Dalawang taon ang lumipas na tila walang katapusan para sa pamilyang iniwang luhaan ng isang misteryosong pagkawala. Sa kabundukan ng Ozarks, kung saan ang makakapal na gubat ay kayang lamunin ang tunog at lihim, isang dalagita ang bigla na lamang naglaho na parang bula. Walang bakas, walang saksi, at walang malinaw na paliwanag—hanggang sa isang araw, bumalik siya. Buhay. Ngunit tahimik. At may isang bagay sa kanyang bibig na ikinagimbal ng mga unang tumingin sa kanya.

Si Lily, labing-apat na taong gulang, ay huling nakita habang pauwi mula sa maliit na tindahan malapit sa kanilang komunidad. Isang karaniwang hapon iyon. Suot niya ang paborito niyang hoodie, may bitbit na tinapay at gatas. Isang rutang araw-araw niyang tinatahak. Ngunit nang gabing iyon, hindi siya nakauwi.

Agad na kumilos ang buong bayan. Naghanap ang mga pulis, boluntaryo, at maging mga mangangaso na kabisado ang gubat. Gumamit ng mga aso, drone, at helikopter. Araw at gabi, tinawag ang kanyang pangalan. Ngunit ang Ozarks ay tahimik na nanatiling lihim ang itinatago nito. Sa loob ng mga linggo, unti-unting humina ang pag-asa. Hanggang sa tuluyang itinuring na cold case ang pagkawala ni Lily.

Ang kanyang ina ay halos hindi na umalis ng bahay. Ang ama naman ay patuloy na umaasang may darating na balita. Sa bawat batang dumaraan, sa bawat balitang may nawawalang tao, umaasa silang iyon na ang sagot. Ngunit lumipas ang dalawang taon na puro haka-haka at tanong ang naiwan.

Isang umaga ng tagsibol, isang tawag ang pumasok sa lokal na istasyon ng pulisya. Isang babaeng mukhang bata ang nakita sa gilid ng kalsada, ilang milya ang layo mula sa bayan. Payat, marumi, at tila galing sa mahabang paglalakad. Hindi siya umiiyak. Hindi rin humihingi ng tulong. Nakatingin lamang siya sa kawalan.

Nang dumating ang mga pulis, agad nilang nakilala ang dalagita. Kahit ang buhok niya ay mahaba at gusot, at ang mukha ay puno ng gasgas, malinaw ang mga mata. Siya si Lily.

Niyakap siya ng ina sa ospital, nanginginig sa saya at takot. Ngunit may isang bagay na agad napansin ng lahat—hindi siya nagsasalita. Kahit isang salita. Hindi siya tumutugon sa mga tanong, hindi umiiyak, hindi sumisigaw. Para bang nawala ang kanyang boses kasama ng dalawang taong pagkaligaw niya.

Dinala siya sa masusing pagsusuri. Sinuri ang kanyang katawan—may mga lumang galos, bakas ng matagal na hirap, at senyales ng matinding kakulangan sa pagkain. Ngunit walang sariwang sugat. Walang malinaw na palatandaan ng karahasan. Hanggang sa dumating ang bahagi ng pagsusuri na ikinapanlambot ng mga medic.

Nang buksan ni Lily ang kanyang bibig para sa oral exam, biglang nag-iba ang ekspresyon ng doktor. May nakita silang hindi pangkaraniwan. Sa ilalim ng kanyang dila at sa gilid ng kanyang bibig, may makakapal na peklat—tila bunga ng matagal at paulit-ulit na pinsala. Hindi ito simpleng sugat. Mukha itong sinadya. At mas nakakatakot, may mga bakas na tila may humadlang sa kanyang kakayahang magsalita sa loob ng mahabang panahon.

Nagkatinginan ang mga medic. Walang nagsalita sa loob ng ilang segundo. Ang katahimikan sa silid ay mas mabigat pa sa anumang sigaw.

Ayon sa mga espesyalista, posibleng hindi lamang pisikal ang dahilan ng kanyang pagiging mute. May malalim na trauma. Isang uri ng pananahimik na bunga ng matinding takot—isang katahimikang pinili ng isip para mabuhay.

Sinimulan ang imbestigasyon muli. Mas masinsin. Mas seryoso. Ang lugar kung saan siya nakita ay malapit sa isang abandonadong lupain—dating pinaghihinalaan noon, ngunit walang sapat na ebidensya. Ngayon, may bumalik. At may katahimikang sumisigaw ng katotohanan.

Sa mga sumunod na linggo, sinubukan ng mga therapist na tulungan si Lily. Hindi sa pamimilit, kundi sa pasensya. Gumuhit siya. Gumamit ng galaw ng kamay. Sa kanyang mga drawing, paulit-ulit lumilitaw ang mga simbolo ng gubat, isang maliit na silid, at isang bibig na may marka. Hindi malinaw ang detalye, ngunit sapat para ipahiwatig na ang kanyang pagkawala ay hindi aksidente.

Unti-unting nabuo ang teorya na siya ay itinago sa isang liblib na lugar, malayo sa sibilisasyon. Kung sino man ang gumawa nito, sinikap na burahin ang kanyang boses—literal man o simboliko. Ang kanyang pananahimik ay naging paraan ng kontrol. At ang kanyang pagbabalik ay tila isang himala na hindi kayang ipaliwanag ng simpleng salita.

Ang komunidad ng Ozarks ay muling nagising sa takot at galit. Paano nangyari ito sa harap mismo ng kanilang bayan? Sino ang nakakita ngunit hindi nagsalita? Sino ang maaaring may alam ngunit nanahimik din?

Para sa pamilya ni Lily, ang pagbabalik niya ay simula pa lamang ng mas mahirap na laban. Hindi pa tapos ang sakit. Hindi pa buo ang sagot. Ngunit buhay siya. At iyon ang pinakamahalaga.

Sa isang therapy session, makalipas ang ilang buwan, isang bagay ang ikinaiyak ng lahat. Sa unang pagkakataon mula nang bumalik, naglabas si Lily ng tunog—mahina, basag, ngunit malinaw na pagsubok magsalita. Isang pantig lamang. Ngunit sapat na para magbigay ng pag-asa.

Ang kanyang boses ay maaaring nasaktan, ngunit hindi tuluyang nawala. At sa bawat araw na lumilipas, may posibilidad na unti-unti niyang mabawi ang mga salitang kinuha sa kanya.

Ang kuwento ni Lily ay hindi lamang tungkol sa pagkawala at pagbabalik. Ito ay paalala na may mga sugat na hindi agad nakikita. Na ang katahimikan ay maaaring senyales ng matinding pinagdaanan. At na sa likod ng bawat misteryo, may isang batang umaasang marinig—kahit hindi pa niya kayang magsalita.

Sa Ozarks, patuloy pa rin ang imbestigasyon. Maraming tanong ang walang sagot. Ngunit isang bagay ang malinaw: ang katahimikan ni Lily ay mas malakas kaysa sa anumang sigaw. At balang araw, kapag handa na siya, ang katotohanan ay maririnig din.