Minsan, ang pinakamahahalagang aral sa buhay ay hindi matatagpuan sa loob ng mga de-aircon na opisina o sa mga mamahaling seminar. Madalas, ang tunay na karunungan ay nasa mga taong hindi natin pinapansin sa kalsada—yung mga taong madungis ang suot, walang sapatos, at tila walang silbi sa mata ng lipunan. Ito ang kwento ng isang pagtatagpo na hindi lang nagpabago sa pananaw ng isang tao, kundi nagpatunay na ang tunay na yaman ay wala sa laki ng bank account, kundi sa laki ng puso at tibay ng sikmura.

Nagsimula ang lahat sa isang abalang hapon. Ang bilyonaryong si Marcus ay kilala sa pagiging agresibo sa negosyo. Para sa kanya, ang oras ay pera, at ang tagumpay ay nasusukat sa kung gaano karaming kumpanya ang kaya mong bilhin. Suot ang kanyang mamahaling suit at sapatos na kumikinang sa linis, naglalakad siya patungo sa isang mahalagang meeting nang biglang tumirik ang kanyang mamahaling sasakyan sa isang liblib at medyo maduming parte ng lungsod. Sa gitna ng init ng araw at sa gitna ng usok ng tambutso, doon niya nakilala si Mang Isko.

Si Mang Isko ay isang homeless na lalaki na nakatira sa tabi ng isang tumpok ng mga karton. Ang kanyang buong buhay ay nakalagay sa isang lumang pushcart. Nang makita niya ang balisang bilyonaryo na tila hindi alam ang gagawin sa nasirang makina, lumapit siya nang may ngiti. Noong una, tiningnan ni Marcus si Isko nang may halong pandidiri at takot. Akala niya ay hihingi lang ito ng pera o baka ay may masamang balak. Ngunit ang sunod na nangyari ang nagpabagsak sa lahat ng kanyang mga akala.

Hindi humingi ng barya si Isko. Sa halip, nag-alok siya ng tulong. Sa loob ng ilang minuto, gamit ang mga simpleng kagamitan na nakuha niya mula sa kanyang kariton at ang kaalamang nakuha niya sa pagiging mekaniko noong kabataan niya, napaandar ni Isko ang sasakyan ni Marcus. Pero hindi doon nagtapos ang lahat. Dahil sa kuryosidad, nanatili si Marcus at kinausap ang matanda. Ang akala niya ay siya ang magtuturo sa matanda kung paano umasenso, pero ang totoo, siya ang tinuruan ng leksyon na hindi kayang bilhin ng kanyang bilyon-bilyong piso.

Itinuro ni Isko kay Marcus ang konsepto ng “Kaya Ko ‘Yan.” Sa mundo ni Marcus, ang lahat ay nadadaan sa utos at bayad. Kapag may problema, maglalabas ng pera at may ibang gagawa. Pero kay Isko, ang buhay ay tungkol sa diskarte at pagtitiwala sa sariling kakayahan kahit gaano ka pa kaliit sa paningin ng iba. Ipinakita ni Isko na ang pagiging “homeless” ay hindi nangangahulugang “hopeless.” Sa bawat basura na kinokolekta niya, nakakakita siya ng halaga. Sa bawat pagsubok ng gutom, nakakakita siya ng paraan para lumaban.

Namulat ang mga mata ni Marcus na sa loob ng maraming taon, naging bilanggo siya ng kanyang sariling kayamanan. Nakalimutan na niyang dumumi ang mga kamay at makaramdam ng tunay na koneksyon sa kapwa. Sa harap ng isang taong walang-wala, naramdaman ni Marcus na siya pala ang tunay na kulang. Ang simpleng pilosopiya ni Isko na huwag susuko at laging tumingin sa positibong anggulo ng bawat sitwasyon ang naging pinakamalaking investment na natanggap ni Marcus sa buong buhay niya.

Ang kwentong ito ay isang paalala sa ating lahat. Sa mundong ito na puno ng paghusga base sa panlabas na anyo, huwag nating kalimutan na ang bawat tao ay may kwentong bitbit. Minsan, yung mga taong inaakala nating nangangailangan ng tulong, sila pa ang may kakayahang magligtas sa atin mula sa ating sariling mga maling paniniwala. Ang tunay na yaman ay hindi nasusukat sa kung ano ang nasa bulsa mo, kundi sa kung paano mo ginagamit ang iyong kakayahan para makatulong sa iba nang walang hinihintay na kapalit.

Natapos ang araw na iyon na hindi lang ang sasakyan ni Marcus ang naayos, kundi pati na rin ang kanyang puso at pananaw sa buhay. Umalis siya sa lugar na iyon bitbit ang aral na kailanman ay hindi niya makakalimutan: na sa mata ng pagsubok, lahat tayo ay pantay-pantay, at ang tunay na lakas ay nagmumula sa determinasyon na sabihing, “Kaya ko ‘yan,” anuman ang kalagayan mo sa buhay.