Tahimik ang umaga sa loob ng isang kilalang mall sa lungsod. Karamihan sa mga tao ay abala—may nagmamadali papasok ng opisina, may nagkakape, at may mga magulang na may kasamang bata. Sa gitna ng maayos na damit at mamahaling pabango, may isang matandang lalaki ang dahan-dahang pumasok sa glass doors.

Payat ang katawan. Kupas ang polo. May bitbit na sako ng bote at plastik na halatang ilang oras nang iniipon. Sa kanyang kamay, may maliit na supot na tila pinaghirapan niyang dalhin. Ang mga mata niya’y paikot-ikot, puno ng pag-aalinlangan, pero may malinaw na layunin.

Si Mang Isko ay isang magbobote.

Araw-araw, nililibot niya ang mga kanto at eskinita para mangolekta ng bote at recyclable. Hindi malaki ang kita, pero sapat para sa kanin at kaunting ulam. Sa araw na iyon, may kakaiba siyang pakay. Hindi siya pumasok sa mall para magpalamig o magpalipas-oras. May bibilhin siya.

Isang regalo.

Sa loob ng ilang linggo, tahimik niyang iniipon ang bawat sentimo. Hindi siya bumibili ng meryenda. Hindi siya sumasakay ng dyip kung kaya namang maglakad. May dahilan ang pagtitipid—kaarawan ng isang bata na may espesyal na lugar sa puso niya.

Habang papasok siya sa mall, hindi niya napansing may mga matang sumusunod sa kanya. Dalawang guwardiya ang agad nagkatinginan. Mula sa paanan hanggang ulo, sinipat nila ang matanda—ang suot, ang sako, ang itsura.

Lumapit ang isa.

“Tay, saan po kayo pupunta?” tanong nito, may bahid ng pagdududa.

“Bibili lang po sana,” sagot ni Mang Isko, mahina pero magalang.

“Bibili ng ano?” sabat ng isa pang guwardiya, sabay tingin sa sako. “Hindi po puwedeng pumasok dito ang may dalang ganyan.”

Napatingin si Mang Isko sa kanyang sako. “Ay, pasensya na po. Sandali lang po ako. May bibilhin lang talaga.”

“Hindi po puwede,” mariing sabi ng guwardiya. “Maraming tao dito. Baka may mawala.”

May mga taong napatingin. May mga huminto. Ang iba’y nagbulungan. Ramdam ni Mang Isko ang init sa kanyang mukha. Hindi ito ang unang beses na hinusgahan siya, pero masakit pa rin.

“Pwede ko pong iwan sa labas,” alok niya. “Kahit dito sa gilid.”

Nagkatinginan ang mga guwardiya. “Hindi na lang po kayo pumasok,” sagot ng isa. “May mga tindahan sa labas.”

Tumahimik si Mang Isko. Humigpit ang hawak niya sa supot. Sa loob nito, may nakatiklop na listahan—simple, sulat-kamay. Isang item lang ang nakalagay doon.

Laruan.

Isang maliit na laruan na matagal nang hinihiling ng bata.

“Sandali lang po talaga,” pakiusap niya. “Regalo lang po.”

Ngunit imbes na maawa, lalo pang tumigas ang mga mukha ng guwardiya. “Tay, huwag na po tayong gumawa ng eksena,” sabi ng isa. “Lumabas na lang po kayo.”

Mas dumami ang nanonood. May mga umiiling. May mga nagtaas ng kilay. Ang ilan ay naglabas ng cellphone.

Sa puntong iyon, may isang babae ang lumapit. Maayos ang bihis, may dalang shopping bag. Tiningnan niya ang matanda, saka ang mga guwardiya.

“Anong problema?” tanong niya.

“Ma’am, ayaw po naming papasukin,” sagot ng guwardiya. “May dalang sako.”

Tumingin ang babae kay Mang Isko. “Tay, ano po bang bibilhin ninyo?”

Nag-atubili ang matanda, pero sumagot din. “Regalo po… para sa apo ko.”

Napahinto ang babae. “Apo ninyo?”

Tumango si Mang Isko. “Hindi ko po tunay na apo. Pero parang apo ko na rin.”

Doon na nagsimulang magbago ang hangin.

Napansin ng babae ang supot sa kamay ng matanda. “Pwede ko bang malaman kung para kanino?”

Huminga nang malalim si Mang Isko. “Para po sa batang si Lila. Nasa children’s ward po siya ng ospital. Araw-araw po akong nagbobote malapit doon. Kinausap niya po ako minsan. Simula noon, dinadalhan ko po siya ng kwento.”

Tahimik ang paligid.

“May sakit po ang bata,” dagdag niya. “Sabi niya po, gusto niya lang daw makaranas ng birthday na may regalo.”

Doon tuluyang napatahimik ang mga nanonood.

Hindi pa tapos ang kwento.

Ang babaeng kausap nila ay hindi basta-basta mamimili. Siya ang assistant manager ng mismong mall. At sa likod niya, may paparating pang isang lalaki—ang mall manager—na nakarinig ng nangyayari.

“Ano ang isyu dito?” tanong ng manager.

Ipinaliwanag ng assistant manager ang lahat. Hindi na nakapagsalita ang mga guwardiya. Namutla ang kanilang mga mukha.

“Tay,” sabi ng manager kay Mang Isko, “pasok po kayo. Samahan ko kayo.”

Halos hindi makapaniwala ang matanda. “Talaga po?”

“Opo,” sagot ng manager. “At pasensya na po sa nangyari.”

Pumasok sila sa loob. Ang mga mata ng kanina’y mapanghusga ay ngayo’y nakatutok sa sahig. Ang ilan sa mga nanonood ay sumunod, tahimik.

Sa toy store, maingat na pumili si Mang Isko. Hindi siya kumuha ng pinakamahal. Kinuha niya ang laruan na sakto lang sa ipon niya. Nanginginig ang kamay niya nang iabot ang bayad—barya at maliliit na bill na pinag-ipunan ng ilang linggo.

Hindi tinanggap ng cashier ang pera.

“Libre na po ‘yan, Tay,” sabi nito, may ngiti at luha sa mata.

“Hindi po puwede,” mabilis na sagot ni Mang Isko. “Pinaghirapan ko po ‘yan.”

Ngumiti ang manager. “Kung ganoon po, hayaan n’yo kaming magdagdag. Para po sa bata.”

Paglabas nila ng tindahan, may naghihintay na sorpresa. Ilang mall employees at shoppers ang nagtipon. May nag-abot ng gift wrap. May nagbigay ng maliit na card.

At ang dalawang guwardiya? Lumapit sila, sabay yuko.

“Pasensya na po, Tay,” sabi ng isa. “Nagkamali po kami.”

Tumango si Mang Isko. “Ayos lang po,” sagot niya. “Sanay na po ako.”

Pero ang mga salitang iyon ang lalong tumama sa lahat ng nakarinig.

Kinabukasan, kumalat ang kwento sa social media. Hindi dahil sa iskandalo, kundi dahil sa aral. Maraming nagtanong: ilang Mang Isko pa ba ang hinuhusgahan natin araw-araw?

Ang laruan ay naihatid kay Lila. Hindi niya alam kung magkano ang halaga noon sa pera, pero alam niya kung gaano kabigat ang halaga nito sa puso.

At sa mall na iyon, may bagong patakaran na ipinatupad—hindi tungkol sa sako o itsura, kundi tungkol sa paggalang.

Dahil minsan, ang taong akala mong walang-wala, siya pala ang may pinakamaraming ibinibigay.