Sa mundo ng mga mayayaman, tila mabibili ng pera ang lahat ng bagay—mula sa pinakamagarbong sasakyan, malalaking mansyon, hanggang sa pinakamagaling na serbisyo medikal sa buong mundo. Ngunit para sa bilyonaryong si Mr. Anderson, may isang bagay na hindi kayang tapatan ng kanyang bilyun-bilyong dolyar: ang boses ng kanyang tatlong anak na kambal. Sa loob ng limang taon, ang kanyang mga anak ay nabubuhay sa mundong puno ng katahimikan. Hindi sila nagsasalita, hindi tumatawa nang malakas, at tila may sariling mundo na hindi kayang pasukin ng kahit na sinong eksperto. Ngunit sa isang hindi inaasahang pagkakataon, ang katahimikang ito ay babasagin ng isang taong huling aasahan ng lahat—isang matandang pulubi na walang kahit anong yaman kundi ang kanyang puso.

Nagsimula ang lahat nang ipanganak ang tatlong magkakapatid. Noong una, akala ng mag-asawang Anderson ay normal na paglaki lamang ang nararanasan ng mga bata. Ngunit habang lumilipas ang mga taon, napansin nila na habang ang ibang bata sa kanilang edad ay nagsisimula nang bumuo ng mga salita, ang kanilang mga kambal ay nananatiling tahimik. Dinala sila sa mga pinakamahal na espesyalista sa Amerika, Europa, at Asya. Sumailalim sila sa lahat ng uri ng therapy at pagsusuri, ngunit ang sagot ng mga doktor ay laging iisa: walang pisikal o mental na problema ang mga bata. Sila ay malusog, ngunit sadyang ayaw nilang magsalita.

Dahil sa desperasyon, naging malungkot ang tahanan ng mga Anderson. Ang mansyon na dapat sana ay puno ng tawanan ng mga bata ay naging tila isang museo ng katahimikan. Si Mr. Anderson ay lalong nagpakasubsob sa trabaho, iniisip na baka sa pagbibigay ng mas maraming materyal na bagay ay maging masaya ang kanyang mga anak. Binilhan niya sila ng mga pinakamahal na laruan, gadgets, at binihisan ng mga designer clothes, pero ang mga bata ay tila hindi man lang natutuwa. Ang kanilang mga mata ay laging nakatingin sa malayo, tila may hinahanap na hindi matatagpuan sa loob ng kanilang gintong hawla.

Isang araw, habang namamasyal ang pamilya sa isang parke kasama ang kanilang mga bodyguards, isang matandang pulubi ang lumapit sa kanila. Ang matanda ay gusgusin, mabaho ang suot, at halatang matagal nang hindi nakakakain nang maayos. Agad na humarang ang mga bodyguards para itaboy ang matanda, ngunit bago pa man sila makakilos, may nangyaring hindi kapani-paniwala. Ang tatlong kambal, na dati ay hindi lumalapit sa ibang tao, ay sabay-sabay na tumakbo patungo sa matandang pulubi.

Sa halip na matakot, niyakap ng mga bata ang matanda. Si Mr. Anderson at ang kanyang asawa ay natigilan. Akma nilang kukunin ang mga bata dahil sa takot na baka may sakit ang pulubi, ngunit itinaas ng matanda ang kanyang kamay bilang hudyat na huminto sila. Ang matanda ay may kinuha sa kanyang bulsa—tatlong piraso ng maliliit na bato na pinulot niya lang sa kalsada, ngunit kulay-makulay dahil pininturahan niya ito.

Ibinigay niya ang bawat bato sa mga bata at may ibinulong siya. Sa puntong iyon, ang katahimikang bumalot sa pamilya Anderson sa loob ng limang taon ay biglang naglaho. Ang panganay sa tatlo ay humarap sa kanyang ama at nagsabing, “Tatay, tingnan mo ang kulay ng aking bato.” Sumunod ang dalawa pa na nagtatawanan at nagkukuwento tungkol sa regalong ibinigay ng matanda. Napahagulgol sa iyak ang mag-asawa. Ang boses na matagal na nilang ipinagdarasal ay narinig na nila sa wakas.

Hindi makapaniwala si Mr. Anderson. Tinanong niya ang matanda kung anong klaseng salamangka ang ginamit niya. Ngunit ang sagot ng matanda ay simple lang: “Hindi nila kailangan ng ginto, kailangan nila ng koneksyon. Masyado kayong nakatuon sa pagbibigay ng mga bagay na may presyo, kaya nakalimutan ninyong ibigay ang mga bagay na may halaga. Nakita ko sa kanilang mga mata ang pangungulila sa simpleng kagalakan.”

Napagtanto ni Mr. Anderson na sa kanyang paghahanap ng lunas sa mga mamahaling ospital, nakalimutan niyang makipaglaro nang simple sa kanyang mga anak. Ang mga bata ay hindi nagsasalita dahil wala silang nakikitang dahilan para makipag-usap sa mundong nakatuon lamang sa materyal na bagay. Ang matandang pulubi, sa kabila ng kanyang kahirapan, ay nagpakita sa kanila ng atensyon at simpleng ligaya na hindi kayang ibigay ng mga robot na laruan o mamahaling gadgets.

Mula noon, nagbago ang buhay ng pamilya Anderson. Hindi na sila naging bilanggo ng kanilang kayamanan. Ang matanda ay hindi na pinabayaang maging pulubi; binigyan siya ni Mr. Anderson ng maayos na matitirhan at itinuring na bahagi ng pamilya bilang pasasalamat. Ngunit ang pinakamahalagang aral na natutunan ng lahat ay ito: ang boses ng tao ay hindi lumalabas dahil sa utos ng siyensya, kundi dahil sa pagmamahal at tunay na pakikipagkapwa-tao.

Ang kwentong ito ay isang paalala sa lahat ng mga magulang at sa atin na rin. Sa gitna ng ating paghahabol sa tagumpay at pera, huwag nating hayaang mapipi ang ating mga mahal sa buhay dahil sa kakulangan ng ating oras at tunay na presensya. Ang pinakamagandang musika sa loob ng isang tahanan ay ang tawanan at kwentuhan, at minsan, ang kailangan lang para mangyari ito ay isang pusong handang makinig at tumingin nang lampas sa panlabas na anyo. Ang tatlong kambal ay hindi na muling tumahimik, dahil natutunan na ng kanilang pamilya ang tunay na wika ng pag-ibig.