Isang umaga na akala ng marami ay magiging karaniwan lamang, bỗlang nagbago ang ihip ng hangin nang kumalat ang isang balitang nagpatigil sa hininga ng publiko: may isang impormasyon umano tungkol kay VP Sara Duterte na hindi inaasahang lumitaw, ngunit kasabay nito ay tila may matinding pag-iingat sa paglalabas ng detalye. Walang malinaw na anunsyo, walang kumpirmasyon, ngunit sapat ang mga pahiwatig upang magdulot ng kaba at pagkabigla. Sa social media, paulit-ulit lumitaw ang parehong tanong: may masamang balita ba, at kung wala, bakit tila may katahimikan?

Hindi malinaw kung saan nagmula ang unang bulong-bulungan. Ang iba’y nagsasabing may video raw na nagbigay ng senyales, ang iba nama’y nakapansin ng mga post na mabilis na nawala. Ngunit sa mata ng publiko, ang mas mahalaga ay hindi ang pinagmulan, kundi ang bilis ng pagkalat at ang bigat ng reaksiyon. Ang salitang “DIOSKO PO” ay naging simbolo ng kolektibong pagkabigla—hindi galit, kundi takot sa hindi alam.

Habang patuloy ang pag-ikot ng usap-usapan, may mga netizen na napansin ang tila pag-iwas sa tuwirang paliwanag. May mga tanong na hindi agad sinagot, may mga linya sa balita na maingat ang pagkakasabi, at may mga pangalang biglang hindi na binabanggit. Para sa ilan, ito ay normal na pag-iingat laban sa maling impormasyon. Para sa iba, ito ay nagiging senyales na may sensitibong bahaging hindi pa handang ilantad.

Sa ganitong sitwasyon, ang katahimikan ay nagiging mensahe. Ang kawalan ng malinaw na pahayag ay nagbibigay-daan sa sari-saring interpretasyon. May mga tagasuporta na mariing naniniwalang ito ay isang pinalaking isyu, isang larong pulitikal na layong guluhin ang isipan ng publiko. Mayroon ding nagsasabing ang patuloy na pag-iwas sa detalye ay lalo lamang nagpapalakas ng hinala. Sa pulitika, ang hindi pagsasalita ay minsang mas mabigat pa kaysa sa anumang salita.

Hindi rin maikakaila ang papel ng online content sa paghubog ng naratibo. Ang isang video link, kahit walang malinaw na konklusyon, ay nagiging sentro ng diskusyon. Ang bawat frame, bawat pahayag, ay binibigyang-kahulugan. Para sa ilan, may mga pahiwatig; para sa iba, puro tanong. Ngunit ang epekto ay iisa—mas lalong tumitindi ang pag-uusisa.

Sa gitna ng lahat ng ito, lumitaw ang pinakamatinding tanong: may “masamang balita” ba talaga? Sa ngayon, walang opisyal na kumpirmasyon na nagpapatunay nito. Ngunit ang kawalan ng malinaw na impormasyon ay nagiging puwang na pinupunan ng haka-haka. Mahalaga ring tandaan na ang kakulangan ng detalye ay hindi awtomatikong katotohanan ng isang masamang pangyayari. Gayunpaman, sa mata ng publiko, ito ay nagiging dahilan upang patuloy na magtanong at magduda.

Hindi rin maiwasang isama sa usapan ang timing. Bakit ngayon lumitaw ang ganitong mga balita? Bakit sa panahong sensitibo ang pulitikal na klima? Para sa ilan, ito ay bahagi ng mas malawak na labanan ng impluwensiya, kung saan ang impormasyon—kahit hindi buo—ay nagiging sandata. Sa kasaysayan, hindi na bago ang ganitong mga pangyayari, at marahil ito rin ang dahilan kung bakit mabilis mag-react ang publiko.

Ang media naman ay nasa alanganing posisyon. Kapag naglabas ng kulang na impormasyon, maaari silang akusahan ng pagpapakalat ng tsismis. Kapag nanahimik, maaari silang pagbintangang may itinatago. Sa ganitong tensyon, bawat salita ay binabantayan, bawat headline ay sinusuri. Ang resulta ay mas maingat na pag-uulat, ngunit sa mata ng ilan, ito ay nagmumukhang pag-iwas.

Sa huli, ang kwentong ito ay nananatiling bukas. Maaaring sa mga susunod na araw ay may malinaw na paliwanag na tuluyang magpapatigil sa lahat ng haka-haka. Maaari rin namang may mga bagong detalye na muling magpapaalab sa diskurso. Sa ngayon, ang tiyak lamang ay ang hindi pa humuhupang interes ng publiko at ang patuloy na tanong na bumabalik sa bawat usapan: ano ba talaga ang nangyayari, at bakit parang may ayaw magsabi?

Hangga’t walang malinaw na sagot, mananatiling buhay ang usap-usapan. At sa bawat araw na lumilipas na may katahimikan, mas lalo lamang tumitindi ang pag-uusisa ng publiko—isang paalala na sa panahon ng impormasyon, ang hindi sinasabi ay minsang nagiging pinakamalakas na balita.