilit na itinatago ang galit sa boses ko.

“Oo nga, naghihintay na siya sa rest house. May surprise party kami para sa’yo,” sabi ni Gary. Sumakay kami sa kotse. Habang nagmamaneho siya, nakikita ko sa side mirror ang pagsunod ng mga sasakyan ng NBI. Alam kong may dala siyang baril. Alam kong sa anumang oras, pwede niya itong bunutin. Pero handa ako.

Nakarating kami sa isang madilim na bahagi ng daan sa Batangas. Ito na ‘yun. Ito ang lugar kung saan nila ako planong patayin. Biglang huminto si Gary. “Pare, ihi lang ako sandali,” sabi niya. Bumaba siya ng sasakyan. Nakita kong may kinukuha siya sa likod ng bewang niya.

Bago pa man siya makalapit sa pinto ko, biglang nagbukasan ang mga ilaw. Pinalibutan kami ng mga sasakyan ng NBI. “PULIS! HUWAG KANG KIKILOS! IBABA ANG BARIL!” sigaw ng mga ahente na nakatutok ang mga high-powered firearms.

Nanlaki ang mata ni Gary. Nabitawan niya ang baril. “A-Anong nangyayari dito?! Rico?!”

Bumaba ako ng sasakyan. Kalmado. Lumapit ako sa kanya. “Gary, akala mo ba hindi ko alam? Narinig ko lahat. Nandoon ako sa ilalim ng kama noong Martes. Narinig ko kung paano niyo pagplanuhan ni Melissa ang kamatayan ko.”

Namutla si Gary. Tila siya inalisan ng dugo. “Pare… hindi… nagkakamali ka…”

“Huli ka na sa akto, Gary. At si Melissa? Huwag kang mag-alala, may mga bisita na rin siya ngayon sa bahay.”

Sa parehong oras, sa aming bahay sa Cavite, pinasok ng isa pang team ng NBI si Melissa. Naabutan siyang nag-aayos ng mga gamit, handa na sanang tumakas o magpanggap na nagluluksa. Ipinarinig sa kanya ang recording. Ang sigaw at pagmamakaawa niya habang pinoposasan ay rinig hanggang sa kabilang kalye.

Nagkita-kita kami sa presinto. Nang makita ako ni Melissa, lumuhod siya. “Hon! Patawarin mo ako! Tinakot lang ako ni Gary! Napilitan lang ako!” sigaw niya, sinisisi ang kabit niya.

“Sinungaling!” sigaw naman ni Gary. “Ikaw ang may plano ng lahat! Ikaw ang atat na makuha ang insurance!”

Tinitigan ko silang dalawa. Ang mga taong minahal at pinagkatiwalaan ko. Ngayon, nagtuturuan, nagsisisihan, mukhang mga basang sisiw sa likod ng rehas.

“Tama na,” sabi ko. “Wala na akong pakialam kung sino ang may pakana. Pareho kayong nagnanais na mamatay ako. Kaya pareho kayong mabubulok dito.”

Humarap ako kay Melissa. “Binigay ko sa’yo ang lahat, Melissa. Ang buhay ko, ang pagod ko. Ang kapalit pala ay bala. Salamat na lang at umuwi ako nang maaga. Dahil kung hindi, ako ngayon ang nasa kabaong at kayo ang nagpapakasasa sa pera ko.”

“Hon, please! Mahal kita!” iyak ni Melissa.

“Ang mahal mo ay ang pera ko. At ngayon, wala ka nang makukuha kahit singko. Filed na ang annulment natin. At sisiguraduhin kong sa kulungan ka tatanda.”

Tumalikod ako at naglakad palabas ng presinto. Masakit. Sobrang sakit na parang mamatay ako sa bigat ng dibdib ko. Pero kasabay noon, naramdaman ko ang pagluwag ng paghinga. Ligtas ako. Buhay ako. At nalaman ko ang katotohanan bago pa naging huli ang lahat.

Ang pera at ari-arian, kikitain ko ulit ‘yan. Pero ang buhay, isa lang ‘yan. Ginamit ko ang perang dapat sana ay para sa amin para sa aking bagong simula. Tinulungan ko ang pamilya ko sa probinsya, nagtayo ng negosyo, at kinalimutan ang bangungot ng nakaraan.

Nabalitaan ko na lang na nahatulan sila ng Reclusion Perpetua o habambuhay na pagkakulong. Walang piyansa. Doon na sila nag-away at nagsumbatan habambuhay.

Ang leksyon? Huwag maging kampante. Kilalanin ang mga taong pinagkakatiwalaan. At sa mga manloloko, tandaan niyo: May tenga ang lupa, may pakpak ang balita, at minsan, may asawang nasa ilalim ng kama na nakikinig sa bawat plano niyo. Ang karma ay hindi natutulog.

Kayo mga ka-Sawi, anong gagawin niyo kung kayo ang nasa sitwasyon ni Rico? Kakayanin niyo bang manahimik sa ilalim ng kama habang pinaplano ang kamatayan niyo? Mag-comment sa ibaba at i-share ang kwentong ito para magsilbing babala sa lahat! Mag-ingat sa mga ahas sa paligid! 👇👇👇