Ang pangingibang-bansa ay madalas na tinitingnan bilang susi sa magandang kinabukasan ng pamilyang Pilipino. Para kay Michael Ramos isang tubero sa lungsod ng Jeda sa Saudi Arabia ang bawat patak ng pawis sa ilalim ng nagbabagang araw ay alay niya para sa kanyang asawang si Rachel at sa kanilang anak na si Lawrence. Ngunit sa likod ng mga padalang pera at matatamis na tawag ay may nakatagong lason na unti-unting sumisira sa pundasyon ng kanyang tahanan. Isang masakit na balita mula sa kanyang ina na si Perlita ang naging mitsa ng pagguho ng kanyang mundo: may kakaibang ugnayan diumano si Rachel at ang sariling ama ni Michael na si Ignacio.

Noong una ay hindi matanggap ni Michael ang mga naririnig. Para sa kanya ay imposible na ang taong nagpalaki sa kanya at ang babaeng pinangakuan niya ng habambuhay na pagmamahal ay magagawang magtaksil nang ganoon katindi. Ngunit ang kutob ay hindi siya tinigilan. Sa bawat tawag niya kay Rachel ay nararamdaman niya ang panlalamig at ang pagiging defensive nito. Ang mga simpleng hinala ay naging matinding kaba kaya naman noong December 15, 2016 ay gumawa siya ng isang biglaang desisyon—uuwi siya sa Pilipinas nang walang pasabi upang alamin ang katotohanan.

Pagdating sa kanilang baryo sa Nueva Ecija ay sinalubong siya ng nakabibinging katahimikan. Ang bahay na pinaghirapan niyang ipatayo ay tila walang buhay. Sa tulong ng kanyang ina ay nalaman niya ang madalas na pagtungo ni Rachel sa bukid kung saan naroon si Mang Ignacio. Doon sa isang lumang kubo na malayo sa mapanghusgang mga mata ng kapitbahay ay natuklasan ni Michael ang pinakamasakit na tanawin sa kanyang buong buhay. Nahuli niya sa akto ang kanyang asawa at sariling ama sa isang kalagayan na hindi kailanman dapat makita ng isang anak o asawa.

Sa halip na humingi ng paumanhin ay poot at panunumbat pa ang ibinalato sa kanya nina Rachel at Ignacio. Sinisi pa siya ni Rachel sa kanyang pag-alis patungong abroad habang si Mang Ignacio naman ay gumamit ng kanyang pagiging magulang upang patahimikin ang anak. Ang sakit na naramdaman ni Michael ay hindi mailalarawan ng anumang salita. Sa isang iglap ay nawala ang lahat ng respeto at tiwala niya sa dalawang tao na dapat sana ay sandigan niya. Ngunit sa kabila ng nagniningas na galit pinili ni Michael na huwag madungisan ang kanyang kamay. Umalis siya sa kubo bitbit ang bigat sa dibdib at ang determinasyong makuha ang katarungan sa legal na paraan.

Hindi naging madali ang sumunod na mga buwan. Lumayas si Rachel at Mang Ignacio upang magsama sa ibang lugar at napag-alaman pa ni Michael na nagdadalang-tao na ang kanyang asawa sa bunga ng kataksilan nila ng kanyang ama. Sa tulong ng kanyang abogado ay pormal na isinampa ang kasong Adultery at paglabag sa Republic Act 9262 o ang Violence Against Women and Their Children Act dahil sa emosyonal na pinsalang idinulot nito sa kanilang pamilya lalo na sa batang si Lawrence. Bagama’t nagtago ang dalawa sa Maynila ay hindi sila nakaligtas sa mahabang kamay ng batas. Noong Hulyo 2017 ay matagumpay silang nadakip ng mga pulis sa bisa ng Warrant of Arrest.

Sa loob ng korte ay naging malinaw ang hatol: Guilty beyond reasonable doubt. Si Rachel ay hinatulan ng sampung taong pagkakakulong habang si Mang Ignacio naman ay pinatawan ng mas mabigat na parusa dahil sa paglabag sa karapatan ng sariling anak at moral corruption. Ang mga luhang pumatak sa mga mata ng mga akusado ay hindi na sapat upang burahin ang pinsalang kanilang ginawa. Nakamit ni Michael ang hustisya pati na rin ang buong kustodiya ng kanyang anak at ang seguridad ng kanilang mga naipundar na ari-arian.

Sa kasalukuyan ay tahimik nang namumuhay si Michael kasama ang kanyang anak at ang kanyang inang si Perlita. Bagama’t may mga sugat na hindi basta-basta maghihilom pinili niyang maging matatag at ituon ang atensyon sa pagpapalaki kay Lawrence. Nakatanggap man siya ng liham ng paghingi ng tawad mula sa kulungan ay nananatili itong isang alaala na lamang ng isang pamilyang winasak ng maling pagpapasya. Ang kuwento ni Michael ay isang paalala sa lahat ng mga mag-asawa na ang distansya ay hindi kailanman sapat na dahilan upang sumira sa sumpaan at ang bawat aksyon ay may katumbas na pananagutan sa harap ng Diyos at ng batas.