“Isang mayamang lalaking handang talikuran ang lahat upang hanapin ang pag-ibig na hindi nabibili ng pera, at isang lihim na muntik nang sumira sa puso ng babaeng minahal niya nang totoo.”

Ako si Jerome Salvador.

Maraming beses na akong tinanong kung ano raw ang pakiramdam ng magkaroon ng lahat. Isang matagumpay na restaurant sa lungsod, isang buhay na puno ng marangyang hapunan, mamahaling kasuotan, at mga taong laging nakangiti sa tuwing papasok ako sa silid. Ngunit walang nakakaalam na sa likod ng lahat ng iyon, may isang tahimik na bahagi ng puso ko na palaging hungkag.

Kilala ako bilang isang gwapo at karismatikong negosyante. Palagi akong iniimbitahan sa mga sosyal na pagtitipon. Maraming babae ang lumalapit, maraming ngiti ang ibinibigay, maraming pangakong tila matatamis pakinggan. Ngunit sa bawat gabing umuuwi ako sa malaking bahay na iyon, ramdam kong mag-isa pa rin ako.

Hindi ko hinahanap ang perpekto. Hindi ko rin hinahanap ang magarang buhay, dahil nasa akin na iyon. Ang hinahanap ko ay ang tunay na pag-ibig. Isang babaeng mamahalin ako hindi dahil sa pangalan ko, hindi dahil sa laman ng bank account ko, kundi dahil sa kung sino ako kapag wala na ang lahat ng iyon.

Sa loob ng maraming taon, paulit-ulit akong nasaktan. Ang mga babaeng nakilala ko ay laging may parehong tanong sa mata nila. Ano ang maibibigay mo sa akin. Sa bawat date, ang usapan ay umiikot sa mamahaling sapatos, alahas, kotse, at biyahe sa ibang bansa. Masaya sa panlabas, pero sa loob, pakiramdam ko’y naglalaro lang kami ng isang palabas na alam kong walang katotohanan.

Dumating ako sa puntong napagod na ako. Napagod sa pagpapanggap. Napagod sa pagiging isang pangalan at hindi isang tao. Doon ko naisip na baka ang yaman ko mismo ang humahadlang sa paghahanap ko ng totoong pag-ibig.

Isang gabi, habang nakaupo ako mag-isa sa restaurant matapos magsara, nagpasya akong gumawa ng isang hakbang na magbabago sa buong buhay ko. Kung gusto kong makilala ang babaeng mamahalin ako bilang Jerome, kailangan kong alisin ang lahat ng nakakabit sa pangalang iyon.

Kinausap ko ang mga magulang ko. Ipinaliwanag ko ang plano ko. Magpapanggap akong isang ordinaryong tao. Isang kargador sa palengke. Isang taong walang titulo, walang yaman, walang impluwensya. Nag-alala sila, pero nakita nila ang lungkot sa mga mata ko. Sa huli, pumayag sila at sila ang pansamantalang mamahala sa restaurant.

Nang unang araw kong isuot ang lumang t-shirt at kupas na sapatos, pakiramdam ko’y may hinubad akong balat. Sa palengke, walang may alam kung sino ako. Walang yumuyuko. Walang humahanga. May pawis, may bigat, may pagod. Ngunit sa unang pagkakataon, totoo ang lahat.

Doon ko siya nakilala.

Isang banggaan. Isang simpleng sorry. Isang ngiting hindi ko inaasahan. Si Josie. Isang tindera ng isda. Walang kolorete, walang alahas, pero ang mga mata niya ay may liwanag na hindi ko nakita sa kahit sinong babae noon.

Hindi ko alam kung paano ipaliwanag ang naramdaman ko. Parang may huminto sa loob ko. Parang sa gitna ng ingay ng palengke, biglang tumahimik ang mundo.

Mula noon, hinahanap-hanap ko na siya. Bawat umaga, umaasa akong makita ang kanyang kariton. Bawat ngiti niya, parang may bagong pintong binubuksan sa puso ko. Hindi niya ako tinanong kung sino ako. Hindi niya ako hinusgahan. Tinanggap niya ako bilang isang simpleng kargador.

Habang tumatagal, mas lalo kaming nagiging malapit. Mga kwento tungkol sa pamilya, sa pangarap, sa pagod ng araw-araw. Walang yabang. Walang pagpapanggap. Unti-unti, nahulog ako.

Isang gabi sa parke, sa gitna ng ilaw at halakhak ng mga tao, naglakas-loob akong manligaw. Nanginginig ang boses ko, pero buo ang loob ko. At nang sabihin niyang oo, parang may isang bahagi ng sarili ko ang tuluyang gumaling.

Ngunit may isang lihim akong dala. Isang katotohanang alam kong kapag nalaman niya, maaaring magwakas ang lahat.

Lumipas ang mga buwan. Masaya kami. Simple. Totoo. Ngunit dumating ang tanong na kinatatakutan ko. Bakit hindi ko pa siya ipinapakilala sa mga magulang ko. Doon ko nalaman na hindi ko na kayang magtago.

Dinala ko siya sa bahay. Nang makita niya ang laki at ganda nito, nakita ko ang gulat sa kanyang mga mata. At doon, sa sala ng bahay na iyon, sinabi ko ang lahat. Kung sino ako. Kung bakit ako nagkunwari. Kung gaano ako natakot na masaktan ulit.

Tahimik siya. Akala ko tapos na ang lahat.

Pero nang magsalita siya, doon ko naramdaman ang tunay na kahulugan ng pag-ibig. Sinabi niyang mahal niya ako hindi dahil sa yaman ko. Hindi dahil sa bahay ko. Kundi dahil sa taong nakilala niya sa palengke. Sa lalaking nagbuhat ng kahon. Sa lalaking tumawa at umiyak kasama niya.

Sa sandaling iyon, alam kong tama ang lahat ng ginawa ko.

Hindi niya iniwan ang trabaho niya. Hindi siya nagbago. At doon ko lalo siyang minahal. Ipinaglaban namin ang relasyon namin sa harap ng takot, duda, at nakaraan.

Sa huli, pinakasalan ko siya. Hindi bilang isang mayamang negosyante, kundi bilang isang lalaking natutong magmahal nang totoo. At sa bawat araw na kasama ko siya, alam kong ang yaman ay maaaring mawala, ngunit ang pag-ibig na totoo, iyon ang kayamanang hindi kailanman mauubos.