“Akala ko ang pag-ibig ang magiging kanlungan ko, hindi ko alam na iyon din pala ang magiging hukay na muntik nang lumamon sa akin at sa batang dinadala ko.”

Ako si Luningning Alcantara, at kung may isang araw sa buhay ko na gustong-gusto kong burahin, iyon ang hapong nagsimula sa amoy ng bagong giling na kape at nagtapos sa pagkawasak ng lahat ng pinaniwalaan ko.

Dati, ang kapihang iyon ang paraiso ko. Doon kami unang nagkakilala ni Raja. Doon niya ako pinangakuan ng habang-buhay. Doon ko inakalang ligtas ako. Habang nakaupo ako sa mesa, hawak ang tasa ng kape, dama ko ang mahinang tugtog ng lumang awitin at ang init ng kamay ng asawa ko. Isinusuot niya sa leeg ko ang isang kwintas na kumikislap sa liwanag ng dapithapon. Malamig ang diyamante sa balat ko, pero mainit ang ngiti niya. O iyon ang akala ko.

Hinaplos ko ang tiyan ko. Nandoon ang anak namin. Ang bunga ng pag-asang akala ko’y hindi kailanman dudungisan. Sinabi kong hindi niya kailangang gumastos ng ganoon, pero ngumiti lang siya at tinawag akong reyna niya. Dati, sapat na iyon para maniwala ako.

Hindi ko alam kung kailan pumasok ang lamig. Isang pakiramdam na parang may dumaan na anino sa likod ko. Iwinaksi ko iyon. Buntis lang ako, sabi ko sa sarili ko. Masyado lang akong emosyonal.

Hanggang sa bumukas ang pinto.

Ang tunog ng mga takong sa sahig ay parang hudyat ng isang trahedya. Tumahimik ang paligid. Isang babaeng nakapula ang pumasok, ang ngiti’y matalim, ang tingin ay diretso kay Raja. Si Diana. Ang sekretaryang matagal ko nang kinatatakutan, ang aninong palaging sumusunod sa amin.

Hindi siya tumingin sa akin. Para akong hangin. Ang mga mata niya’y nakabaon sa asawa ko, puno ng paghamon. Nakita ko ang pagbabago sa mukha ni Raja. Nawala ang lambing, napalitan ng galit na pamilyar pero hindi ko pa noon lubos na nauunawaan.

Hiniling kong umuwi na kami. Naramdaman ko ang hiya at takot na nagsimulang gumapang sa dibdib ko. Pero hindi niya ako pinakinggan. Tumawa si Diana, at sa bawat salitang binitiwan niya, parang isa-isang hinubad ang dignidad ko sa harap ng mga tao.

Tinanong ko si Raja kung totoo ba ang sinasabi niya. Tumingin siya sa akin, at doon ko unang nakita ang lalaking hindi ko kilala. Walang pagmamahal sa mga mata niya. Galit lang. Isang galit na parang apoy.

Hindi ko na natapos ang sasabihin ko.

Isang sampal ang tumama sa pisngi ko. Malakas. Malupit. Bumagsak ako sa sahig. Hindi ko agad naramdaman ang sakit. Ang una kong naisip ay ang anak ko. Niyakap ko ang tiyan ko, nanginginig, habang ang paligid ay napuno ng bulungan at mga matang walang lakas ng loob na tumulong.

Sa gitna ng luha at hiya, nakita ko ang isang munting pulang ilaw. May nagre-record. Isang ilaw na tila huling saksi bago tuluyang lumubog ang mundo ko sa dilim.

Nagising ako sa ospital. Ang amoy ng antiseptiko ang unang sumalubong sa akin. Ang tanong ko ay para sa anak ko. Ligtas siya, sabi ng doktor. Napakakapit niya sa buhay. Umiyak ako hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa pasasalamat.

Ngunit panandalian lang ang kapayapaan.

Nakita ko ang balita. Ako raw ang nagselos. Ako raw ang nagwala. Ako raw ang baliw. Si Raja, ang responsable at mapagmahal na asawa. Ang katotohanan ay binaluktot, tinabunan ng pera at kapangyarihan. Sa loob ng ilang oras, mula sa pagiging biktima, naging kontrabida ako sa mata ng publiko.

Sinubukan akong patahimikin. Pera kapalit ng katahimikan. Isang pirma kapalit ng dignidad. Tumanggi ako. Sa unang pagkakataon, pinili kong huwag matakot.

Pero hindi ko akalaing may liwanag pa sa gitna ng lahat.

May isang taong nagpadala ng video. Isang ebidensyang malinaw, walang kasinungalingan. Nakita ko ang sarili kong bumagsak, ang kamay ni Raja na tumama sa akin. Totoo ang sakit. Totoo ang nangyari. Hindi ako baliw.

May abogado na naniwala sa akin. May taong handang lumaban kahit alam niyang delikado. Sa sandaling iyon, naramdaman kong hindi na ako nag-iisa.

Pinili kong tumayo. Para sa sarili ko. Para sa anak ko.

Hindi ko alam kung saan hahantong ang laban na ito. Alam kong makapangyarihan ang kalaban ko. Alam kong maraming masasaktan bago matapos ang lahat. Pero alam ko rin ito.

Hindi na ako babalik sa babaeng tahimik na tumanggap ng sampal kapalit ng katahimikan. Hindi na ako ang babaeng natakot magsalita.

Ako si Luningning. At sa gitna ng mga abo ng kahapon, pinili kong bumangon. Hindi dahil madali, kundi dahil wala na akong ibang pagpipilian kundi ang ipaglaban ang katotohanan.

At balang araw, kapag tinanong ako ng anak ko kung bakit ako naging matapang, sasabihin ko sa kanya na minsan, ang pinakamatamis na simula ay may pinakamapait na wakas, pero hindi doon nagtatapos ang kwento. Doon pa lang nagsisimula ang tunay na laban.